Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β. ΓΚΛΑΒΑΣ

Η «Ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς» , θαυμάζοντας την «εξ ύψους δύναμιν…» του Πλαστουργού της φύσης, στον «ΣΠΗΛΑΙΩΔΗ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ» -μοναδικό ΔΙΑΤΗΡΗΤΑΙΟ ΜΝΗΜΕΙΟ, στα Καστριά Καλαβρύτων!!

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..
Κάθε χρόνο, κατά τη γιορτή της Αναλήψεως , το απέριττο εκκλησάκι, προσελκύει μεγάλο πλήθος προσκυνητών, από την ευρύτερη περιοχή της Κλειτορολευκασίας και των Καλαβρυτων! Στα παλιότερα χρόνια, την παραμονή της γιορτής, στον ιστορικό ναό, ετελείτο ιερά αγρυπνία, στην οποία συλλειτουργούσαν αρκετοί ιερείς από τα γύρω χωριά, μεταξύ των οποίων ενθυμούμαι τους μακαριστούς π. Δήμο Αναγνωστόπουλο από το Λευκάσιο, πρωτοπρεσβύτερο Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο, από Τουρλάδα, π. Φώτη Δημόπουλο, από Βρώστενα, π.Νικόλαο Γαζετά, από Πλανηντέρου, π. Αργύρη Καρανικόλα, από Λουσούς, π. Βασίλη Κοτσορώνη, από Λουσούς, Χαράλαμπο Μπερτσουκλή, από Κλειτορία, πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιο Μπίρμπα, από Καλάβρυτα κ.ά.νεώτερους ιερείς όπως, τους πρωτοπρεσβύτερους Παναγιώτη Μαλαμή, από το μακρινό Σικάγο και Νικόλαο Παπαϊωάνου, από Κλειτορία, καθώς και τους π. Κωνσταντίνο Γαζετά, από Πλανηντέρου, π. Δημήτριο Σταθακόπουλο, από Λευκάσιο, π. Γεώργιο Μουστάκα, από Λυκούρια, π. Αλέξιο, από Λουσούς, π. Ασημάκη, από Κρυνόφυτα κ.ά., οι οποίοι πλαισίωναν τους μακαριστούς ιερείς της ενορίας Καστριών, διαδοχικά, π.Παναγιώτη Κάλπο και π.Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλο και σήμερα Γεώργιο Κοτσιά. Επίσης από τα παλιότερα χρόνια, ανήμερα στη γιορτή, κατέφθαναν εδώ προσκυνητές, από ολόκληρη την π. επαρχία Καλαβρύτων, επιβαίνοντες, σε άλογα, μουλάρια και γαϊδουράκια, με στολισμένα τα σαμάρια τους από τα καλύτερα χειροτεχνημένα υφαντά!! Η περιοχή της λαγκαδιάς βούιζε σαν μελίσσι, από τα χλιμιντρίσματα των ζώων! Μετά το πέρας της λειτουργίας οι επισκέπτες έστηναν χορό στο παρακείμενο χάνι του Μπράτσικα, με την παραδοσιακή ορχήστρα του θρυλικού ταβουλιέρη Θεόδ. Μπακόπουλου, από τα Κρυνόφυτα και τους καραμουζοπαίχτες Μήτσο Ανδριόπουλο, από το Σκεπαστό και Αργύρη Λαμπίρη, από τον Κλείτορα, που στο άκουσμα του βροντερού και παράξενου ήχου της αναστάτωνε τους πάντες, παρακινώντας τους να χορέψουν και ας μην ήξεραν χορό!!! Όλα τα σπίτια των Καστριωτών γέμιζαν από επισκέπτες, που απολάμβαναν την πιο θερμή φιλοξενία, με ψητά αρνιά, χωριάτικες γαλατόπιτες , ντόπια γιαούρτια και ωραία παραδοσιακά γλυκά!! Νοσταλγώ πάντα όλες αυτές τις τόσο όμορφες σκηνές, που είναι χαραγμένες βαθιά στην ψυχή μου και δεν πρόκειται να σβήσουν ποτέ!!! Αυτό άλλωστε ήταν και το βασικό μου ερέθισμα, για τη διάνοιξη – εκτός άλλων – του δρόμου που οδηγεί σήμερα στο γραφικό εκκλησάκι. Ο δρόμος ανοίχτηκε το 1982, από τον τότε Σύλλογο Καστριωτών Πάτρας -»ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΩΝ ΛΙΜΝΩΝ» και με δαπάνες μελών του Συλλόγου και άλλων δωρητών! Επίσης μαζί με τη διάνοιξη του δρόμου, είχαμε χτίσει, κάποιοι «ονειροπόλοι» εθελοντές και μια βρυσούλα, με την επιγραφή «Βρύση Ιερεμία», η οποία όμως σήμερα δεν υπάρχει εκεί και θεωρούμε πως πρέπει κάποτε να ανακατασκευαστεί, στη μνήμη του αοίδιμου γέροντα Ιερεμία!!…..

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΝΑΟΥ: Οι Καστριώτες, διαισθανόμενοι, ίσως, την άρρηκτη σχέση του χωριού με τα υπόγεια θαύματα της φύσης, έχτισαν σε σπηλιά, αντίκρυ στο μυθικό Σπήλαιο »Των Λιμνών», πριν ένα και πλέον αιώνα (1886), τον «ΣΠΗΛΑΙΩΔΗ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ»!. Το ιερό του ναού είναι διαμορφωμένο, μέσα σε σπηλιά με σταλακτίτες, και περιβάλλεται από πανύψηλους κατακόρυφους βράχους, με σταλακτιτικούς σχηματισμούς στολισμένους από καταπράσινους κισσούς και άλλα αναρριχώμενα φυτά! Το χειμώνα, με τα πολλά τα χιόνια, τα παγωμένα χιονόνερα, που σταλάζουν αδιάκοπα, από τους άνωθεν του ναού κατακόρυφους βράχους, δημιουργούν τους δικούς τους «τεχνητούς σταλακτίτες», οι οποίοι ανταγωνίζονται τους φυσικούς και σου κόβουν την ανάσα!!! Όταν λιώνουν τα χιόνια του Χελμού, την άνοιξη, στην παρακείμενη χαράδρα, σχηματίζεται γραφικός καταρράκτης, τροφοδοτούμενος από τα ορμητικά χιονόνερα του βουνού. Το θέαμα είναι φανταστικό! Λέγεται ότι, στη θέση που χτίστηκε ο αρχικός ναΐσκος είχε βρεθεί από τους Καστριώτες, πάνω σε βράχο της σπηλιάς, αποτύπωμα της ιερής εικόνας της Αναλήψεως. Επίσης λέγεται ότι, σε μικρή σκήτη, δίπλα από το ναΐσκο, μόναζε ο γέροντας Ιερεμίας, ο οποίος, κάποια νύχτα κάηκε από φωτιά, που είχε ανάψει για να ζεσταθεί. Αυτό μαρτυρά και η προκείμενη στο ναό μικροπηγή, που προαναφέραμε! Όπως υποστηρίζεται από παλαιότερους επιζώντες, τα τσιμέντα που χρησιμοποιήθηκαν, για τη μόνωση και προστασία του ναού, από την υγρασία της σπηλιάς, απέστειλαν ομογενείς Καστριώτες, από τις ΗΠΑ! Ο σημερινός ναός, , ανακατασκευάστηκε εκ θεμελίων το έτος 1908. Ο μοναδικός αυτός λιθόχτιστος ναός της περιοχής, με την τρίκορφη πριονωτή στέγη, που αποτελεί σπάνιο δείγμα αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα, έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο, (Απόφ. του ΥΠΠΟ – ΦΕΚ 245/17-1-1997) και αξίζει κάθε φροντίδας και προστασίας, από τους προεστούς της εκκλησίας και της πολιτείας! Το ίδιο ισχύει και για το επίσης λιθόχτιστο κομψό εικονοστάσι, λαϊκής αρχιτεκτονικής (1920), που βρίσκεται στη διαδρομή προς το ναό. Το γεγονός ότι, ο φημισμένος ναός της Αναλήψεως Καστριών, αποτελούσε ανέκαθεν, ιερό τόπο προσκυνήματος και σημείο αναφοράς, για την ευρύτερη περιφέρεια αποδεικνύεται και από μια ιστορική φωτογραφία, με ένδεκα φουστανελοφόρους, που τυχαία ανακαλύψαμε πρόσφατα, στην Άνω Κλειτορία ή Καρνέσι (αναρτημένη στο καφενείο του Π. Φλόκα). Πίσω από την ιστορική φωτογραφία αναγράφεται: «Εκδόθηκε της Αναλήψεως , το 1923. Οι εικονιζόμενοι –(αναφέρονται 11 ονόματα) – ήταν όλοι απολυθέντες, από την εκστρατεία της Μ. Ασίας και είχαν μεταβεί έφιπποι στην Ανάληψη Καστριών»!!! Σε απόκρυφο σημείο, πάνω από το ναΐσκο, διακρίνονται τα ερείπια παλαιού οχυρώματος, το οποίο, φημολογείται ότι, το 1821, είχε χρησιμοποιηθεί ως καταφύγιο των Πετμεζαίων , ενώ αργότερα ήταν κρησφύγετο του θρυλικού «λήσταρχου» Πανόπουλου. Εδώ ο επισκέπτης μένει άναυδος, αντικρίζοντας τα σημάδια της ιστορίας και την αλλόκοτη ομορφιά του τοπίου!!

γράφει ο Γεώργιος Γκλαβάς

Φωτογραφίες: Γεώργιος Γκλαβάς