Κλειτορία 13 Αυγούστου 2015: Τελετή προς τιμή των πεσόντων και αγωνισθέντων στην Κύπρο το 1974 (video)

nnnnnnnnnnnnnnnn22222222222222

Κλειτορία 13 Αυγούστου 2015: Τελετή προς τιμή των πεσόντων και αγωνισθέντων στην Κύπρο το 1974

Δείτε (video)

Εκδήλωση τιμής και μνήμης από τον Δήμο Καλαβρύτων για τους πεσόντες και αγωνισθέντες στην Κύπρο Καλαβρυτινούς μαχητές.

Στις 13Αυγ.2015 ο Δήμος Καλαβρύτων πραγματοποίησε εκδήλωση στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα της  μαθητικής Εστίας Κλειτορίας για να τιμήσει τους ηρωικά πεσόντες και αγωνισθέντες στην Κύπρο Καλαβρυτινούς μαχητές κατά την περίοδο της Τουρκικής εισβολής τον Ιούλιο και Αύγουστο του1974.Η εκδήλωση άρχισε με τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των τριών ηρωικά πεσόντων συμπατριωτών μας από τον εφημέριο Κλειτορίας π. Νικόλαο Παπαϊωάννου.  Ακολούθησε χαιρετισμός από τον κ. Δήμαρχο και συνέχεια παρουσιάστηκε ταινία διάρκειας μισής ώρας με το πολεμικό χρονικό από την αποστολή «Νίκη» της Α’ Μοίρας Καταδρομών και τις επιχειρήσεις της 181Μοίρας Πυροβολικού. Τον κύριο ομιλητή της εκδήλωσης στρατηγό Δημήτριο Κούκουρα από την Κλειτορία παρουσίασε η κ. Έλσα Γαλανίδου-Μπαλφούσια φιλόλογος- συγγραφέας σύζυγος Αθανασίου Σπ. Μπαλφούσια.

Παραθέτουμε στη συνέχεια την παρουσίαση που έγινε από την κ.Γαλανίδου-Μπαλφούσια φιλόλογο – συγγραφέα και την ομιλία του κ Κούκουρα:

Παρουσίαση από την Έλσα Γαλανίδου-Μπαλφούσια. 13 Αυγ. 2015 στην Κλειτορία

Μαθήτρια στο Γυμνάσιο Νικαίας Πειραιώς, στις Εθνικές μας γιορτές με τη χορωδία του Σχολείου μου τραγουδούσαμε μεταξύ των άλλων και το: «Της Αγιάς Λαύρας τα καμπαναριά ηχούν» και στη  συνέχεια το: «Γενναία παιδιά Καλαβρυτινά, αιώνια σε σας οφείλει η Ελλάς, δόξα, τιμή, πατρίδα, λευτεριά….»

Μετά από χρόνια, καθηγήτρια πλέον έβαλα (αφού τους το δίδαξα) τους μαθητές μου να λέμε το ίδιο τραγούδι, κατά τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου. Και στη συνέχεια, την πρώτη σχολική εκδρομή τους, την οργάνωσα για προσκύνημα στα Καλάβρυτα.

Σήμερα, το έφερε η τύχη, και η δεύτερη πατρίδα μου είναι η Κλειτορία (Μαζέϊκα) Καλαβρύτων. Ζώντας (εδώ) επί πολλά χρόνια από κοντά τους νέους συμπατριώτες μου,ξεχώρισα και τιμώ πάρα πολλές προσωπικότητες Μία από αυτές είναι και το Μαζιωτόπουλο Δημήτριος Ι. Κούκουρας.

Όταν έγινε η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974, ο σύντροφός μου Αθανάσιος Σπ. Μπαλφούσιας, όταν ο Δημήτριος Κούκουρας θεωρήθηκε αγνοούμενος, μου μετέδωσε μιά απέραντη θλίψη και μιά ανείπωτη στεναχώρια για το άξιο παλικάρι,φίλο και σύντροφό του στις χαρές και στις λύπες στο χωριό τους.

Δεν άργησα να μάθω, να γίνω κοινωνός σε όλα όσα αφορούσαν την κοινή ζωή τους. Γνώρισα προσωπικά τον αξιωματικό Δημήτριο Ι. Κούκουρα και τον εξετίμησα τόσο,που θα ήθελα να μάθουν και άλλοι το πόσο άξια είναι τα Καλαβρυτινόπουλα και αποτελούν και παράδειγμα προς μίμηση.

Ο Δημήτριος Ι. Κούκουρας γεννήθηκε στην Κλειτορία το 1946, όπου τελείωσε και τις εγκύκλιες σπουδές του(Δημοτικό και το τότε Γυμνάσιο), όντας πάντα σημαιοφόρος. Μπήκε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε το έτος 1969 με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Πυροβολικού. Αποφοίτησε στη συνέχεια από την Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, όπου διετέλεσε και καθηγητής, καθώς και από τη Σχολή Εθνικής Άμυνας.

Κορυφαία στιγμή κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας ως αξιωματικού είναι η συμμετοχή του στην άμυνα της Κύπρου στις ημέρες της Τουρκικής εισβολής το 1974. Τότε έφερε  το βαθμό του Υπολοχαγού και εκτελούσε καθήκοντα Διοικητού Πυροβολαρχίας. Πήρε μέρος σε όλες τις μάχες τότε. Κατά την πρώτη φάση της εισβολής φονεύθηκε ο Διοικητής της Μονάδας στην οποία ανήκε, συνελήφθη αιχμάλωτος ο Υποδιοικητής και καταστράφηκε όλο το υλικό της. Ο ίδιος συνέχισε με την πυροβολαρχία του τις επιχειρήσεις στην δεύτερη φάση της εισβολής, όταν ο αγώνας ήταν πλέον άνισος, λόγω της συντριπτικής υπεροχής των Τούρκων σε προσωπικό και μέσα.

Η προσφορά του σ’ αυτόν τον αγώνα αναγνωρίστηκε από τους ανωτέρους του αλλά και από τους απλούς στρατιώτες του. Σε επιστολή που του έστειλε ο στρατιώτης Κωμοδίκης Σωτήριος από την Κύπρο στις 17 Οκτωβρίου 1975 μεταξύ άλλων του γράφει: «Στην Πυροβολαρχία όλοι σας θυμούνται, πραγματικά φαίνεται η αξία του άλλου όταν φεύγει…Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τις δύσκολες ημέρες, που περάσαμε μαζί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Πραγματικά σταθήκαμε σαν πατέρας μας στην Πυροβολαρχία και η ζωή όλων μας οφείλεται σε σας….»

Από τότε και κάθε χρόνο, όταν γίνονται εκδηλώσεις μνήμης προς τιμήν των πεσόντων, είναι καλεσμένο και το Μαζιωτόπουλο, ο δικός μας ήρωας ο Δημήτριος Ι. Κούκουρας. Με συγκίνηση και αίσθημα ευθύνης ανταποκρίνεται στην πρόσκληση.

Σπουδαιότερες εκδηλώσεις στις οποίες έχει παρευρεθεί όπου ήταν και ομιλητής είναι:

Στις 23 Ιουλίου 1995στην Κωμόπολη του Παραλιμνίου στην περιοχή της Αμμοχώστου, όπου έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του ήρωα στρατιώτη Νίκου Ψαρά, από τον τότε πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Κ. Γλαύκο Κληρίδη.

Στις 23 Ιουλίου 2002 σε εκδήλωση που έγινε στη Λευκωσία προς τιμήν των ηρωικός πεσόντων Αξιωματικών και οπλιτών της Μονάδος του, παρουσία συγγενών φίλων και συμπολεμιστών.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2007 σε εκδήλωση που έγινε προς τιμήν του ήρωα Διοικητή του Στρατηγού Στυλιανού Καλμπουρτζή από τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Εφέδρων Πυροβολικού στην Λευκωσία.

Στις 23 Ιουλίου 2009 στα αποκαλυπτήρια της προτομής του ήρωα Διοικητή του στο στρατόπεδο της Μονάδας που πήρε και το όνομά του παρουσία του υπουργού άμυνας της Κύπρου Κ. Κώστα Παπακώστα.

Στις 23Ιουλίου 2014 σε εκδήλωση που έγινε στην Κωμόπολη του Παραλιμνίου πρός τιμήν του ήρωα στρατιώτη Νίκου Ψαρά με την συμπλήρωση σαράντα χρόνων από την ηρωική του θυσία.

Ήταν επίσης ο κύριος ομιλητής στα αποκαλυπτήρια της προτομής του ήρωα Διοικητού του,που έγιναν στη Σχολή Πυροβολικού στο Μεγάλο Πεύκο Αττικής στις 2 Απριλίου 2011 παρουσία του τότε προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια.

Και ο δικός μας Δημήτρης Κούκουρας, το Καλαβρυτινόπουλο,ο υπεύθυνος και άξιος αξιωματικός είναι πάντα έτοιμος, με τα πιό θερμά αισθήματα ,στο προσκλητήριο σάλπισμα για την απονομή τιμής στο πεδίο της μάχης.

Σήμερα ζει μόνιμα στην πόλη της Δράμας με την σύζυγό του Αθηνά Πιτένη,χειρουργό οφθαλμίατρο, επιμελήτρια και διευθύντρια μέχρι πρότινος στην οφθαλμολογική κλινική του Νοσοκομείου Δράμας. Έχει δύο παιδιά, τον Ιωάννη, αρχιτέκτονα και την Μαρία-Ελένη (Μαριλένα) οικονομολόγο

Ο Δημήτριος Κούκουρας μετά την αποστρατεία του δεν κατέθεσε τα όπλα, αλλά ασχολήθηκε ενεργά σε τοπικούς συλλόγους της Δράμας, προσφέροντας τις γνώσεις και την εμπειρία του,όπου του ζητήθηκε, Διετέλεσε επί εξαετία αντιπρόεδρος και σήμερα είναι μέλος της Εταιρείας Δραμινών Μελετών.

Με ενέργειές του,όταν ήταν στρατιωτικός διοικητής Δράμας, στήθηκε η προτομή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στο δημοτικό κήπο Δράμας, όπου γίνονται εκδηλώσεις για την Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου.

Σε εκδήλωση που έγινε τον Ιούνιο του 2008 στη Δράμα, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Μακεδονίας και Θράκης από το Δήμο Δράμας και την Ένωση Ποντίων Κυριών Δράμας, έλαβε τιμητική διάκριση για την πολύτιμη συμβολή του στην προσπάθεια ίδρυσης πολεμικού Μουσείου

Θα μπορούσα να πω και να γράψω πολλά ακόμη για τη ζωή και τη δράση του αξιωματικού Δημήτρη Κούκουρα από υλικό που έχω στη διάθεσή μου σε βίντεο,CD, έγγραφα, φωτογραφίες, κ.ά,αλλά θα μπορούσα να πω πολλά ακόμη και για τον άνθρωπο και καρδιακό φίλο και για το σύζυγο και πατέρα, αλλά  » ούκ εν τω πολλώ το εύ» κι εγώ πλέον γνωρίζοντας πιά από κοντά, πολύ κοντά τον τόπο και τους ανθρώπους του, αφού νοιώθω και είμαι πιά Μαζιώτισσα, θα εξακολουθώ να τραγουδώ το «Γενναία παιδιά Καλαβρυτινά».

Εύχομαι ολόψυχα στο Δημήτρη Κούκουρα υγεία και να προσφέρει όπως πάντα τις υπηρεσίες του στην Πατρίδα μας. Να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και να μας κάνει πάντα να νιώθουμε υπερήφανοι.

Έλσα Γαλανίδου-Μπαλφούσια

Φιλόλογος – Συγγραφέας

Σύντομη ιστορική αναδρομή του Κυπριακού και των γεγονότων της Τουρκικής εισβολής το 1974

Θέλω να ευχαριστήσω τον Κ. Δήμαρχο και το Δημοτικό του Συμβούλιο, που αποφάσισαν να πραγματοποιηθεί αυτή η εκδήλωση σήμερα εδώ, για να αποδώσουν την τιμή που αξίζουν οι συμπατριώτες μας που έπεσαν ηρωικά, καθώς και αυτοί που αγωνίσθηκαν για την ελευθερία της μαρτυρικής Κύπρου, να θυμηθούν επίσης οι παλαιότεροι και να γνωρίσουν οι νεότεροι, τα επίκαιρα  αυτές τις ημέρες γεγονότα που πριν από σαράντα ένα χρόνια, πλήγωσαν βαθιά  τον Ελληνισμό της Κύπρου αλλά και ολόκληρο το Έθνος.

Θέλω επίσης να ευχαριστήσω την  κ.  Έλσα Γαλανίδου-Μπαλφούσια, η οποία με λόγο γλαφυρό και καλαίσθητο έκανε την παρουσίασή μου. Εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία που μου δίνεται θα ήθελα να πω και κάτι ακόμη για την αγαπημένη της Κλειτορίας Έλσα, αυτή την υπέροχη φωνή του Ποντιακού Ελληνισμού, που  με την πληθώρα των άρθρων και μελετών της τα οποία έχουν δημοσιευθεί σε έγκριτα περιοδικά και εφημερίδες Ποντιακού περιεχομένου, αλλά κυρίως με το πλούσιο συγγραφικό της έργο που έχω γίνει κοινωνός, εμπλουτίζει την ποντιακή λαογραφία και την Ελληνική ευρύτερα, καθ’ όσον όλα είναι γραμμένα με προσοχή και πολύ σεβασμό στη λαϊκή ψυχή των Ποντίων.

Μαζί με τον αδελφό της Χρίστο Γαλανίδη, οικονομολόγο και πολιτικό μηχανικό, με τη δράση τους έχουν ξεπεράσει τα στενά όρια της Ελληνικής Επικράτειας και αποτελούν κορυφαίους παράγοντες του παγκόσμιου οργανωμένου Ποντιακού Ελληνισμού σε Ευρώπη, Η.Π.Α και Καναδά.

Έχω παρακολουθήσει πολλές εκδηλώσεις που έχουν γίνει στην Β. Ελλάδα με πρωταγωνίστρια την Έλσα, όπου μέσα από τον μεστό Ελληνικό της λόγο, απελευθερώνει όλες τις σκέψεις που κρύβει μέσα σ ‘αυτό το υπέροχο μυαλό της και μας ταξιδεύει στις αλησμόνητες πατρίδες, εκεί που η ξεριζωμένη εκείνη γενιά των Ποντίων, άφησε ότι καλύτερο είχε δημιουργήσει για πάνω από 3000 χρόνια.

Έλσα σε ευχαριστώ πολύ για όλα  και σου εύχομαι να είσαι πάντα γερή και δυνατή, όχι μόνο για να επισκέπτεσαι  πολλά χρόνια ακόμα την Κλειτορία, που τόσο αγαπάς και σε αγαπούν,  μαζί με  τον αγαπημένο σου σύζυγο και εκλεκτό μου φίλο από τα παιδικά μου χρόνια Θανάση, αλλά κυρίως για να μας χαρίσεις και άλλες πνευματικές σου εργασίες,ώστε να γίνουμε  σοφότεροι και περισσότερο ευαίσθητοι άνθρωποι.

Κυρίες και Κύριοι

Ο εθνικός και πολιτιστικός χαρακτήρας της Κύπρου, που δεσπόζει στη Β.Α άκρη της ανατολικής Μεσογείου, προήλθε από τους Έλληνες της Μυκηναϊκής εποχής που κατοίκησαν την Κύπρο τους τελευταίους αιώνες της εποχής του Χαλκού (γύρω στο 1200με1050π.Χ).

Από τότε οι Κύπριοι μίλησαν Ελληνικά και υιοθέτησαν τον ελληνικό τρόπο ζωής και τον πολιτισμό. Αυτό τον εθνικό και πολιτιστικό χαρακτήρα μαζί με την Ελληνική τους διάλεκτο, διατήρησαν οι Κύπριοι από τα αρχαία χρόνια έως σήμερα. Οι επιδράσεις των κατακτητών, οι οποίες ήσαν πάρα πολλές στο πέρασμα του χρόνου, δεν μπόρεσαν να τους αποξενώσουν από την παράδοσή τους, ούτε να αλλοιώσουν τα βασικά στοιχεία του πολιτισμού τους. Τελευταίοι κατακτητές στο πέρασμα των αιώνων από το νησί ήταν οι Άγγλοι.

Το έτος 1959 τερματίστηκε ο αγώνας που είχε ξεκινήσει η Ε.Ο.Κ.Α από το 1955 γιά απελευθέρωση και ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Στον ηρωϊκό αυτόν αγώνα έδωσαν τη ζωή τους δεκάδες νεαροί Κύπριοι αγωνιστές που βάδιζαν προς την αγχόνη τραγουδώντας τον Εθνικό μας Ύμνο. Με τις συμφωνίες Λονδίνου-Ζυρίχης που ακολούθησαν έγινε η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελούμενη από δύο κοινότητες την  Ελληνοκυπριακή(Ε/Κ) που αριθμούσε τότε το 80% του πληθυσμού και την Τουρκοκυπριακή(Τ/Κ)  που ήταν μειονότητα με πληθυσμό 18% το υπόλοιπο 2%συμπλήρωνε η θρησκευτική μειονότητα των Μαρωνιτών. Από την 1 Οκτ.1960 άρχισε να λειτουργεί το νέο κράτος με τη συμμετοχή στη διοίκηση και των Τ/Κ κατά το ένα τρίτο. Απο τις συμφωνίες προβλεπόταν ότι εγγυήτριες δυνάμεις του νέου κράτους για την λειτουργία του θα ήταν η Ελλάδα, ηΤουρκία με την εγκατάσταση στρατιωτικών δυνάμεων τηςΕΛΔΥΚ και τηςΤΟΥΡΔΥΚ καθώς και η Αγγλία με την παραμονή των στρατιωτικών της βάσεων.

Με την έναρξη λειτουργίας του νέου κράτους ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, που ήταν  ο πρώτος  πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, διαπίστωσε ότι τα προνόμια που απέκτησαν οι Τ/Κ βάσει των συμφωνιών ήταν σε αρκετά σημεία εις βάρος της πλειονότητας των Ε/Κ. Γι’ αυτόν τον λόγο το 1963 πρότεινε την τροποποίηση των συμφωνιών σε δεκατρία σημεία, πράγμα το οποίο δεν δέχθηκαν οι Τ/Κ. Από αυτή την περίοδο άρχισαν οι πρώτες διαφωνίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων.

Έτσι το 1964 παρουσιάστηκαν τα πρώτα  επεισόδια με ένοπλες συρράξεις και την απειλή απο την Τουρκία για εισβολή, πράγμα το οποίο δεν επέτρεψαν τότε οι Αμερικανοί.

Το 1967έχουμε νέα περίοδο έντασης με ένοπλες συγκρούσεις που και πάλι ο τότε  πρόεδρος των ΗΠΑ Τζόνσον έστειλε ως μεσολαβητή τον Σάϊρους Βάνς. Αποτέλεσμα μετά την διευθέτηση των επεισοδίων ήταν να αποχωρήσει από την Κύπρο η Ελληνική Μεραρχία με ευθύνη του στρατιωτικού τότε καθεστώτος. Η Μεραρχία αυτή είχε αποσταλεί μυστικά σε προηγούμενο χρόνο από την νόμιμη Ελληνική Κυβέρνηση για να ενισχύσει την άμυνα της Κύπρου.

Κατά την περίοδο από το 1967 έως τις 15 Ιουλ.1974 γίνονταν συνομιλίες για την επίλυση των διαφορών, μεταξύ των ηγετών των δύο κοινοτήτων Μακάριου και Ντενκτάς, χωρίς να καταλήγουν σε ουσιαστικά αποτελέσματα.

Ώσπου την 15Ιουλ1974 κάποιοι θερμοκέφαλοι από το στρατιωτικό τότε  καθεστώς των Αθηνών, χωρίς ίχνος πολιτικής και στρατηγικής σκέψεως, αλλά και χωρίς κοινή λογική, σε συνεργασία με όμοιούς τους στην Κύπρο, θεώρησαν ότι με την πραξικοπηματική ανατροπή του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, θα μπορούσαν να κηρύξουν  την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήταν τέτοια η πολιτική αφέλεια και η αφροσύνη των πρωτεργατών που δεν τους επέτρεψε να σκεφθούν ότι μια τέτοια ενέργεια εναντίον του Μακαρίου, ενός αναγνωρισμένου από την Διεθνή Κοινότητα ηγέτη, σε μια περιοχή που υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων ισχυρών δυνάμεων και η οντότητά της καθορίζεται από διεθνείς συνθήκες, θα οδηγούσε με βεβαιότητα την επέμβαση της Τουρκίας στην Κύπρο. Ακολούθησε ο  αδελφοκτόνος πενθήμερος εμφύλιος, από 15 έως 19 Ιουλ. με θύματα και από τις δύο πλευρές.

Έτσι οι καραδοκούντες για δεκαετίες Τούρκοι εκμεταλλευόμενοι την παραφροσύνη τους, αλλά και το δυσμενές διεθνές κλίμα που δημιουργήθηκε για την Κύπρο και την Ελλάδα, καθώς και την αποδιοργάνωση, λόγω του πραξικοπήματος, επιχείρησαν την εισβολή την οποία παρουσίασαν ως ειρηνευτική επιχείρηση, δήθεν, για την αποκατάσταση της νομιμότητας στην Κύπρο, παραπλανώντας έτσι και την διεθνή κοινή γνώμη.

Φθάσαμε έτσι στην τραγική εκείνη νύχτα της19προς 20Ιουλ.1974.Μιά νύχτα διαφορετική από τις άλλες, φαινόταν ότι το ξημέρωμα δεν θα ήταν ομαλό. Κάποιοι ανησυχούσαν και προετοιμάζονταν, κάποιοι όμως που είχαν και την κύρια ευθύνη για λήψη αποφάσεων σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές, δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων όπως αποδείχθηκε από την εξέλιξη των γεγονότων, καθώς ο Τουρκικός στόλος όλο και πλησίαζε στο νησί περνώντας η νύχτα. Οι αποφάσεις των αρμοδίων ηγεσιών της Ελλάδος και της Κύπρου σ’ αυτή την κρίσιμη χρονική στιγμή ήταν καθησυχαστικές προς τους διοικητές των πολεμικών μονάδων. Επί πλέον οι στρατιωτικές μονάδες με τον αντίπαλο προ των πυλών  στο σύνολο τους ευρίσκονταν εντός των στρατοπέδων, αποτελώντας έτσι τον πρώτο και εύκολο στόχο της Τουρκικής αεροπορίας, πράγμα το οποίο επηρέασε δυσμενώς την εξέλιξη των επιχειρήσεων, καθότι αρκετές μονάδες επλήγησαν εντός των στρατοπέδων τους με σοβαρές απώλειες. Έτσι ενώ η Τουρκική απειλή είχε αρχίσει να γίνεται ορατή κατά τη διάρκεια της νύχτας, δεν δόθηκε καμία διαταγή προς τους διοικητές των πολεμικών μονάδων για λήψη μέτρων άμυνας στις πιθανές περιοχές αποβάσεως, παρότι οι Διοικητές είχαν θέσει σε ετοιμότητα της μονάδες τους, γιατί είχαν αφουγκρασθεί τον κίνδυνο που απειλούσε την Κύπρο. Συγκεκριμένα θυμάμαι τον Διοικητή μου, με κάλεσε στο γραφείο του λίγο μετά τα μεσάνυχτα της τραγικής εκείνης νύχτας και με ρώτησε αν είναι έτοιμη η Πυροβολαρχία μου, για ανάληψη πολεμικής αποστολής, όταν του απάντησα  πως και αυτή τη στιγμή αν μας δοθεί διαταγή, είμαστε έτοιμοι να κινηθούμε και να δράσουμε σε οποιοδήποτε σημείο του νησιού, μου απάντησε πως δεν έχουμε διαταγή ακόμη να είσαι όμως σε ετοιμότητα γιατί η ημέρα που ξημερώνει δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει. Έτσι έγινε πιο εύκολο το έργο των αποβατικών δυνάμεων των Τούρκων, οι οποίοι από το πρώτο φως της 20 Ιουλ.1974 άρχισαν να μεταφέρουν με ελικόπτερα τμήματα ειδικών δυνάμεων και να ρίχνουν αλεξιπτωτιστές στον πεδινό χώρο Β.Δ. της Λευκωσίας, λες και έκαναν εκπαιδευτική άσκηση, είχαν αποβιβάσει τα πρώτα τμήματά τους στην περιοχή Πέντε–Μίλι δυτικά της Κερύνειας σχεδόν χωρίς αντίσταση και τα Τουρκικά αεροσκάφη διέσχιζαν ανενόχλητα τον ουρανό της Κύπρου βομβαρδίζοντάς τα στρατόπεδά μας με τις μονάδες εντός αυτών, πλήττοντας πρώτο εκείνο της ΕΛ.ΔΥ.Κ με ιδιαίτερη ένταση και μανία. Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφέρω ότι την  παραμονή της εισβολής, η πιο επίλεκτη και υπολογίσιμη μονάδα από πλευράς μαχητικής ισχύος η ΕΛ.ΔΥ.Κ, βρέθηκε χωρίς ένα μεγάλο τμήμα της δυνάμεώς της, λόγω απολύσεως των οπλιτών της και επιστροφής τους στην Ελλάδα με οχηματαγωγό του πολεμικού μας ναυτικού. Οι πάρα πάνω είχαν αντικατασταθεί με ισάριθμους νέους, οι οποίοι όχι μόνο δεν είχαν προσανατολιστεί στη νέα τους θέση, αλλά δεν είχαν προλάβει να εξοικειωθούν με τον νέο οπλισμό τους. Έτσι στις 20 Ιουλ.1974 η ΕΛ.ΔΥ.Κ βρέθηκε με αρκετούς νέους και άπειρους οπλίτες σε αντικατάσταση ισάριθμων έμπειρων οπλιτών που ταξίδευαν ανοιχτά της Πάφου με κατεύθυνση την Ελλάδα.

Μετά από εντολή που έλαβε ο κυβερνήτης του πλοίου επέστρεψε στην Κύπρο και τους αποβίβασε στην Πάφο. Αμέσως οδηγήθηκαν στην πρώτη γραμμή να ενισχύσουν την μονάδα τους  και αρκετά από αυτά τα παλληκάρια έπεσαν ηρωικά στο πεδίο της μάχης.

Η μοναδική προσπάθεια ενίσχυσης των μαχόμενων τμημάτων στην Κύπρο έγινε  με την αποστολή της Α’ Μοίρας Καταδρομών, όταν την νύχτα της 21προς 22 Ιουλ.74 δεκαπέντε αεροσκάφη της πολεμικής μας αεροπορίας ξεκινώντας από την Κρήτη διέσχισαν την Ανατολική Μεσόγειο, χωρίς να γίνουν αντιληπτά από τα ραντάρ της περιοχής, λόγω του πολύ χαμηλού και επικίνδυνου ύψους πτήσεώς των, κυρίως όμως  χάρις στην άριστη εκπαίδευση και τον ηρωισμό των πιλότων μας, κατάφεραν να προσγειωθούν στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας μέσα σε καταιγισμό πυρών.

Οι άνδρες της Α’ Μ/Κ ενίσχυσαν τις επίγειες δυνάμεις και κατάφεραν μαζί με τους άνδρες της ΕΛ.ΔΥ.Κ να προξενήσουν σοβαρές απώλειες στις Τουρκικές δυνάμεις. Το σπουδαιότερο όμως ήταν ότι κατάφεραν να κρατήσουν την πόλη της Λευκωσίας και να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων, που, όπως απεδείχθη, το επεδίωκαν με κάθε τρόπο οι εισβολείς. Τα  παλληκάρια αυτά τίμησαν τα Ελληνικά όπλα προτάσσοντας το πάθος για την ελευθερία στην αλαζονική Τουρκική προέλαση. Υπερασπίσθηκαν με σθένος τις θέσεις τους παραδίδοντας μαθήματα ηρωισμού και πολεμικής αρετής.

Για να αντιληφθούμε τις συνθήκες εκείνου του πολέμου πρέπει να τονίσω, οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν ότι πιο σύγχρονο υλικό διέθεταν οι ένοπλες δυνάμεις τους εκείνη την περίοδο. Ο αγώνας λοιπόν ήταν άνισος γιατί ο αντίπαλος είχε συντριπτική αριθμητική υπεροχή σε προσωπικό και μέσα και απόλυτη αεροπορική κυριαρχία στο πεδίο της μάχης. Ενώ ή Εθνική Φρουρά αγωνιζόταν με όπλα πολυμεταχειρισμένα κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και χωρίς καμία άλλη βοήθεια σε σχέση με την εγγύτητα της Τουρκίας και την δυνατότητα μεταφοράς δυνάμεων στο πεδίο της μάχης. Πέραν αυτών οι Τούρκοι δεν σεβάστηκαν κανένα κανόνα διεθνούς δικαίου του πολέμου, από την έναρξη και μέχρι το τέλος των επιχειρήσεων. Συγκεκριμένα κακοποίησαν αιχμαλώτους, τραυματίες και άμαχο πληθυσμό, βομβάρδισαν κατοικημένες περιοχές, χρησιμοποίησαν βόμβες ναπάλμ(εμπρηστικές) που είναι απαγορευμένες με βάση διεθνείς συνθήκες, παραβίασαν και αυτήν ακόμη την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των  Η. Ε περί εκεχειρίας που υπεγράφη στις 22 Ιουλ.1974 με αποτέλεσμα  την επομένη της συμφωνίας, συνέχισαν να αποβιβάζουν ανενόχλητα δυνάμεις τις οποίες χρησιμοποίησαν στη δεύτερη φάση της εισβολής, συνέχισαν επίσης να επεκτείνουν τις καταλήψεις σε Ε/Κ χωριά, παρά την εκεί παρουσία ανδρών της Ειρηνευτικής Δύναμης των Η.Ε.

Στους επικούς αγώνες που έδωσαν τα πιο επίλεκτα Ελληνικά τμήματα στην Κύπρο συμμετείχαν και τα νιάτα του Ιστορικού μας Δήμου Καλαβρύτων. Όπως σε όλους τους αγώνες του έθνους από τότε που ο Σεβάσμιος εκείνος Ιεράρχης ο Παλαιών Γερμανός άναψε τη φλόγα της Ελευθερίας εκεί ψηλά στην Ιερή Κιβωτό του Έθνους μας την Αγία Λαύρα, έδωσαν παντού δυναμικά το παρόν και αγωνίσθηκαν για την ελευθερία της. Τα ηρώα των χωριών μας είναι γεμάτα από τα ονόματα των παλικαριών που θυσιάστηκαν σε όλα τα πεδία των μαχών της πατρίδας μας. Έτσι και στην Κύπρο τα παιδιά των Καλαβρύτων συνέχισαν την παράδοσή μας, μια αδιάκοπη διαμέσου των αιώνων στάση ζωής που αγωνίζεται με αυταπάρνηση και ασύλληπτο ηρωισμό για την δικαιοσύνη την ελευθερία και την εδαφική ακεραιότητα. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα παιδιά τότε, βρέθηκαν αντιμέτωπα με τον ίδιο προαιώνιο αντίπαλο, με αποστολή να υπερασπισθούν μια γη Ελληνική με ιστορία πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια και που στα αυτιά τους αντηχούσαν από τη βρεφική τους ακόμη ηλικία, τα σήμαντρα της Αγίας Λαύρας και οι αγώνες και οι θρύλοι της περιοχής μας, από την Επανάσταση του Εικοσιένα, που τους ενδυνάμωναν την προσπάθεια για αντίσταση. Με τη φλόγα που είχαν μέσα στα στήθη τους και με το θάρρος της νεανικής τους ψυχής, όρμησαν στη θύελλα εκείνου του άνισου και άδικου αγώνα, αποφασισμένοι να δώσουν και τη ζωή τους ακόμη, για να υπερασπισθούν την ελευθερία και την εδαφική ακεραιότητα της Μεγαλονήσου. Ζήσανε από κοντά τη φρίκη και την καταστροφή, χωρίς να καμφθεί το ηθικό τους γιατί εξοικειώθηκαν αμέσως με την ιδέα του θανάτου και τις συνθήκες ενός μέχρις εσχάτων πολέμου. Είδαν συμμαχητές να εγκλωβίζονται, φίλους να σκοτώνονται και ανθρώπινο αίμα να ρέει ως σφάγιο στο βωμό του ψυχρού συμφέροντος των ισχυρών.

Γι’ αυτό το χρέος κύριε Δήμαρχε, κυρίες και κύριοι, επιβάλλει να διατηρούμε τα γεγονότα αυτά ζωντανά στη μνήμη μας, για να θυμόμαστε και να τιμούμε πάντοτε τους συμπατριώτες μας που θυσιάστηκαν στο μαρτυρικό νησί του Αποστόλου Βαρνάβα:

Τον Κώστα τον Αντωνόπουλο από τα Τριπόταμα που ως μαχητής της ΕΛ.ΔΥ.Κ,  ήταν από αυτούς  που την προηγούμενη ημέρα είχαν παρουσιαστή στη μονάδα, και το πρωί βρέθηκε στο όρυγμά του αντιμετωπίζοντας τα επίγεια τουρκικά τμήματα, όταν βλήμα από αεροσκάφος διαπέρασε το κορμί του, όπως μου περιέγραψε ο Θόδωρος ο Αναστασόπουλος, που βρέθηκε δίπλα του στην ώρα του τραυματισμού του, συνοδεύοντάς τον μάλιστα μέχρι το νοσοκομείο όπου και κατέληξε μετά από λίγες ημέρες.

Τον Σωτήρη τον Τζουρά από τις Κορφές που ως επίλεκτος οπλίτης των ειδικών δυνάμεων εκλήθη με τη μονάδα του την Α’Μ/Κ να εκτελέσουν την πιο δύσκολη αποστολή που έχει γίνει μέχρι σήμερα. Δυστυχώς το αεροσκάφος στο οποίο επέβαινε κατερρίφθη λίγα μέτρα πριν προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας από βλήματα επιγείων τμημάτων, με αποτέλεσμα να φονευθούν όλοι οι επιβαίνοντες εκτός από έναν, που ζει σήμερα στη Θεσσαλονίκη και που με φρίκη θυμάται την τραγική εκείνη στιγμή, την οποία περιγράφει πολλές φορές σε τηλεοπτικά πάνελ όταν καλείται.

Ας θυμηθούμε τώρα και εκείνους τους συμπατριώτες μας που αγωνίσθηκαν ηρωικά μέσα από τις τάξεις της ΕΛ.ΔΥ.Κ:

Ο ανθυπολοχαγός τότε Κωνσταντίνος Γκλαβάς του Αθανασίου από την Κλειτορία.

Ο Μαυραγάνης Κωνσταντίνος του Παναγιώτη από την Δάφνη.

Ο Νικολακόπουλος Γεώργιος του Δημητρίου από την Κέρτεζη.

Ο Σαμαρτζόπουλος Νικόλαος του Ιωάννου από Κέρτεζη.

Και τρεις ακόμη που δεν είναι σήμερα στη ζωή γιατί έχασαν την μάχη μετά τον πόλεμο:

Ο Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός τότε Παπαγιαννόπουλος  Νικόλαος του Γεωργίου από την Κούτελη.

Ο Κόντης Παναγιώτης του Σπήλιου από την Κέρτεζη.

Ο Τσεκούρας Παναγιώτης του Ευαγγέλου από την Βλασία.

Στη συνέχεια θα αναφέρω τους Καλαβρυτινούς μαχητές που βρέθηκαν στην Κύπρο την παραμονή της εισβολής:

Ο Αναστασόπουλος Θεόδωρος του Βλασίου από του Φίλια.

Ο Αναστασόπουλος Θεόδωρος του Κωνσταντίνου από του Φίλια (είναι πρώτα ξαδέλφια).

Ο Παπαγιαννακόπουλος Γεώργιος του Δημητρίου από το Πλανητέρο.

Ο Πορετσάνος Ανδρέας του Ιωάννου από το Αγρίδι .

Ο Λυμπέρης Νικόλαος του Ανδρέα από την Λυκούρια και

Ο Ροδόπουλος Αντώνιος του Αλεξίου από το Λαγοβούνι.

Τέλος θα αναφέρω τα ονόματα των ηρωικών οπλιτών των ειδικών δυνάμεων (των κομάντος όπως τους αποκαλούμε) οι οποίοι και μόνο με την παρουσία τους αναστάτωσαν και προβλημάτισαν την Τουρκική ηγεσία, αυτοί είναι:

Ο Μηλιτσόπουλος Παναγιώτης του Θεοδώρου από το Πλανητέρο

Ο Θωμάς Βασίλειος του Αγγέλου από τις Σειρές.

Ο Ζυγούρας Ασημάκης του Κωνσταντίνου από το Μ.Μποντιά και

Ο Μενύχτας Αχιλλέας του Νικολάου από τη Βλασία.

Να θυμόμαστε επίσης και να τιμούμε τον λοχαγό τότε Βασίλη Καποτά από τα Καλάβρυτα που εφονεύθη δόλια στον Τουρκοκυπριακό θύλακα της Αμμοχώστου στα γεγονότα του 1964, όταν άρχισαν για πρώτη φορά οι ένοπλες συρράξεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Η τύχη μάλιστα τα έφερε έτσι, ώστε η πρώτη πολεμική αποστολή που μου εδόθη το πρωί της 20Ιουλ1974, ήταν να υποστηρίξω με την πυροβολαρχία μου τα τμήματα που επιχειρούσαν για την εξουδετέρωση αυτού του θύλακα. Εκεί δηλαδή που πριν από δέκα χρόνια έπεσε ηρωικά ο συμπατριώτης μας λοχαγός Βασίλης Καποτάς.

Είναι άξιο και δίκαιο να μνημονεύουμε τους ήρωες μας και τα κατορθώματά τους σε όλες τις εποχές. Γιατί εν γνώσει του κινδύνου, υπερασπίσθηκαν με γενναιότητα αξίες και ιδανικά τα οποία διατηρούν τη συνοχή, εξασφαλίζουν τη συνέχεια και ενδυναμώνουν το φρόνημα των μεταγενεστέρων και στο πεδίο των καθημερινών μαχών. Κυρίως όμως πρέπει να μαθαίνουν  οι γενιές που θα έρθουν για να αποφεύγουν λάθη του παρελθόντος, ιδίως εκείνα που οδήγησαν σε εθνικές περιπέτειες και ακρωτηριασμούς.

Μπορεί η Τουρκική εισβολή να μοίρασε το νησί στα δύο, σκόρπισε το θάνατο και την οδύνη στο λαό, αλλά ο λαός αυτός είναι αποφασισμένος να σταθεί και να μείνει στη γη που τον γέννησε. Και αυτό θα γίνει, γιατί  ο λαός συνεχίζει να δημιουργεί σ’ αυτόν τον τόπο και δεν αισθάνθηκε ποτέ ούτε εφήμερος ούτε προσωρινός σ’ αυτόν. Αγωνίζεται να ζήσει με τον ιδρώτα της δουλειάς του και με το αίμα της ψυχής του, γι’ αυτό και θα τα καταφέρει. Και όπως έλεγε ο μεγάλος Κύπριος ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης: «Η ρωμιοσύνη είναι φυλή από την αρχή του κόσμου, κανένας δεν ευρέθηκε για να την εξαλείψει, η ρωμιοσύνη θα χαθεί όταν ο κόσμος λείψει».

Η προβολή που είδαμε πριν από λίγο είναι τα κυριότερα σημεία από ταινία διάρκειας πλέον της ώρας, η οποία έγινε από αξιωματικούς επιτελείς της Σχολής Πυροβολικού, που συγκέντρωσαν και μελέτησαν τα υπάρχοντα ιστορικά στοιχεία, τόσο στην Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού όσο και στην Κύπρο. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο αμφιθέατρο της Σχολής Πυροβολικού στις 2 Απρίλη. του 2011,όταν πραγματοποιήθηκαν εκεί, τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Διοικητού μου στην Κύπρο  στρατηγού Στυλιανού Καλμπουρτζή, από τον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια, όπου ήμουν και ομιλητής. Μέσα από την ταινία είδαμε ένα μικρό δείγμα από τα πολλά εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν οι Τούρκοι στην Κύπρο κατά την διάρκεια της εισβολής τους, είδαμε λοιπόν ότι επιτέθηκαν στη μονάδα μου κατά την διάρκεια της εκεχειρίας, καθ’ ον χρόνο ευρίσκετο με τα πυροβόλα συνδεδεμένα στα οχήματα και το προσωπικό επάνω σε αυτά, δηλαδή εκτός πολεμικής αποστολής. Και να φανταστείτε ότι αυτό το έγκλημα αφού το κινηματογράφησαν μετά την διάπραξή του, το παρουσιάζουν ως την μεγαλύτερη πολεμική τους επιτυχία. Δυστυχώς με τέτοια εγκλήματα προσπαθούν να φανατίζουν τα στίφη τους.

Οι σωροί των ηρώων της Μονάδας μου που έπεσαν στο πεδίο της μάχης επάνω στον Πενταδάκτυλο, ο Διοικητής μου, ένας έφεδρος αξιωματικός από την Αμμόχωστο και τριάντα οκτώ εικοσάχρονα παλληκάρια όλοι τους Ε/Κ, ήταν αγνοούμενοι για σαράντα χρόνια. Πέρσι τον Ιούλιο που βρέθηκα στην Κύπρο στις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για τους πεσόντες από την μονάδα μου, πληροφορήθηκα τα αποτελέσματα των ερευνών για την ανεύρεση των οστών τους. Ύστερα από πολύμοχθες τριετείς προσπάθειες η ειδική επιτροπή, αποτελούμενη από Ε/Κ, Τ/Κ, και άνδρες της Ειρηνευτικής Δύναμης των Η.Ε. κατόρθωσε να ανεύρει  τα οστά είκοσι τεσσάρων και μετά την ταυτοποίηση τους, με την μέθοδο του DNA άρχισαν να παραδίδονται στους οικείους τους και ήδη έχουν ταφή με τις τιμές που τους άξιζε. Σε μια από τις κηδείες που έγινε τον περασμένο Δεκέμβριο έδωσα και εγώ την παρουσία μου για να τιμήσω τους ήρωες της Μονάδας μου.

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω και να αποδώσω τιμή στη μνήμη εκείνων των συμπατριωτών μας που δεν βρίσκονται σήμερα στη ζωή, οι οποίοι συμπαραστάθηκαν στους γονείς μου στη δύσκολη εκείνη περίοδο της δοκιμασίας τους, όταν τα δύο παιδιά τους βρέθηκαν, εγώ στην Κύπρο και ο Κώστας στον Έβρο υπηρετώντας τη θητεία του. Και ακόμη περισσότερο, γιατί η πονεμένη και καταταλαιπωρημένη εκείνη γενιά των γονέων μας, που με μάτια υγρά και κόκκινα από τον πόνο και τις καταστροφές που έζησε, άντλησε δυνάμεις από την αστείρευτη Ελληνική ψυχή και μέσα από τα αποκαΐδια, δημιούργησε καλύτερες συνθήκες ζωής για εμάς τα παιδιά της. Τα μάτια εκείνα όμως, σε κοίταζαν με υπερηφάνεια, αξιοπρέπεια και θέληση να δημιουργήσουν πάλι από την αρχή, ότι είχε καταστραφεί, με όσες δυνάμεις είχαν απομείνει μέσα τους, αποτελώντας και για τη δική μας σημερινή εποχή το καλύτερο παράδειγμα προς μίμηση.

Η μνήμη τους να είναι αιωνία και το χώμα της Μαζιώτικης γης που τους σκεπάζει να είναι ελαφρύ.

Να ευχαριστήσω επίσης και όσους με την σκέψη τους  συμμετείχαν στην δοκιμασία μου εκείνη την εποχή.

Ιδιαίτερα όμως θέλω να ευχαριστήσω τον εκλεκτό φίλο Ανδρέα Χαχάμπη, ο οποίος κατέβαλε ξεχωριστή προσπάθεια, κατά τη διάρκεια που με θεωρούσαν αγνοούμενο να με εντοπίσει και να έρθει σε επαφή μαζί μου .Ο Ανδρέας υπηρετούσε τότε σε μια υπηρεσία του ΟΤΕ στην Αθήνα που είχε την δυνατότητα να επικοινωνεί με όλο τον κόσμο. Σε συνεργασία με συναδέλφους του στην Κύπρο, αν και η επικοινωνία εκείνη την εποχή ήταν δύσκολη, κατάφεραν να με εντοπίσουν κοντά σε ένα χωριό, και επειδή ήμουν σε συνεχή πολεμική ετοιμότητα όλο το εικοσιτετράωρο, δεν μπορούσα να απομακρυνθώ από την θέση μου, ήταν τότε περί τα τέλη Σεπτεμβρίου του 1974. Με ενημέρωσαν να περιμένω στο τηλέφωνο μιας ταβέρνας που ήταν κοντά στην πυροβολαρχία μου για να επικοινωνήσω με την Ελλάδα. Όταν με συνέδεσαν και άκουσα τη φωνή του Ανδρέα καταλαβαίνετε τη χαρά μου. Αφού μιλήσαμε για αρκετή ώρα μαζί, στη συνέχεια με σύνδεσε πρώτα με την Κλειτορία και μετά με όλους τους συγγενείς μου σε Αθήνα, Πάτρα, και Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι ήταν τόσο μεγάλη η έκπληξη της μακαρίτισσας της Μάνας μου που όταν άκουσε τη φωνή μου δεν μπορούσε να μου μιλήσει από τη συγκίνηση και άκουγα μόνο την αναπνοή της.

Ανδρέα να είσαι πάντα καλά, ήταν η μεγαλύτερη προσφορά εκείνη την εποχή για μένα και τους γονείς μου δεν το ξεχνάω ποτέ.

Θέλω να ευχαριστήσω τον ένα από τους δύο στρατιώτες(από την Ελλάδα) που είχα τότε στην Πυροβολαρχία μου και είναι σήμερα εδώ, τον Παναγιώτη Καραγιαννόπουλο από τον Πύργο της Ηλείας, ο άλλος ήταν ο Δημήτρης Στεφανόπουλος από την Πάτρα και όπως μου τηλεφώνησε οικογενειακοί λόγοι δεν του επέτρεψαν να παρευρεθεί.

Τέλος να ευχαριστήσω όλους εσάς που με την παρουσία σας τιμάτε την σημερινή εκδήλωση.

Δημήτριος Κούκουρας

Ανώτατος Αξιωματικός

 

Βιβλιογραφία

Ανδρέας Πενταράς: “Λανθασμένες Επιλογές στην Άμυνα και Ασφάλεια της Κύπρου”. Εκδόσεις Κώστα Επιφανείου, Λευκωσία 2012.

 

Χαιρετισμός από τον στρατιώτη που υπηρετούσε στην Πυροβολαρχία του Υπολοχαγού τότε  στην Κύπρο Κούκουρα Δημητρίου, Παναγιώτη Καραγιαννόπουλο από τον Πύργο.

 

         Θα αναφέρω μερικές από τις πιο έντονες στιγμές που έζησα και έχουν μείνει βαθιά στη μνήμη μου,από εκείνη τη δοκιμασία του Ιουλίου και Αυγούστου του 1974 στην Κύπρο.

          Όταν είμαστε στην περιοχή της Αμμοχώστου.

           Θυμάμαι το Λοχαγό μου που έτρεχε ανάμεσα στα πυροβόλα, να ελέγχει τα στοιχεία βολής και να εμψυχώνει τους στρατιώτες. Μου έχει μείνει έντονα στα αυτιά μου η φωνή του όταν πετυχαίναμε το στόχο,μας φώναζε, συνεχίστε όσο πιό γρήγορα μπορείτε ανά δύο, ανά τρείς,ανά όλες.

           Όταν παρουσιάστηκαν στην περιοχή που είμαστε, οι πρώτοι διασωθέντες στρατιώτες από τη μεγάλη καταστροφή που υπέστη το κύριο μέρος της μονάδας με επικεφαλής το Διοικητή μας και μας διηγήθηκαν τα γεγονότα, είχε αρχίσει να υπάρχει προβληματισμός και πτώση του ηθικού μας. Ο λοχαγός μας το αντελήφθη έγκαιρα και αφού μας συγκέντρωσε όλους μας είπε: «ο πόλεμος δεν τελείωσε εμείς πρέπει να συνεχίσουμε ακόμη πιο δυνατοί τον αγώνα όχι μόνο για να τιμήσουμε την μνήμη των συναδέλφων μας, αλλά για να δικαιώσουμε και την μνήμη του Διοικητού μας, που επέλεξε εμάς στην πιο δύσκολη αποστολή. Δεν  θέλω να βλέπω κανέναν με κατεβασμένο κεφάλι, θέλω μόνο να εκτελείται με ακρίβεια αυτά που θα σας λέω και πιστεύω ότι η προσπάθειά μας θα δικαιωθεί».

             Όταν βρεθήκαμε στην περιοχή της Λευκωσίας, κατά τη δεύτερη φάση της εισβολής σε μια από τις συνεχείς μετακινήσεις που κάναμε για να μη μας εντοπίζει η εχθρική αεροπορία αλλά και για να έχουμε καλύτερη θέση να εκπληρώνουμε την αποστολή μας, ένα από τα πυροβόλα δεν μπορούσαμε να το συνδέσουμε στο ρυμουλκό λόγω βλάβης. Καλέσαμε στον ασύρματο τον λοχαγό να μας δώσει οδηγίες, σε λίγο ήρθε ο ίδιος με το τζιπ και αφού εκτίμησε την κατάσταση μας είπε, εάν σε δέκα λεπτά δεν μπορέσετε να κάνετε κάτι, επειδή πλησιάζουν τα Τουρκικά άρματα θα του αφαιρέσετε τα σκοπευτικά όργανα θα καταστρέψετε ότι μπορείτε και θα φύγετε. Εγώ θέλω εσείς να μην πάθετε τίποτα και αφού ενημέρωσε τον Κύπριο οδηγό που θα τον συναντήσουμε έφυγε για να κατευθύνει τους υπόλοιπους. Με την βοήθεια άλλων δύο Κυπρίων συναδέλφων καταφέραμε με μιά μπετόβεργα που βρήκαμε εκεί κοντά το συνδέσαμε και το πήραμε μαζί μας. Όταν φθάσαμε στη θέση που μας υπέδειξε ο λοχαγός παρουσιαστήκαμε να του αναφέρουμε ότι ήρθαμε όλοι, με το πυροβόλο. Εκεί είδα το λοχαγό μας γεμάτο σκόνη από πάνω μέχρι κάτω και που στο πρόσωπό του είχε γίνει λάσπη από τον ιδρώτα, γιατί η θερμοκρασία εκείνες τις ημέρες ξεπερνούσε τους σαράντα βαθμούς. Φαινόταν μόνο τα μάτια του που γυάλιζαν από την χαρά του που εξελίχθηκαν όλα καλά και μας συνεχάρη για την προσπάθεια που κάναμε.

           Όταν τελείωσαν οι επιχειρήσεις συγκεντρωνόμαστε γύρω από τα σκηνάκια μας και συζητούσαμε για τις μάχες που δώσαμε. Όλοι μας λέγαμε ότι αν δεν είχαμε λοχαγό τον κ. Κούκουρα δεν θα είμαστε σήμερα ζωντανοί, όλοι τον εκτιμούσαμε και τον σεβόμαστε εκτελώντας με ακρίβεια ότι μας διέταζε, γιαυτό πιστεύω ότι δεν χάθηκε ούτε μια σταγόνα αίμα από την πυροβολαρχία μας.

        69599100-70e7-499d-bca4-312ad111642d c845b39d-909f-42a0-9236-b365ceb1a2a4

04b3f975-97e9-4a91-a385-63b67d7e7d26 6e687f4b-0255-445e-8237-579b97bae89c

765d1f52-69c6-4bd5-bbf5-548128e6918f2dbd3700-67d6-4e64-a243-2fd8973098c1 (1)

Δημήτριος Ι.Κούκουρας

ξκξκξκξκξκξλκλκλκ
Ανώτατος Αξιωματικός ε.α.

Επικοινωνία

Για οποιαδήποτε πληροφορία, επικοινωνήστε μαζί μας και θα σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό.

Sending

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.

©2016 Kalavrytapress        Όροι χρήσης | Προσωπικά Δεδομένα | Σχετικά με το kalavrytapress.gr

Μέλος του Ομίλου  των εταιριών ΑΧΑΪΚΑ ΜΜΕ ΡΑΔΙΟ ΓΑΜΜΑ FM 94STEREO AE

Designed by: Christos Caberos

Τοπικά Νέα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την παροχή των υπηρεσιών του, και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.Αποδοχή

Log in with your credentials

Forgot your details?