ΟΙ ΛΑΪΚΟΙ ΟΡΓΑΝΟΠΑΙΧΤΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΟΥ….…γράφει ο Γιώργος Αλ. Παπαδημητρόπουλος

Σήμερα Κυριακή των Απόκρεω, από αύριο αποκρεύουμε το κρέας και μπαίνουμε στην εβδομάδα της τυρινής, μυζηθρόπιτες, λαχανόπιτες, αυγά στη χόβολη, μακαρονάδες ορφανές και ό,τι άλλο νηστίσιμο υπήρχε στο φτωχικό.

Πότε ήρθαν τα Χριστούγεννα, πότε μπήκε ο νέος χρόνος, πότε ήρθαν οι απόκριες, ούτε που το καταλάβαμε, κι όλο μεγαλώνουμε.

Οι βασιλόπιτες από τους Συλλόγους της Επαρχίας Καλαβρύτων, καλά κράτησαν και φέτος και όλες οι εκδηλώσεις ήσαν πετυχημένες. Τι να πεις για την Παγκαλαβρυτινή στο Ζάππειο, τους Στρεζοβινούς στα «ΑΓΡΙΜΙΑ» με τον Μπέκιο, τους Λυκουργιώτες στην Καλλιθέα με ένα χορευτικό του Σωκράτη Μούσιου και χορός με μπόλικο κλαρίνο. Χάρηκα γιατί σ΄όλες τις εκδηλώσεις είχε πολύ κόσμο. Επίσης πολύ ωραία εκδήλωση είχαν και οι Μοστιτσιώτες στην Αμφιθέα. Συγχαρητήρια σ΄όλους τους συντελεστές.

Μετά από αυτή την εισαγωγή, θα ασχοληθώ με τον τίτλο του δημοσιεύματος και τους «λαϊκούς οργανοπαίχτες του χωριού μου». Στο χωριό μου εκείνα τα χρόνια υπήρχαν δύο «κομπανίες», η μία με κλαρίνο, σαντούρι και κιθάρα, για την οποία έχω αναφερθεί και παλαιότερα. Σήμερα θα ασχοληθώ με την άλλη την καθ΄αυτού λαϊκή, με πίπιζες και νταβούλι. Η εικονιζόμενη φωτογραφία είναι από το φωτογραφικό αρχείο του Θανάση Κατσιρώση.

Κυριαρχούσαν εκείνα τα χρόνια δύο «ξυγιές» λαϊκών οργανοπαιχτών, η μία ήταν του Μπαρμπαγιάννη του Ανδριόπουλου, πρώτη πίπιζα με βοηθό το γιό του τον Μήτσο, που του κρατούσε το ίσιο και ταβούλι πότε το Νίκο τον Μεθακόπουλο, πότε ένα παιδί του Μπαρμπαλιά του Ανδριόπουλου, τον Βασίλη ή τον Ντίνο.

Υπήρχε και η άλλη ξυγιά ο Μήτσος ο Ανδρεόπουλος ο χοντρός και ο αδελφός του ο Αλκίκος (έτσι τον λέμε εμείς οι Βυσσωκιώτες) παιδιά του Μπαρμπαντρέα του Ανδριόπουλου.

Όλο το χρόνο σε γάμους, βαφτίσια, γιορτές και πανηγύρια, επισκέφθηκαν όλη την επαρχία.

Θυμάμαι εκείνα τα χρόνια που ήμουν στο χωριό μου, τέτοιες μέρες τις αποκριάς, με τους «γαϊδορόγαμους» τις μεταμφιέσεις των συγχωριανών μου, εκείνης της γενιάς, τον Φουσογιώργη, τον Νίκο του Τσενέ, τον Σπύρο του Μπούνια, το Νίκο και τον Ντίνο του Μπήλιου και άλλων και το γέλιο που σκορπούσαν στους συγχωριανούς μου. Όμορφα και νοσταλγικά χρόνια!

Μόλις τελείωναν οι εκδηλώσεις με τις μεταμφιέσεις άρχιζε ο χορός, που συμμετείχαν όλοι οι συγχωριανοί. Εκεί να βλέπεις τον Μπαρμπαγιάννη με το γιό του το Μήτσο και τις πίπιζες και τον Ντίνο τον Ανδριόπουλο (Μπλα-Μπλαφ το παρατσούκλι του) με το νταβούλι και ο πρωτοχορευτής να κολλάει στο μέτωπο του Μπαρμπαγιάννη το δεκάρικο ή κάτω από την τραγιάσκα του. Ήξερες δεν ήξερες χορό σε πήγαινε η ορχήστρα μια χαρά.

Όμως κάποτε ήρθε το τέλος και αυτών των καλλιτεχνών, έφυγαν σιγά – σιγά από τη ζωή πλήρεις ημερών, χωρίς να τους ακολουθήσει η επόμενη γενιά, στα όργανα.

Εδώ πρέπει ένα μνημόσυνο για τον τελευταίο οργανοπαίχτη του χωριού μου, τον μακαρίτη τον Ντίνο τον Μπλά-Μπλάφ που έμεινε μόνος σαν «καλαμιά στον κάμπο» στα γεράματά του. Πέθανε η γυναίκα του, πέθαναν τα παιδιά του, όλη η οικογένεια αφανίστηκε από την επάρατο νόσο.

Όλοι τους ήσαν καλοκάγαθοι άνθρωποι, δουλευταράδες, μεροκαματιάρηδες, καλοί συγχωριανοί, δεν σού «χάλαγαν» ποτέ χατίρι, για οποιαδήποτε δουλειά τους καλούσες, άψογοι οικογενειάρχες.

Αναφέρθηκα στους Λαϊκούς οργανοπαίχτες του χωριού μου, για να θυμηθούμε εμείς οι παλαιοί τα όμορφα χρόνια της διασκέδασης και να μάθουν οι νέοι την κουλτούρα του χωριού μας.

Τελειώνοντας, μιας και χθες ήταν και ψυχοσάββατο, ας ευχηθούμε ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές αυτών και όλων των συγχωριανών, που έδωσαν χαρά και ζωή εκείνη την εποχή.

Καλή Σαρακοστή σ΄όλους.

Υ.Γ.: Στη φωτογραφία είναι ο Μήτσος του Γιάννη και ο Ντίνος του Ηλία

Γιώργος Αλ. Παπαδημητρόπουλος

Αντιστράτηγος ε.α. επίτιμος Υπαρχηγός ΕΛ.ΑΣ.

από το Σκεπαστό

 

Διαβάστε επίσης

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την παροχή των υπηρεσιών του, και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.Αποδοχή