Θ. Θανόπουλος: Σάββατο του Λαζάρου… ʺΘύμισεςʺ παιδικές…

«…Μέρες, που σαν παιδιά περιμέναμε με πιότερη ανυπομονησία, αφού οι γιορτές του Πάσχα πλησίαζαν, αφού ανέμελα κι απολαυστικά τούτος ο καιρός θα πέρναγε μέσα απ’ του παιχνιδιού τη δράση και της γιορτής την ευτυχία.
Κι η αρχή γινόταν από το Σάββατο του Λαζάρου. Αυτό το Σάββατο, που τόσο το νιώθαμε και το ζούσαμε, πολύ πιο έντονα και ״παιδικά״, σε σχέση με το σήμερα, που φαίνεται και περνά, αλλοιωμένο και αλλοτριωμένο στην καθημερινή ρουτίνα.
Τότε εμείς, ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε το Λάζαρο με τα κάλαντά του.
Και λέγαμε τα κάλαντα πουρνό – πουρνό. Απ’ την προηγούμενη είχαμε φροντίσει στο μικρό μας καλαθάκι ή χαρτοκουτάκι να έχουμε φτιάξει και να υπάρχουν οι μικρές μας ανθοδέσμες (κουτσούνες τις λέγαμε), έθιμο της τότε εποχής, “κλέβοντας” τόσα κι άλλα άνθη από γλάστρες κι αυλές.
Και καλωσορίζαμε τον ״αναστάντα Λάζαρο״ με τα λόγια τραγουδώντας :
“Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα βάγια. Ήρθε και ο υιός της Παναγίας.
-Που ήσουν Λάζαρε, που ήσουν κρυμμένος;
-Ήμουνα στη γη, βαθιά χωμένος.
-Δε μου δίνετε λίγο νεράκι, γιατί είναι το στόμα μου πικρό φαρμάκι;
-Δε μου δίνετε λίγο λεμόνι, να γίνει το στόμα μου σαν περιβόλι!..”
Κι άνοιγαν οι εξώπορτες των νοικοκυρόσπιτων, των φτωχικών τότε, μα τόσο σε ανθρωπιά πλούσιων κι αντικαθιστούσαν τις ״κουτσούνες״, που δίναμε στις νοικοκυρές, με αυγά, με κουλούρια (για όσες είχαν προλάβει να τα φτιάξουν) ή χρήματα… Και σιγά – σιγά το καλαθάκι μας ή το χαρτοκουτάκι μας γέμιζε με λογής – λογής καλούδια…»

Ο Θεόδωρος Γ. Θανόπουλος είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός,τ. Σχολικός Σύμβουλος Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης με καταγωγή από τα Καλάβρυτα.

 

Διαβάστε επίσης

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την παροχή των υπηρεσιών του, και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.Αποδοχή