Ο έφηβος που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ.( Γράφει ο Θεόδ. Παπαδόπουλος)

Αν επιθυμούσε κανείς να δώσει μια εξήγηση στην συμπεριφορά, του ευρισκόμενου στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την περίπτωση ενός εφήβου.
Σε μια τέτοια σύγκριση είναι υπαρκτά  πάρα πολλά κοινά στοιχεία συμπεριφοράς.

Η εφηβεία, που χαρακτηρίζεται ως μια περίοδος στη ζωή του ατόμου κατά την οποία συμβαίνουν πολλές αλλαγές, δημιουργεί παρορμητικές και ακατανόητες συμπεριφορές. Αλλαγές ορμονικές, σωματικές, ψυχολογικές, κοινωνικές συνδράμουν σε αυτό.

Έτσι δεν είναι καθόλου εύκολο να προβλέψει ή να εξηγήσει  κανείς τις αντιδράσεις ενός εφήβου.

Για όσους βρίσκονται στον ζωτικό του χώρο  πρέπει να είναι γνωστά τα κύρια χαρακτηριστικά της εφηβείας. Αντιδραστικότητα, ανωριμότητα, επαναστατικότητα, μίμηση συμπεριφορών από ομοειδές περιβάλλον , διεκδικήσεις, εντάσεις, μυστικότητα, απαιτήσεις, ανάγκη ομόσταυλης παρέας, εστίαση στο παρόν και λιγότερο στο μέλλον, αποφυγή ανάληψης ευθυνών, αποφυγή εξέτασης πιθανών συνεπειών ως προς την εκάστοτε πράξη, διακυμάνσεις στη διάθεση, αντίλογος, υιοθέτηση νεωτερισμώνκ.τ.λ. είναι μερικά από αυτά.
Ο άνθρωπος στην φάση εκείνη μεταλλάσσεται από παιδί σε άνδρα ή γυναίκα. ‘’Τινάζει’’ με υγιές θράσος τα φτερά του, γιατί η φύση του ορίζει ότι αμέσως μετά θα χρειαστεί να ‘’πετάξει’’ μόνος του.
Οπότε οι γονείς που έχουν από την γέννηση του αναλάβει την υποχρέωση της ενηλικίωσής του, κάνουν ότι μπορούν, ‘’κλειδωμένοι’’ βέβαια μέσα στην καθημερινότητά τους.
Είναι προφανές, ότι η ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβερνών κόμμα, είναι συμβατός με αρκετά από τα παραπάνω εφηβικά χαρακτηριστικά, παρά τις πιθανές καλές του προθέσεις.

Έτσι η ελπίδα ότι αμέσως μετά λογικά ακολουθεί το ορθότερο, θα έπρεπε να οπλίσει με ανεκτικότητα, υπομονή και προσδοκία τους προσωρινά;;.. ‘’παθόντες’’ πολίτες.  Αυτό που δεν είναι κατανοητό ως κυβερνητικό αποτέλεσμα και δεν μπορεί να εξηγηθεί, είναι το σύμπλεγμα της ομοσπονδίας (ΠΑΣΟΚΟΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) που δεν περιλαμβάνει μόνο την  αναγκαία διέξοδο αποσυμπίεσης του νεαρού, αλλά ταυτόχρονα απαιτεί και την κατανόηση των γεροντικών  συνηθειών.
Η συμβίωση αυτού του είδους δεν μπορεί  ούτε να απελευθερώσει την ζωτικότητα του νέου και άφθαρτου, ούτε να περιορίσει τις ριζωμένες κακές συνήθειες του γέρου. Νοσηρή κατάσταση που επιβάλλει υπαναχωρήσεις και άβολους συμβιβασμούς και από τις δυο πλευρές. Τώρα, το ποιος έχει τον τρόπο να χειριστεί  τον άλλο και εντέλει να χαράσσεται, μια κοινή κατά τα άλλα πολιτική,   σε βάρος όμως των αλλαγών που είναι αναγκαίο και επείγον φάρμακο σε μια καρκινοβατούσα  χώρα; είναι μάλλον εμφανέστατο τα τελευταία χρόνια.
Αλλά και κάποιοι άλλοι που κάνουν παρατηρήσεις και κουνάνε το δάκτυλο από την ασφαλή θέση της αντιπολίτευσης, ας μην ξεχνούν ότι στο πολιτικό τους οπλοστάσιο διαθέτουν μόνο λαδωμένα, μουχλιασμένα μυαλά και πολύ μα πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη και οι αμαρτίες τους φτάνουν  μέχρι την στρατόσφαιρα. 

theodoros9

γράφει ο Θεόδωρος Παπαδόπουλος

Διαβάστε επίσης

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την παροχή των υπηρεσιών του, και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.Αποδοχή