ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ “Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ “ γράφει ο Γεώργιος Καραχάλιος

%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%ce%b4%ce%b5%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%b1

ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ   “Η  ΩΡΑΙΑ  ΕΛΛΑΣ “

Μια παλιά ελληνική συνήθεια μια ριζωμένη παράδοση

unnamed-4

Αποτέλεσμα εικόνας για PALIO KAFENEIO

Ξημέρωμα στο κέντρο της πόλης. Μια στάση πριν το γραφείο για τον καφέ στα γρήγορα, λίγο πριν ξεκινήσει άλλη μια δύσκολη και απαιτητική μέρα στη δουλειά. Βρίσκομαι στου Jimmy στην πλατεία Εξαρχείων..  

-Φτιάξ τον γρήγορα, δεν προλαβαίνω

-Κάτσε λίγο να πούμε μια κουβέντα, βρε συ..

 

Ενέδωσα μετά από πολλές προσκλήσεις. Η πρώτη φορά, η δεύτερη, η συνήθεια.

Άγχος πλέον να ξεκινήσω ακόμα πιο νωρίς από το σπίτι, μην τυχόν και χάσω την πρωινή μου συντροφιά.

Πρωί πρωί στην πλατεία. Ελάχιστοι άνθρωποι. Ξενύχτηδες περαστικοί, πρεζόνια, άστεγοι. Με την ανατολή έρχεται και η μεταμόρφωση. Οι άνθρωποι της μέρας. Στην παρέα και ο Γιάννης και ο Δημήτρης. Μια παρέα. Ποιοι είμαστε; ποιοι είναι; η ίδια παρέα κάθε μέρα. Απόψεις, τσακωμοί, διενέξεις. Εμείς είμαστε, αυτοί είναι. Γνωριζόμαστε χρόνια τελικά. Ίδιες αφετηρίες, ίδιοι καημοί και όνειρα.

Περνάει και ο Θανάσης, φωνάζει και ο Οδυσσέας ο  περιπτεράς από απέναντι. Οι ταξιτζήδες της πιάτσας  με τα καλαμπούρια τους. Έτσι σπάει κάθε μέρα η σιωπή, έτσι γίνονται των Ελλήνων οι κοινότητες.  Ένα μελίσσι. Μια  “αναγκαστική” κουβέντα για αρχή, μια ανάγκη, μια συνήθεια στο τέλος.

Ο πρωινός καφές πάντα ήταν κύριο συστατικό της ψυχοσύνθεσής μας. Δε φαίνεται; Φαίνεται! Όπου και να κοιτάξεις αλυσίδες καφέ, καφετέριες, ακόμα και καφέ εκεί που δεν το περιμένεις, φούρνοι, ζαχαροπλαστεία, όλοι ακολουθούν το ρεύμα.  Μικροί μεγάλοι με ένα πλαστικό ποτήρι καφέ στο χέρι. Σκόρπιες σιωπηλές παρέες σε πάγκους.

 

» Κι άξαφνα έγινε το θάμα΄ το απάνθρωπο, ανάνθιστο γύρα μου τοπίο, σαν να μετατοπίστηκε, σαν ν΄ ανέβηκε το μυστικό σκαλοπάτι που λαχταρίζει κρυφά κάθε πραγματικότητα»

  • Τάκη, φτιάξε ένα πότζι 2

Οι αναμνήσεις και οι εικόνες οι παιδικές από τα μέρη μας ξανάρχονται, ξαναγεννιούνται, παίρνουν σάρκα, γίνονται ο μπάρμπα Θανάσης με το βαρύ γλυκό, ο μπάρμπα Σπύρος με το τσίπουρο και τις δύο ελίτσες.  Είναι οι πρωινές γλυκές καλημέρες του καφενείου, τα τραπέζια με τη δηλωτή, την πρέφα και το τάβλι και ο μπάρμπα Κώστας, ο καφετζής που δεν μίλαγε ποτέ παρά σφύριζε σιγανά δημοτικά τραγούδια. Το espresso μεταμορφώνεται σε ελληνικό γλυκύ βραστό, το καπουτσίνο με κρέμα σε ουζολούκουμο. Γέμισε πάλι το καφενείο..

Όταν είμαστε τρεις παίζουμε πρέφα, όταν κάθεται και ο Αντώνης το γυρίζουμε στη δηλωτή.

Ο Φίλιππας από το διπλανό τυροπιτάδικο γίνεται ο Ντίνος από το άλλο καφενείο. Λοξές ματιές και πειράγματα. Ανταγωνισμός…Τι μαγεία να ονειρεύεσαι! Χάνεσαι στις αναμνήσεις, κινείς τα νήματα του παρελθόντος, του παρόντος, ανακατεύεις κουβέντες, ανθρώπους, χώρες, εποχές. Γίνεσαι σκηνοθέτης, δημιουργός, πλάθεις τα όνειρα και τα κάνεις τωρινές εικόνες.

 

Το καφενείο και ως αποκλειστικό προνόμιο των αντρών, είχε την τελετουργία του. Όταν έμπαινες μέσα έπρεπε να κεράσεις και να κεραστείς, έπρεπε να χαιρετήσεις όλους τους θαμώνες ανάλογα με τον “τίτλο” του καθενός. Αλλιώς χαιρετούσες τον παπά, αλλιώς το δάσκαλο, αλλιώς το χωρατατζή, αλλιώς τον αμίλητο. Διάλεγες τη θέση σου απ΄ όπου μπορούσες να χαζεύεις και να συλλογιέσαι, ακούγοντας απόψεις, γνώμες και ιστορίες. Δεν ήταν το στέκι των τεμπέληδων και των αργόσχολων. Ήταν συνάθροιση για συζήτηση για όλα τα θέματα της επικαιρότητας, για τον καιρό, για τις αγροτικές δουλειές, για τα πολιτικά, τα κοινωνικά, τα αθλητικά.  Για  τα μέρη μας, αυτές τις μικρές κλειστές κοινωνίες, ήταν η κολυμπήθρα του Σιλωάμ, η χοάνη που κατάπινε πίκρες, καημούς και βάσανα, που όσο μεγάλα και σοβαρά κι αν ήταν, τα  μεταμόρφωνε, τα ελαχιστοποιούσε. Κι έτσι, οι πιο δυνατοί τα κάναν απόφαση για το αύριο. Οι πιο αδύναμοι κατέφευγαν στο ποτό. Αλκοολικούς, τους φώναζαν, αλλά ποιος μπορούσε να τους καταλάβει; Βυθίζονταν στις σκέψεις τους και ξέπλεναν τις αδυναμίες, τους φόβους και τις επιθυμίες στο οινόπνευμα.

Οι παντρεμένοι άφηναν πίσω τους, μαζί με το άδειο κατρούτσο, όλη την κούραση και το βάρος της μέρας και γύριζαν  στο σπίτι τους ήρεμοι και ξεφορτωμένοι.

Για αυτό και δεν είναι τυχαίο πως τα καφενεία ήταν αγαπημένα στέκια ποιητών και συγγραφέων. Τόσες εικόνες μαζεμένες, τόσες ιστορίες που εκτυλίσσονταν μπροστά τους…

Κάποια στιγμή εισέβαλε η τηλεόραση. Σοκ και δέος, στην αρχή.

– σβήσε το χαζοκούτι να πούμε καμιά κουβέντα, αργότερα.

– άνοιξε την τηλεόραση να περάσει η ώρα, στο τέλος. Κρίμα..

 

Τι ήταν τελικά τα καφενεία;

– Μικρά κοινοβούλια;

– Κέντρα έκφρασης;

– Κέντρα εξομολόγησης;

– Κέντρα ανταλλαγής πληροφοριών;

Ήταν όλα αυτά και άλλα περισσότερα. Ήταν κέντρα ανάτασης και ψυχοθεραπείας, ένας ακρογωνιαίος λίθος της ελληνικής ταυτότητας σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, που  δυστυχώς πεθαίνει όχι μόνο στην περιοχή μας, αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα.

 

  1. Νίκος Καζαντζάκης “ Αναφορά στον Γκρέκο”
  2. Πόντζι. Δε βρήκα την ετυμολογία της λέξης αλλά το πότζι γινότανε όταν βράζανε στο μπρίκι μαζί, τσίπουρο, κονιάκ και πρόσθεταν και λίγη ζάχαρη. Ήταν έτοιμο όταν άρπαζε φωτιά το μείγμα. Ήταν ιδανικό για τα κρυολογήματα και τον πονόλαιμο.                                                                                       

   unnamed

γράφει ο Γεώργιος Καραχάλιος

 

Επικοινωνία

Για οποιαδήποτε πληροφορία, επικοινωνήστε μαζί μας και θα σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό.

Sending

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.

©2016 Kalavrytapress        Όροι χρήσης | Προσωπικά Δεδομένα | Σχετικά με το kalavrytapress.gr

Μέλος του Ομίλου  των εταιριών ΑΧΑΪΚΑ ΜΜΕ ΡΑΔΙΟ ΓΑΜΜΑ FM 94STEREO AE

Designed by: Christos Caberos

Τοπικά Νέα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την παροχή των υπηρεσιών του, και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.Αποδοχή

Log in with your credentials

Forgot your details?