«Πεταμένο, νεκρό, το σπουργίτι στο χιόνι!..
Και τότε είναι, π’ η καρδιά μου ματώνει!!!

Το δάκρυ παιδιού, π’ η λύπη πληγώνει!..
Είναι και πάλι, π’ η καρδιά μου ματώνει!!!

Στης κρύας βραδιάς τη γωνιά, μια γριούλα παγώνει!..
Μα και τότε, Ναι, η καρδιά μου ματώνει!!!

Κρεβάτι του πόνου… Κι η χαρά δε σιμώνει!..
Για μια ακόμη φορά, η καρδιά μου ματώνει!!!

Εκεί, π’ η κακία τ’ ανθρώπου, αγάπη δεν ανταμώνει,
την καρδιά μου και πάλι, ʺπερισσάʺ τη ματώνει!!!

…Θεέ μου στείλε το Ουράνιο σου Τόξο,
με χρώμα, την Ελπίδα, την Έγνοια, την Καλοσύνη!..
Και τότε, μόνο, στις Καρδιές μας θα μείνει,
Ατέλειωτη, Αξεπέραστη, η Ποθητή Γαλήνη!!!»

Ο Θεόδωρος Γ. Θανόπουλος είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός,τ. Σχολικός Σύμβουλος Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης με καταγωγή από τα Καλάβρυτα.