Αναμνήσεις από τη δεκαετία 1950-1960 στην Κλειτορία: γράφει ο Δημήτριος Ι.Κούκουρας

koykoyras

Σε μιά από τις πολλές φιλικές μας συναντήσεις με τον Πάνο Θεοδώνη που ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, αφήσαμε για μία ακόμη φορά τη σκέψη μας να ταξιδέψει στη γενέτειρά μας την Κλειτοτρία και σταθήκαμε πάρα πάνω στη δεκαετία 1950-1960.Τότε που η φτώχεια, οι στερήσεις και οι δυσκολίες της ζωής μας ένωναν όλους, χαλύβδωναν την πίστη και κρατούσαν άσβεστη την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Η στάχτη από τα αποκαΐδια της παραφροσύνης του Γ’ Ράιχ και των παραλογισμών της αδελφοσφαγής ήταν σκορπισμένη παντού και το δικό μας όνειρο ήταν η μάθηση, η εργασία,η νοικοκυροσύνη και η πρόοδος,η ατομική και η συλλογική. Οι συμπατριώτες μας δεν είχαν ακόμη συσσωρευθεί στις μεγάλες πόλεις και τα σχολεία ακόμη και στα μικρότερα χωριά της περιοχής μας ήταν γεμάτα από παιδιά.

Το οκτατάξιο τότε Γυμνάσιο Κλειτορίας αριθμούσε περισσότερους από εξακόσιους μαθητές. Φροντιστήρια τότε δεν υπήρχαν. Τα παιδιά από το σπίτι είχαν την ευχή αλλά και την κούραση των γονιών τους στις διάφορες δουλειές, για να μπορούν τα ίδια να μην απασχολούνται πολύ, ώστε να φοιτούν όσο ήτο δυνατόν απερίσπαστα στο σχολείο. Οι δάσκαλοί μας είχαν ζήλο ακούραστο και διαρκώς μας ενθάρρυναν, για να τραβήξουμε πιό μπροστά και να πετύχουμε στη ζωή μας καλύτερες συνθήκες.

Γιατί τότε η πενία είχε ως καταφύγιο την παιδεία.
Πέραν όμως από το θρανίο,τον πίνακα και το διάβασμα, τα παιδιά εκείνης της δεκαετίας είχε αρχίσει να τα συναρπάζει και το ποδόσφαιρο, το οποίο από τις αρχές του ‘50 είχε αρχίσει να έχει ένα δυναμισμό που παρουσίαζε μιά
δημιουργική διέξοδο για την εφηβική μας ηλικία.

Στη φωτογραφία με ημερομηνία 22-4-1951 φαίνονται οι πρώτοι συντοπίτες μας που ασχολήθηκαν με το άθλημα αυτό:

koykoyras

Καθιστοί από αριστερά: Ηλίας Χαμακιώτης, Νίκος Ράπανος, Λαδάς, Σωτήρης Τσάμης, Νίκος Θεοδώνης, Άρης Κατσίνης, καιΜήτσος Γεωργούλιας.

Όρθιοι από αριστερά Άγγελος Γαλάνης(επόπτης), Γιάννης Πανόπουλος, Τάκης Δογάνης, Γιώργος Σούκας, Μίμης Κατσίνης(Διαιτητής), Θόδωρος Βαρβιτσιώτης (τερματοφύλακας), Χρήστος Παπαγιαννόπουλος, Θανάσης Μάκος, Γιώργος Μητρόπουλος, Χρήστος Γιαννούλιας(επόπτης).

Αυτοί ήταν οι πρώτοι που άρχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο μεταξύ τους. Το γήπεδό τους ήταν ένας περιορισμένος ανοικτός χώρος,στο σημερινό Κέντρο Υγείας Κλειτορίας, όπου οι αυτοσχέδιες ομάδες έπαιζαν με λιγότερους παίκτες, από επτά ως εννιά, για να χωρούν και να μπορούν να κινηθούν.

Το 1954 με την απαλλοτρίωση των αμπελιών,άρχισε να κατασκευάζεται στην Κωμόπολη μας γήπεδο,επίπεδο και μεγαλύτερο από το υποτυπώδες προγενέστερο, ως χώρος άθλησης των μαθητών του Γυμνασίου. Δεν επρόκειτο βέβαια για στάδιο προδιαγραφών επαγγελματικού ποδοσφαίρου, όμως ήταν αρκετό, για να φουντώσει την ιδέα μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, που θα μπορούσε να βγει έξω από τα όρια της μικρής μας κωμόπολης και νά δίνει φιλικούς αγώνες με άλλες παρόμοιες ομάδες της επαρχίας μας.

Ο Ντίνος ο Ανδρουτσόπουλος (τσιοντής), Ο Ηλίας ο Χαμακιώτης, ο Άγγελος ο Αγγελακόπουλος χωρίς πολλούς δισταγμούς πρωτοστάτησαν και η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα πήρε σάρκα και οστά, με την επονομασία “Χελμός”, σήμα τον έλατο και στολή κίτρινες φανέλες με μαύρο παντελονάκι.

Για παπούτσια και κάλτσες ο καθένας χρησιμοποιούσε ο,τι είχε, ενώ μερικοί έπαιζαν και ξυπόλητοι. Οι καιροί ήταν ακόμη πολύ στερημένοι και τα σημερινά αθλητικά είδη υπόδησης δεν υπήρχαν ούτε και στην πιό προχωρημένη φαντασία των νεαρών της εποχής μας.

Στη συζήτησή μας ο Πάνος θυμήθηκε με ευγνωμοσύνη τον γυμναστή του Σχολείου μας Πάνο Σιγαλό από τα Σουδενά. Ήταν νέος ,εργατικός, επίμονος και ενθουσιώδης και καλλιέργησε στους μαθητές την αγάπη και για τον κλασσικό αθλητισμό και για το ποδόσφαιρο.

Μέσα στο μικρό χρονικό διάστημα που υπηρέτησε στο Γυμνάσιο Κλειτορίας ανέδειξε δύο αξιόλογους αθλητές: τον Πάνο τον Θεοδώνη στη δισκοβολία και τον Τάσσο τον Ζάζιο από την Λυκούρια στον ακοντισμό,οι οποίοι πέτυχαν διακρίσεις σε περιφερειακό και Πανελλήνιο επίπεδο. Τον εκλεκτό αυτόν καθηγητή και συμπατριώτη μας το 1958 που πήγα εγώ στην πρώτη γυμνασίου δεν τον πρόλαβα γιατί είχε ήδη μετατεθεί.

Η τύχη όμως τα έφερε έτσι ώστε τα τελευταία χρόνια της ζωής του να έχουμε μία συχνή τηλεφωνική επικοινωνία τόσο εγώ όσο και Πάνος ο Θεοδώνης και αυτό ήταν η μεγαλύτερη χαρά του.Έφυγε πλήρης ημερών τονΑυγ.του2015 στην ημέρα της γιορτής του,η φήμη του από το έργο του προς την νεολαία μας θα παραμένει άσβεστη στις καρδιές όλων μας,το χώμα που τον σκέπασε να είναι ελαφρύ και η μνήμη του αιωνία.

Όσο οι νέοι είχαν ενθουσιαστεί με το ποδόσφαιρο τόσο αρνητικοί στάθηκαν απέναντι σε αυτή τη δραστηριότητάς τους οι καθηγητές του Γυμνασίου και προ πάντων ο τότε Γυμνασιάρχης Γεώργιος Σταυρόπουλος με το αιτιολογικό ότι αφαιρούσε χρόνο από τη μελέτη των μαθητών.

Όπως διηγείται ο Πάνος, ο Γυμνασιάρχης ένα απόγευμα “έπιασε” τους μαθητές να παίζουν ποδόσφαιρο στην αλάνα, της ανοικοδόμησης. Ανάμεσά τους ήταν και ο γιός του Κώστας. Την επόμενη ημέρα τους συγκέντρωσε όλους μέσα σε μία αίθουσα και με κυδωνόβεργες έπεσε το ξύλο της”αρκούδας “.Τις πιό πολλές τις έριξε στο γιό του Κώστα που ήταν και καλός μου φίλος. Ήταν η εποχή της αυταρχικής εκπαίδευσης και της αποκλειστικής αφοσίωσης στα γράμματα. Αυτό τότε δεν μας έβλαψε πολύ. Γιατί και γράμματα μάθαμε και το ποδόσφαιρο στα φανερά ή στα κρυφά δεν το αφήναμμε!

Παρ’ολες τις δυσκολίες της υποδομής και της νοοτροπίας η ομάδα μας ο “Χελμός” άρχισε να δίνει παιχνίδια, με την αντίστοιχη ομάδα στα Καλάβρυτα τη “Λαύρα”.
Στο “ Χελμό” έπαιζαν οι εξής: Πάνος Θεοδώνης, παίχτης ταλαντούχος, που κάλυπτε όλες τις θέσεις στην ομάδα, αλλά διακρίθηκε ως τερματοφύλακας, Γιώργος Γκόρτσος, Κώστα Σταυρόπουλος, Γιώργος Λάμπρος (Ρουπακιάς),Θανάσης Ράπτης του Πάνου, Λάμπης Κόκορης, Σπύρος Λουκόπουλος του Θανάση, Άρης Κατσίνης και Φωκίονας Κοκκότης από την Τουρλάδα.

Η ομάδα αυτή διαρκώς ανανεωνόταν κάθε φορά που οι παλαιότεροι έφευγαν από την Κλειτοτρία με την αποφοίτησή τους από το Γυμνάσιο οι νεώτεροι έπαιρναν τη θέση τους, όπως οι:Σπύρος Γιαννούλιας,Γιάννης Μητρόπουλος, Διονύσης Ρουμελιώτης, Τάκης Κόκκορης, Σπύρος Παπαδόπουλος, Γιώργος Μπουγιούκος από τη Λυκούρια. Στη συνέχεια μέχρι το 1964 που τελείωσα και εγώ το Γυμνάσιο έπαιζαν ο Χρήστος ο Λουκόπουλος, ο Ηρακλής ο Δημόγιαννης, ο Σταύρος ο Βλάντης και άλλοι.

Οι ποδοσφαιρικές συναντήσεις “Χελμού “ Κλειτορίας και “Λαύρας” Καλαβρύτων ήταν τα συναρπαστικά γεγονότα όχι μόνο για τη νεολαία αλλά και για τους μεγαλύτερους. Το πνεύμα ήταν φιλικό, το ήθος αθλητικό και ο κάθε αγώνας μία καθαρή μορφή ψυχαγωγίας για όλους μας εκείνη την εποχή. Η ευχάριστη ατμόσφαιρα που επικρατούσε στις συναντήσεις οποιοδήποτε και αν ήταν το σκορ όλοι το διασκεδάζαμε και χαιρόμασταν πολύ.

Όσο για τις μετακινήσεις των ομάδων από την Κλειτορία στα Καλάβρυτα και αντίστροφα, ο Θεός οπωσδήποτε βοηθούσε, εφόσον οι συνθήκες ασφαλείας ήταν μηδαμινές. Πηγαίναμε με φορτηγά αυτοκίνητα όρθιοι πίσω στην καρότσα σε χωματόδρομους επικίνδυνους, αλλά αυτό ήταν και το τελευταίο που σκεφτόμαστε τότε. Τα έξοδα της ομάδας καλύπτονταν με “ρεφενέ” από το πενιχρό μας χαρτζιλίκι. Η βαθιά μας ικανοποίηση από αυτή τη δραστηριότητα ήταν η μεγαλύτερη χαρά στη στερημένη μας ζωή. Οι συναντήσεις δημιουργούσαν αξέχαστες φιλίες και γνωριμίες μεταξύ των παικτών και των δύο ομάδων αλλά και μεταξύ των φιλάθλων που ακολουθούσαν τις ομάδες.

Παρά τις προσπάθειες που έγιναν στην Κλειτοτρία για τη δημιουργία ενός μικρού αθλητικού κέντρου εκείνη την εποχή που η περιοχή ήταν γεμάτη από νεολαία και που επιθυμούσε να ασχοληθεί γενικότερα με τον αθλητισμό τούτο δεν επετεύχθη. Στη δική μας μνήμη έμεινε η μικρή αλάνα, το γήπεδο του σχολείου, οι επίμονες προπονήσεις του “Χελμού”,η καρότσα στους χωματόδρομους, οι ενθουσιώδεις φιλικές συναντήσεις με τη “ Λαύρα “ Καλαβρύτων, και τα γέλια μετά από κάθε γκολ.

Δημήτριος Ι.Κούκουρας

ξκξκξκξκξκξλκλκλκ
Ανώτατος Αξιωματικός ε.α.

Συνημμένο
Φωτογραφία με ημερομηνία 22-4-1951 από τον αγαπητό φίλο Τάκη Δογάνη

Επικοινωνία

Για οποιαδήποτε πληροφορία, επικοινωνήστε μαζί μας και θα σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό.

Sending

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.

©2016 Kalavrytapress        Όροι χρήσης | Προσωπικά Δεδομένα | Σχετικά με το kalavrytapress.gr

Μέλος του Ομίλου  των εταιριών ΑΧΑΪΚΑ ΜΜΕ ΡΑΔΙΟ ΓΑΜΜΑ FM 94STEREO AE

Designed by: Christos Caberos

Τοπικά Νέα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την παροχή των υπηρεσιών του, και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.Αποδοχή

Log in with your credentials

Forgot your details?