Ώρες Ευθύνης

Ι. ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

  1. Προσφάτως ολόκληρος ο Πλανήτης ευρέθη ξαφνικά αντιμέτωπος με μίαν Πανδημίαν, την νόσον του ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ, με μίαν μορφήν Βιολογικού Πολέμου.
  2. Όπως είχα τοποθετηθεί και εις προηγούμενα δημοσιεύματα, όταν ομιλώ για Βιολογικόν Πόλεμον, δεν εννοώ οπωσδήποτε την καταστρατήγησιν των Κανόνων Δημόσιας Υγείας, όταν γίνεται με σκοπόν για να προξενήσει θύματα, καθ’ ότι τούτο ανήκει εις την αρμοδιότητα, είναι υποχρέωσις ειδικών φορέων να το χειριστούν. Ομιλώ για τυχαία περιστατικά ή το πολύ-πολύ για περιστατικά οφειλόμενα εις την ανθρωπίνην αμέλειαν.
  3. Εδώ, ας μου επιτραπεί, να διευκρινίσω ότι για το πρόβλημα το οποίον αντιμετωπίζομεν εις την παρούσαν φάσιν, πιθανόν να μην είναι άμοιρος ευθύνης η αμέλεια.

Κατά το άρθρον 26 του Ποινικού Κώδικος: «Κατ’ εξαίρεση, στις περιπτώσεις όπου ορίζει ειδικά ο νόμος, τα πλημμελήματα τιμωρούνται και όταν τελούνται από αμέλειαν»

Και τώρα ερχόμεθα εις το άρθρον 285 παράγραφος 4 του Ποινικού Κώδικος.

Η συγκεκριμένη παράγραφος κάνει λόγον για την εξ αμελείας τέλεσιν του εγκλήματος: «Παραβίασης των μέτρων για την πρόληψη ασθενειών».      

Όμως οπωσδήποτε η εξ αμελείας τέλεσις του εγκλήματος τιμωρείται πολύ ελαφρύτερον από την εκ δόλου τέλεσιν αυτού.

  1. Για όποιον τυχόν δεν είναι πρόχειρος, τα μέτρα για τα οποία γίνεται λόγος εις την παρούσαν φάσιν, είναι εκείνα τα οποία λαμβάνει η Πολιτεία για τον περιορισμόν, για την ελαχιστοποίησιν των απωλειών εκ της πανδημίας του ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ.
  2. Εκτιμώ ότι παρέλκει να κάνω λόγον, να κάνω ανάλυσιν για την εκ δόλου τέλεσιν του συγκεκριμένου εγκλήματος: «Παραβίασης των μέτρων για την πρόληψη ασθενειών», με το σκεπτικόν ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι εκ προθέσεως οδηγούνται εις την αυτοκαταστροφήν. Όμως συμβαίνει ενίοτε να έχωμε παραβίασιν των μέτρων όχι από άμεσον δόλον, αλλά από ενδεχόμενον, πράγμα το οποίον σημαίνει ότι ο υπαίτιος δεν επεδίωκε το έγκλημα, όμως το απεδέχθη. Την περίπτωσιν αυτήν δεν πρέπει να συγχέωμε με την αμέλειαν, κατά την οποίαν ο υπαίτιος δεν αποδέχεται το έγκλημα, απλώς πιστεύει ότι θα το αποφύγει.
  3. Ο Βιολογικός Πόλεμος είναι γνωστός από την Αρχαιότητα. Όμως εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν, καθ’ ότι έχομε να κάνωμε με άγνωστον αντίπαλον, με άγνωστον κίνδυνον. Οι ειδικοί λέγουν: «Κίνδυνος γνωστός παύει να αποτελεί κίνδυνον».

Προς την κατεύθυνσιν αυτήν κινείται το Επιστημονικόν Προσωπικόν όλου του κόσμου. 

  1. Η Χώρα μας εν προκειμένω, παρά τα άγνωστα ναρκοπέδια του ύπουλου εχθρού, μετέπεσεν ομαλώς από την κατάστασιν της καθημερινότητος, της ήρεμης οικογενειακής και κοινωνικής ζωής εις την κατάστασιν της Εκτάκτου Ανάγκης – Συμφοράς. Τούτο οφείλεται εις την σωστήν οργάνωσιν, προπαρασκευήν και κινητοποίησιν, ώστε οι αρμόδιοι φορείς να προβούν εγκαίρως εις την σωστήν ενημέρωσιν του κοινού και εν συνεχεία να ληφθούν κλιμακωτά, χωρίς υπερβολές και ελλείψεις, αλλά αποφασιστικά τα ενδεδειγμένα μέτρα και χωρίς να προκληθεί πανικός.

α. Το Ιατρικόν, το Νοσηλευτικόν και το υφ’ οιανδήποτε σχέσιν εργασίας εις τον χώρον της Υγείας προσωπικόν της Χώρας νυχθημερόν, με ηυξημένον το αίσθημα της ευθύνης, δίνει την μεγάλην μάχην επάνω εις τους ασθενείς, μη φειδόμενον κόπου και χρόνου, αλλ’ ούτε ακόμη και αυτής της υγείας και της ζωής του.

β. Το ένστολον προσωπικόν των Σωμάτων Ασφαλείας, με την ιδίαν αυταπάρνησιν, με αγάπην προς τον συνάνθρωπον, έχει αναλάβει την υλοποίησιν του σχεδιασμού ανασχέσεως της πανδημίας εις τα πλαίσια της τοπικής, της καθ’ ύλην και της κατά λειτουργίαν αρμοδιότητός του, υπό την εμπνευσμένην καθοδήγησιν της Αστυνομικής και Πολιτικής Ηγεσίας του. Παράλληλα ενισχύει τις Ένοπλες Δυνάμεις και συμπράττει μετ’ αυτών, για την φύλαξιν των συνόρων μας, ώστε να αποτραπεί και η εξ Ανατολών εισαγωγή του καινούργιου «φρούτου». Πέραν των ανωτέρω δεν παύει να ευρίσκεται εις συνεχή και αδυσώπητον πόλεμον μετά της ποικιλομόρφου εγκληματικότητος, η οποία εις περιπτώσεις κρίσεων λαμβάνει απεριόριστες διαστάσεις.      

γ. Οι Δήμοι της Χώρας με το προσωπικόν καθαριότητος, αλλά και με το Επιστημονικόν και Τεχνικόν Προσωπικόν των δίνουν την μάχην και εξυγιαίνουν ανελλιπώς τους κοινοχρήστους χώρους (αποκομιδή απορριμμάτων, απολυμάνσεις κ.λπ.).

  1. Αρχική αντιμετώπισις του προβλήματος: Εν αρχή εδημιουργήθη η αντίληψις, ότι οι νέοι άνθρωποι ξεπερνούν το πρόβλημα αβρόχοις ποσί και τούτο με το σκεπτικόν ότι ο οργανισμός των νέων είναι πλέον ισχυρός, είναι πλέον ανθεκτικός από τον οργανισμόν των ηλικιωμένων και των ατόμων με προβλήματα υγείας. 

Είναι όντως ορθή η σκέψις αυτή, πλην με στόχον την πρόληψιν, η Πολιτεία, ευ ποιούσα, εξετάζει διεξοδικώτερον το θέμα και ανέστειλεν έτι μάλλον την λειτουργίαν των σχολείων. Και τούτο για να προστατεύσει την μαθητιώσαν νεολαίαν, το αγλάϊσμα της Χώρας μας, το μέλλον της Ελλάδος, πέραν του ότι οι μαθητές -υφέρποντος του ΙΟΥ- είναι δυνατόν να γίνουν «βαποράκια» μεταφοράς του και να περιπλέξουν περισσότερον τα πράγματα, αφιεμένου του ότι εκτιμάται, πως είναι ακόμη θολόν το πεδίον των μελλοντικών επιπτώσεων εις βάρος των μολυνθέντων. Ήδη η απαγόρευσις λειτουργίας των σχολείων ήρθη σταδιακά με υποδειγματικά μέτρα ασφαλείας. 

Όμως -πέραν από την προστασία των μαθητών και των ευπαθών ομάδων ατόμων, τα οποία ανήκουν εις την ιδίαν οικιακήν χορείαν- εισάγεται εις τα σχολεία, προς διδασκαλίαν πλέον εξ ανάγκης και ο τρόπος Αντιμετωπίσεως Εκτάκτων Αναγκών-Συμφορών Ειρηνικής Περιόδου. 

  1. Εκτίμησις καταστάσεων:    

Εδώ θα ήθελα να διατυπώσω την άποψιν -πάντα μαχητήν- ότι η αντιμετώπισις προσβολής μας υφ’ οιουδήποτε αντιπάλου εξαρτάται εκ πλείστων όσων παραγόντων, όπως:

α. Η εκατέρωθεν ισχύς.

β. Ο τόπος και ο χρόνος της προσβολής μας.

γ. Οι κλιματολογικές, περιβαλλοντικές και λοιπές συνθήκες.

δ. Η σωστή αξιολόγησις και αξιοποίησις όλων των παραγόντων. 

  1. Όθεν προβάλλει αδήριτος ανάγκη, να γνωρίζωμεν, ει δυνατόν, όλες τις ανωτέρω παραμέτρους. «γιγνώσκονθ’ ότι το της ανάγκης έστ’ αδήριτον σθένος» (ΑΙΣΧΥΛΟΣ Προμηθεύς Δεσμώτης).
  2. Όμως επί του παρόντος δεν γνωρίζομεν απολύτως την συμπεριφοράν, τις δυνατότητες και αδυναμίες του ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ, όπως δεν γνωρίζομεν τις μελλοντικές επιπτώσεις από την νόσον. 

Κατόπιν των ανωτέρω, δεν επιτρέπεται, να αφήνωμεν ακάλυπτα τα επισφαλή σημεία, οπόθεν δύναται να μας προσβάλει ο αντίπαλος.

Ως γνωστόν η Πόλις αλώθηκεν από την κερκόπορτα.

  1. Εις το πρόσφατον, αλλά και εις το απώτερον παρελθόν έδωσα εις την δημοσιότητα άρθρα για τον Βιολογικόν Πόλεμον (επιδημίες, επιζωοτίες), αλλά και για εκτεταμένα περιστατικά, τα οποία έχουν κατά καιρούς απειλήσει να αφανίσουν τις καλλιέργειες ή να διαταράξουν την ισορροπίαν του Φυσικού Περιβάλλοντος, όπως: 

α. Για την πανώλην: 

Και ειδικώτερον για την μαύρην πανώλην ή μαύρον θάνατον, Πανδημίαν κατά το χρονικόν διάστημα 1348-1353, η οποία ήταν από τις πλέον καταστροφικές εις την Παγκόσμιον Ιστορίαν.

β. Για την δολιχοκέφαλον σπειροχαίτιδα: 

Με το εν λόγω βακτήριον προ αμνημονεύτων ετών κάποιοι αντίπαλοι προσέβαλαν ολόκληρον περιοχήν, πράγμα το οποίον είχεν ως αποτέλεσμα οι κάτοικοι της προσβληθείσης περιοχής να αποσυντονισθούν και να αποπροσανατολισθούν από τα ενδιαφέροντά των επί μακρόν και να τους έχουν οι αντίπαλοι του χεριού των. 

γ. Για την μυξαιμάτωσιν: 

Ασθένεια με την οποίαν κατά το πάλαι ποτέ εις την Αυστραλίαν αποδεκάτισαν τα κουνέλια, τα οποία -λόγω υπερπληθυσμού των- απείλησαν να αφανίσουν τις καλλιέργειες.

δ. Για την επιδρομήν ακρίδων εις τα χωριά μας: 

Εν έτει 1949 η εν λόγω Συμφορά έκανεν επιδρομήν εις τις καλλιέργειες των χωριών μας Καμενιάνων, Δροβολοβού, Δεσινού, Αναστάσεως, Αγριδίου, Σωποτού, Λεχουρίου, Κερασιάς, Λειβαρτζίου, με αποτέλεσμα να αφήσει πίσω της καμένη γη, στο χρονικόν διάστημα μεταξύ Ανοίξεως και Θέρους.              

Δεν έθιξε μόνον την καλλιέργειαν των μαυρομάτικων φασολιών (χαρωνιών).

Ενθυμούμαι χαρακτηριστικά, πως όταν η ακρίδα «έκοψε φτερό» -κατά το κοινώς λεγόμενον- και εγκατέλειπε τα αγροκτήματα των προαναφερομένων χωριών, εσυννέφιασεν ο ουρανός. Ήταν μεσημέρι, μήνας Ιούνιος, κατέβαινα από την Καπρίβαινα ποδαρηδόν, με προορισμόν το χωριό μου, τους Καμενιάνους.

Μπροστά επήγαινε το μουλάρι, φορτωμένο με δύο βαρέλια τυρί. Το κρατούσα από την ουράν, μήπως, λόγω του βάρους του φορτίου και του κακοτράχαλου του δρομίσκου (ημιονικής οδού), ξεφύγει και καταπέσει εις το εγγύς ευρισκόμενον Παντολάγκαδον. 

Για μίαν στιγμήν αιφνιδιάστηκα, όταν είδα τον ουρανόν, εν τη αιθρία του, να σκοτεινιάζει. Το και σπουδαιότερον, ο θόλος της ιπτάμενης Συμφοράς ήταν κατακόκκινος, καθ’ ότι το κάτω μέρος των φτερών των ακρίδων ήταν ερυθρόν.

Προς αντιμετώπισιν του προβλήματος, επεκαλέσθημεν την Χάριν των Αγίων Θεοδώρων.   

Ο Ηγούμενος της Φερωνύμου Ι. Μονής, Μακαριστός Παραθένιος, κατά κόσμον Μαντάς, εστάθη εις το μέσον των καλλιεργειών με τα λείψανα των Αγίων Θεοδώρων και επεκαλέσθη την Χάριν των, οπότε η ακρίδα, όπως προανέφερα, «έκοψε φτερό» και εγκατέλειψε τις καλλιέργειες και απήλθε εις τα άγρια τα όρη, εις τα άκαρπα τα ξύλα.

Δεήσεις με τα λείψανα των Αγίων Θεοδώρων εις παρόμοιες περιπτώσεις έχουν γίνει πολλάκις εις τα χωριά μας κατά το παρελθόν, όπως π.χ. για την αντιμετώπισιν της μελίγκρας (εντόμου, το οποίον καταστρέφει φυτά και άνθη). Εις την συγκεκριμένην περίπτωσιν, ο Ηγούμενος, αφού εδεήθη με την συμπροσευχήν των καλλιεργητών, ανεχώρησε για την Ι. Μονήν των Αγίων Θεοδώρων. Εις την συνέχειαν έπιασεν ένα ψιλοβρόχι και το παράσιτον μελίγκρα εξηφανίσθη πάραυτα.

Έπειτα έχω κατά νουν και άλλες περιπτώσεις θαυμάτων των Αγίων Θεοδώρων εις την περιοχήν μας, τα οποία προσφάτως κατέγραψα και έστειλα εις την Ηγουμένην της Ι. Μονής. 

ε. Για τον καταρροϊκόν πυρετόν των προβάτων:

Ασθένεια, η οποία ενεφανίσθη εις την περιοχήν μας κατά το πρόσφατον παρελθόν και η οποία αντιμετωπίσθη επαρκώς, με την συμμόρφωσιν των κτηνοτρόφων μας προς τις οδηγίες των έγκριτων κτηνιάτρων, χωρίς να αφήσει κατάλοιπα εις τα ποίμνια, εις τα ποίμνιά μας, τα οποία οφείλομεν όλοι να προστατεύσωμε, πολύ περισσότερον η Πολιτεία. 

Είναι ο πρωτογενής τομέας παραγωγής πλούτου εις την Χώραν μας.

Ενταύθα οφείλω να επισημάνω ότι το Ελληνικόν τυρί φέτα κατέχει την πρώτην θέσιν εις την Παγκόσμιον Αγοράν. Τον λόγον έχω αναλύσει πολλάκις εις δημοσιεύματά μου κατά το παρελθόν.       

στ. Για τον μύκητα του μεταχρωματικού έλκους του Πλατανίου: 

Προς αντιμετώπισιν του συγκεκριμένου μύκητα, ο οποίος αποτελεί τον τρομοκράτην των πλατανοδασών της Χώρας μας, ευρισκόμεθα -δια του Συλλόγου μας Καμενιανιτών, Δροβολοβιτών, Δεσινιωτών- εις αγαστήν συνεργασίαν μετά του Δασαρχείου Καλαβρύτων και υλοποιούμε τις οδηγίες του εις την περιοχήν μας. Ο γράφων, υπό την ιδιότητα του εκπροσώπου του Συλλόγου μας και των Προέδρων των Τοπικών Κοινοτήτων Καμενιάνων και Δεσινού, παρηκολούθησεν ημερίδα, η οποία επραγματοποιήθη προσφάτως εις την πόλιν των Πατρών και έκανε ανάλογον εισήγησιν για το πλατανοδάσος των Καμενιάνων κ.λπ.

  ζ. Για τον μύκητα SEIRIDIUM CARDINALE: 

Η εν λόγω ασθένεια είναι γνωστή ως καρκίνος του κυπαρισσιού. Μάλιστα εις ό,τι αφορά τα κυπαρίσσια, τα οποία περιβάλλουν τα κοιμητήρια, ύστερα από εμπεριστατωμένην έρευναν, την οποίαν ενήργησα, (συζητήσεις με ειδικούς και συμβουλευόμενος την βιβλιογραφίαν), προέκυψαν τα ακόλουθα:

  – «Τα κυπαρίσσια εγκλωβίζουν δυσάρεστες οσμές και παθογόνας μικροοργανισμούς και με την βοήθειαν των ευεργετικών κλιματολογικών και λοιπών συνθηκών και παραγόντων τους εξουδετερώνουν. Με λίγα λόγια αποτελούν ασπίδα προστασίας για όσους καθοιονδήποτε τρόπον προσεγγίζουν τα κοιμητήρια, αλλά και για την ευρύτερην περιοχήν».

– «Οι Αρχαίοι Έλληνες εστόλιζαν με κλωνάρια κυπαρισσιού τα σώματα των νεκρών των ή έκαιγαν επάνω εις αυτά τις νεκρικές σορούς».

– «Οι Αιγύπτιοι έφτιαχναν με κυπαρίσσι τις σαρκοφάγους των».

– «Εις τον Επιτάφιον του Περικλέους (ΙΙ. 34) βλέπομεν ότι σέρνουν αμάξια θήκες κυπαρισσένιες, μίαν για κάθε φυλήν. Του καθενός τα κόκκαλα ευρίσκονται μέσα εις την θήκην της φυλής που ανήκει».

Συνελόντι ειπείν, διαπιστώνομεν την διαχρονικήν συμβολήν του κυπαρισσιού εις την προστασίαν της Δημόσιας Υγείας, εις την άμυναν κατά του Βιολογικού Πολέμου.

  1. Η άμυνα κατά του Βιολογικού Πολέμου διαμορφώνεται ως ακολούθως:

α. Εις ουδεμίαν περίπτωσιν επιτρέπεται να περιφρονούμε τον αντίπαλον και να ελαττώνωμε την άμυνάν μας και δη όταν ο αντίπαλος είναι άγνωστος και ύπουλος, όπως εν προκειμένω, με την άμυναν κατά του ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ.

Όπως είναι γνωστόν, η υποτίμησις του αντιπάλου ωδήγησεν εις ήτταν τον Μέγαν Ναπολέοντα εις το Βατερλώ.

β. Η άμυνα δεν έρχεται ουρανοκατέβατη, αλλά την δημιουργούμεν εμείς οι ίδιοι και όλοι μαζί, αλλά ο καθένας από το μετερίζι του.

γ. Χτίζεται λιθαράκι, λιθαράκι και ως εκ τούτου το κάθε τι από τη μεριά του συμβάλλει εις την συλλογικήν άμυναν κατά του Βιολογικού Πολέμου.

δ. Όμως εδώ απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή, καθ’ ότι, όπως χτίζεται λιθαράκι, λιθαράκι, κατά τον ίδιον τρόπον ξεφτίζει.

  1. Με αυτήν την αλληλουχίαν των εξελίξεων έρχεται με την σειράν της και η προσφορά του Φυσικού Περιβάλλοντος, μηδέ εξαιρουμένης και της διαμορφώσεως του εδάφους.

α. Επισημαίνω ότι η προσφορά του Φυσικού Περιβάλλοντος είναι ανεκτιμήτου αξίας, για την αντιμετώπισιν επιδημιών, επιζωοτιών κ.λπ.

β. Επειδή εδώ κάνω λόγον και για την ειδικώτερη προσφοράν της διαμορφώσεως του εδάφους, οφείλω να επισημάνω και πάλιν το γνωστόν εις όλους, για τον ρόλον των καθοδικών ρευμάτων του αέρος, του «κατεβάτη», όπως συνηθίζεται να τα αποκαλούμε. Ο «κατεβάτης» – απόρροια της αρχής ότι ο θερμός αέρας ανέρχεται και ο ψυχρός κατέρχεται – συμπαρασύρει και απομακρύνει τους παθογόνους μικροοργανισμούς από τον τόπον μας και εξυγιαίνει το περιβάλλον. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος, για τον οποίον τ’ αμπέλια, τα οποία ευρίσκονται πλησίον ρεμάτων, σπανίως προσβάλλονται από θειαφασθένειαν και περανόσπορον. 

Βλέπομεν εις την ΑΖΑΝΙΑΔΑ ότι: «Γενικά ο Ερύμανθος είναι διαφανής και ορμητικός, βουνήσιος ποταμός όπως και από την παραγωγή του ονόματός του  μπορεί κανείς να αντιληφθεί, που σημαίνει ποταμό ο οποίος παρασύρει και καταστρέφει κάθε τι που συναντά (ερύω – σύρω, τραβώ βίαια)». Εδώ ο συγγραφέας Γεώργιος Παπανδρέου φωτογραφίζει τον δυτικόν χείμαρρον, ο οποίος έχει τις πηγές του εις τα Λάμπεια όρη. Ολόκληρον το ποτάμι, το οποίον σχηματίζεται μετά την ένωσιν των τριών χειμάρρων, ονομάζεται Ερύμανθος ή Δοάνας.

Βασίμως εκτιμώ πως με την φράσιν, «παρασύρει και καταστρέφει κάθε τι που συναντά», εφόσον ο συγγραφέας δεν κάνει ειδικώτερον τινα προσδιορισμόν, αφήνει εις τον αναγνώστην να σκεφτεί ότι το ποτάμι, τόσον με τα ορμητικά του ύδατα, όσον και με τα καθοδικά ρεύματα αέρος, τα οποία δημιουργεί εις την ευρύτερην περιοχήν, παρασύρει και καταστρέφει ο,τιδήποτε παθογόνον και επιβλαβές ευρεθεί εις την περιοχήν, την οποίαν και εξυγιαίνει.

γ. Σπουδαίον ρόλον παίζει εδώ και το φρέσκον ύδωρ, το νεαρόν ύδωρ, το πόσιμον νερό, το ποτόν το οποίον σώζει, το σώον ποτόν ωρισμένων περιοχών «εν αις» και η δική μας περιοχή. Προς επίρρωσιν του ούτω λεχθέντος έρχεται και η ονομασία του χωριού Σωποτόν (Αροανία) Καλαβρύτων.  

Το Σωποτόν παλαιόθεν υπήρξε τόπος αναψυχής και εσωτερικού -κατά κύριον λόγον- τουρισμού. Αποτελεί τοποθεσίαν φύσει οχυράν κατά του Βιολογικού Πολέμου.

Ο αείμνηστος Γυμνασιάρχης, διδάκτωρ Φιλοσοφίας, ανακηρυχθείς το 1896 Υφηγητής Πανεπιστημίου εις την έδραν της Γλωσσολογίας, Γεώργιος Παπανδρέου από το Σκούπι του τότε Δήμου Παΐων, της Επαρχίας Καλαβρύτων, εις το σύγγραμμά του ΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΗ ΕΠΕΤΗΡΙΣ, εκδόσεως 1906, γράφει για το Σωποτόν: «… και έχει αρκετάς και δροσεράς πηγάς, εξ ων υδρεύονται οι κάτοικοι και αρδεύονται οι κήποι και οι ποτιστικοί αυτών αγροί…». Δίνει εις την ύδρευσιν την αξίαν, η οποία της ταιριάζει, όμως δεν περιθωριοποιεί την άρδευσιν, καθ’ ότι αμφότερες αποτελούν πηγήν ζωής για τον τόπον μας και παράγοντες ανασταλτικούς επιδημιών, επιζωοτιών κ.λπ. Πέραν αυτών, τόσον εις το εν λόγω σύγγραμμά του, όσον και εις έτερον υπό τον τίτλον ΑΖΑΝΙΑΣ εκδόσεως 1886, γράφει το δεύτερον γράμμα της λέξεως Σωποτόν με ωμέγα. Κατόπιν των ανωτέρω, ουδεμία αμφιβολία καταλείπεται ότι το όνομα του χωριού Σωποτόν συντίθεται εκ των λέξεων σώον + ποτόν. Επίσης και εξ άλλων πηγών αρυόμενες πληροφορίες εκεί συγκλίνουν. Άλλωστε εις την ΑΖΑΝΙΑΔΑ βλέπομεν ότι: «Πολύ πετυχημένα οι κάτοικοι της κωμοπόλεως, καθώς φιλοσοφούν κουβεντιάζοντας κάτω απ’ τη σκιά του πλατάτου της αγοράς, εξηγούν το όνομα της πατρίδας τους από τις λέξεις σώον ποτόν». Για τον λόγον αυτόν επιβάλλεται η προστασία, τόσον της υδρεύσεως, όσον και της αρδεύσεως από κάθε είδους μόλυνσιν. Ειδικώτερον -με τα σημερινά δεδομένα- απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή εις την διαχείρισιν των βοθρολυμάτων, για την προστασίαν της υδρεύσεως και της αρδεύσεως, αλλά και για την προστασίαν του υδροφόρου ορίζοντος. Επιβάλλεται να δραστηριοποιηθούν προς τούτο οι συναρμόδιοι φορείς. Πρέπει να αντιληφθώμεν άπαντες ότι ευρισκόμεθα εις το μάτι του κυκλώνος ενός Βιολογικού Πολέμου. 

δ. Οι κατά τ’ ανωτέρω ευεργετικοί παράγοντες συνυπάρχουν όχι μόνον εις τον τόπον μας, αλλά εις ολόκληρον την Χώραν και δημιουργούν συν τοις άλλοις ψυχοπνευματικήν ανθηρότητα, αρμονίαν και ρυθμόν εις όλες τις ηλικίες, τοσούτον μάλιστα, ώστε οι ξένοι να μας αποκαλούν αιωνίας παίδας. Όμως οι παίδες οφείλουν να σέβωνται τους φυσικούς νόμους και όχι όλα εις τον βωμόν κάποιων σκοπιμοτήτων, καθ’ ότι: «τους της φύσεως ουκ έστιν λανθάνειν νόμους».

ε. Το Φυσικόν Περιβάλλον πάντα αμύνεται και πάντα κερδίζει τον Πόλεμον. Όμως και ο άνθρωπος επιβάλλεται να συμπράττει εις την εν λόγω άμυναν, όχι για τίποτε άλλον, απλώς και  μόνον για την προστασίαν του εαυτού του. Εάν καθένας μας κάθε φορά, έστω και επ’ ελάχιστον συμπεριφέρεται εχθρικά προς τους ευεργετικούς αυτούς παράγοντες, ελαττώνει την άμυναν κατά του Βιολογικού Πολέμου και φθάνομεν εις το σημείον να διερωτώμεθα: «Πόθεν τα βέλη και που τα ναρκοπέδια;».

  1. Συνεκτιμωμένων των ανωτέρω, διαλογίζομαι: Μήπως εδώ θα μπορούσαμε να κάνωμε την απλήν σκέψιν, ότι ο άνθρωπος εν τη απληστία του ή εξ ανάγκης, ένεκεν υπερπληθυσμού επί του Πλανήτου, υπερέβη τα εσκαμμένα, εξήντλησε τους τόκους εκ του Φυσικού Περιβάλλοντος και άρχισε να καταναλώνει και το κεφάλαιον άνευ μέτρου και χρόνου, εξαναγκάσας ούτω το περιβάλλον εις άμυναν, προκειμένου να διατηρήσει την ισορροπίαν του; Ο άνθρωπος, ως γνωστόν, «εν τη παρακοή του», εξήλθεν από τον Παράδεισον. 
  2. Όπως θα διαπιστώσουμε και εις την συνέχειαν, είναι λοιπόν κορυφαίον ανθρώπινον χρέος: 

α. Να υποτάξωμε τα πάθη μας, τον βαρβαρισμόν και την βίαν, για να λυτρωθεί επί της γης ο βίος και να ζήσει ο άνθρωπος κατά δικαίωμα και όχι κατά παραχώρησιν.

β. Εν προκειμένω η άμυνα κατά του ΙΟΥ τρομοκράτη συνίσταται εις την συμμόρφωσιν όλων μας προς τις οδηγίες των ειδικών, σεβασμόν προς τον συνάνθρωπον και προς το Φυσικόν Περιβάλλον, το οποίον -κατά τον αείμνηστον καθηγητήν Πανεπιστημίου Νευρολόγον Ψυχίατρον, Ηλιόπουλον, ομογενή εξ Αμερικής- ενεργεί αναλόγως ρυθμιστικά ή απορρυθμιστικά.

γ. Εάν σεβόμεθα τον συνάνθρωπόν μας, το Φυσικόν Περιβάλλον και τις εκάστοτε οδηγίες των ειδικών και όχι των «ειδικών», σεβόμεθα τον ίδιον τον εαυτόν μας.                 

δ. Να αντιληφθούμε ότι όλα αυτά είναι αλληλένδετα και ουδεμία συμφορά είναι «θέλημα Θεού», όπως επεχείρησαν να παρουσιάσουν τα πράγματα ωρισμένοι. Ο Θεός έδωσεν εις τον άνθρωπον  νουν και γνώσιν, προκειμένου ο άνθρωπος να μελετά και να λύνει τα προβλήματα, τα οποία τον απασχολούν. Εάν φανταστούμε τον νουν και την γνώσιν εις τις γωνίες παρά την βάσιν ισοσκελούς τριγώνου, οπόθεν και το γνωστόν: «Κοντά στο νου και η γνώση», απαραιτήτως εις την κορυφήν του τριγώνου είναι η θέσις του Πνεύματος, με το οποίον ο Κύριος επροίκισε τον άνθρωπον. 

Η θέσις του Πνεύματος είναι εις την κορυφήν, επί τω τέλει, όπως φωτίζη τον νουν και την γνώσιν, εξασφαλίζον ούτω την αρμονίαν και τον ρυθμόν, την ευτυχίαν εις την ζωήν του ανθρώπου.

  Εάν ο άνθρωπος εις την θέσιν του Πνεύματος βάλει ο,τιδήποτε άλλο, οδηγείται από μόνος του εις την συμφοράν.

Ακόμη και η επιστήμη είναι ανθρώπινον επίτευγμα, όμως αποτέλεσμα Θείου Φωτισμού, προκειμένου να βελτιωθεί ο ανθρώπινος βίος.

«Επιστήμη ποιητική ευδαιμονίας», κατά τον Πλάτωνα.

Η Επιστήμη αυτή καθ’ εαυτήν είναι πράγματι ποιητική ευδαιμονίας και απελευθερωτής του ανθρώπου. Όταν όμως καταστεί αιχμάλωτος ιδιοτελείας και ανόμων συμφερόντων και ο επιστήμων παγιδευτεί εις ωφελιμιστικές αποκλειστικά επιδιώξεις και εις την γοητείαν της μισθοφοράς, τότε βεβαίως είναι αμφίβολον, αν η Επιστήμη φέρει ευτυχίαν εις τους ανθρώπους. Άλλωστε κατά τον Πλάτωνα: «Πάσα τε Επιστήμη, χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία τις, ου σοφία φαίνεται». Πράγματι, εφόσον η Επιστήμη αποβλέπει εις την ιδιοτέλειαν και την ματαιοδοξίαν, αποδεικνύει ελεεινήν πανουργίαν εις βάρος των ανθρώπων, η οποία σκοπόν έχει όχι την κοινήν ευτυχία, αλλά την ικανοποίησιν εγωπαθών επιδιώξεων και σκοτεινών σκοπών. Τώρα παρά ποτέ άλλοτε υπάρχει αδήριτος ανάγκη, να ευρίσκεται εν εγρηγόρσει μέχρι και ο τελευταίος αγραυλών. 

«8 Και ποιμένες ήσαν εν τη χώρα τη αυτή αγραυλούντες και φυλάσσοντες φυλακάς της νυκτός επί την ποίμνην αυτών» (Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον κεφ. Β΄.8).

Άνθρωποι απλοϊκοί, οι οποίοι έμεναν έξω εις τους αγρούς και εφύλαττον τα ποίμνιά των, παραμένοντες με την σειράν των άγρυπνοι καθ’ ωρισμένες ώρες την νύκτα. Διεκρίνοντο για την τάξιν, για την συναδελφικότητα κατά την φύλαξιν των ποιμνίων των, για την ασφάλειαν των ποιμνίων των, αλλά και για την αγάπην προς τον συνάνθρωπόν των και την μεταξύ των σύμπνοιαν. Με λίγα λόγια νοικοκυραίοι εις το είδος των και Θεία Χάριτι είδαν το Θείον Βρέφος πριν από τους μάγους. Εις τους απλοϊκούς αυτούς ανθρώπους παρουσιάσθη ο Άγγελος, εις τους αγραυλούντες, οι οποίοι εις το πρόσωπον των συνανθρώπων των έβλεπαν τον Κύριον, εις αυτούς ανήγγειλε την γέννησιν του Σωτήρος και όχι εις τον Ηρώδη, ο οποίος είχε το σαρκίον του εις την χλιδήν και τον ψυχοπνευματικόν του κόσμον εις τον βούρκον, εις το έρεβος, αιχμάλωτον μιας κολασμένης εξουσίας, τοσούτον μάλιστα, ώστε η διαστροφή του τον ετύφλωσε και τον ωδήγησεν εις τον θάνατον ωρισμένων χιλιάδων αθώων ψυχών, προς διατήρησιν της εξουσίας.

Η δοξομανία (εξουσία) είναι «θηρίον ατίθασον και πολυκέφαλον» (Ιωάννης Χρυσόστομος), που εισβάλλει εις την ανθρώπινην ψυχήν κάνοντάς την ζούγκλαν. Κατά συνέπειαν, ας αναζητήσωμεν την σωτηρίαν μας -από την Πανδημίαν- εις την τάξιν, εις την εγρήγορσιν, συμμορφούμενοι προς τα μαθήματα, τα οποία μας έχουν δώσει κατά καιρούς πεφωτισμένοι άνθρωποι και πέραν αυτών, ας επενδύσωμεν εις την αγάπην προς τους συνανθρώπους μας, εις το πρόσωπον των οποίων πρέπει να βλέπωμε τον Σωτήρα Χριστόν.

Ακόμη περισσότερον να μην προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα, με την προσπάθειαν να αποδώσωμε τις ευθύνες μας εις την Ανωτέραν Δύναμιν. Ο Θεός δεν εκδικείται, όπως ανεύθυνα προσπαθούν ωρισμένοι να αποδείξουν το αντίθετον.

Η κάθε συμφορά έχει πίσω της ουράν. «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά», κατά την λαϊκήν παροιμίαν.

ε. Όθεν αγόμεθα εις το συμπέρασμα ότι: Είναι ώρες ευθύνης και περισυλλογής για όλους μας.

  1. Παράλληλα με όλα αυτά οφείλομε να σεβώμεθα το έργον, την προσφοράν εκείνων εις τους οποίους ανετέθη η υλοποίησις των σχεδίων για την αντιμετώπισιν της συμφεράς, όπως εν προκειμένω το έργον αυτό εκτίθεται ανωτέρω (Ι.5.α.β.γ.).

ΙΙ. Η ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΥΠΟΧΡΕΟΙ:

Εις το σημείον αυτό, ας μου επιτραπεί να κάνω αναδρομήν εις το παρελθόν, αρυόμενος πληροφοριών, το μεν εκ δημοσιεύματος του κ. Ελευθερίου Σκιαδά εις τον ημερήσιον τύπον της 11ης Νοεμβρίου 2017, το δε εκ των εκπαιδευτικών διαλέξεων του Υποστρατήγου ε.α. αειμνήστου Μιχαήλ Σούλη, αλλά και εξ ομιλίας του αειμνήστου Αλεξάνδρου Τσουκανέλη, καθηγητού οδοντιατρικής.

Επίσης έμπλουτον και συγκινητικόν είναι το υλικόν το οποίον παρέχει το βιβλίον του Αντιστρατήγου ε.α. κ. Γεωργίου Τζουβαλά: «Εκεί όπου οι Έλληνες εδίδαξαν το ευ αγωνίζεσθαι».

Εκ του συγκεκριμένου βιβλίου ηρύσθην πολυτίμων πληροφοριών μεταξύ των οποίων περιήλθον εις γνώσιν μου φωτογραφία και λοιπά στοιχεία φονευθεισών κατά τον Πόλεμον 1940-1941 Αδελφών Νοσοκόμων, «εν αις και αι φονευθείσαι» κατά το ολοκαύτωμα του Στρατιωτικού Νοσοκομείου Ιωαννίνων την 20ην Απριλίου 1941:

Δια της εν λόγω αναδρομής θα προσπαθήσω να παρουσιάσω εν αδραίς γραμμαίς την ηρωϊκήν αυταπάρνησιν και το έργον ευπατριδών, εφάμιλλων προς τους σημερινούς ήρωες της πρώτης γραμμής, οι οποίοι μάχονται σώμα, με σώμα, αμυνόμενοι εναντίον του αοράτου και ύπουλου εχθρού, με ευψυχίαν και ηυξημένον το αίσθημα ευθύνης, για την σωτηρίαν συνανθρώπων μας, διδάσκοντες συν τοις άλλοις το «ευ αγωνίζεσθαι», την ευγενή άμιλλαν. Δεν ήτο δυνατόν να γίνει αλλιώς. Απόγονοι ηρώων και ημιθέων οι σημερινοί Ιερολοχίτες, υπόχρεοι ένεκεν ευγενούς καταγωγής, δι’ ο ανεδείχθησαν αντάξιοι των προγόνων των.

Κατά μίαν Γαλλικήν παροιμίαν: «η ευγενής καταγωγή υποχρεοί». Εις την Γλώσσαν μας έχει αποδοθεί: «η ευγένεια υποχρεοί», που όμως έχει καθιερωθεί.

  1. Απρίλιος 1941: 

α. «….Τα Γιάννενα, η Άρτα, η Πρέβεζα καιγόταν από την ασύδοτη εχθρική αεροπορία, με ολοκαύτωμα το Νοσοκομείον Ιωαννίνων….» (Τσουκανέλης).

β. Ανήμερα το Πάσχα 20 Απριλίου.

Το Ιατρικόν και Νοσηλευτικόν Προσωπικόν εις το 2ον Στρατιωτικόν Νοσοκομείον, «Ακαδημία Ιωαννίνων», έδωσε την ζωήν του κατά την εκτέλεσιν του καθήκοντος.

«Η Ελλάς, αφού ενίκησε και απώθησε τον Μουσολίνι, δέχεται επιδρομήν των Γερμανών. Τα αεροπλάνα τους βομβαρδίζουν τα Γιάννενα και, φυσικά, δεν σέβονται τα Νοσοκομεία. Στο μέγαρο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, που εχρησιμοποιείτο ως Νοσοκομείον, ο καθηγητής Κοντιάδης (σ.σ. Ξενοφών 1903-1941) μαζί με τους βοηθούς του χειρουργούν συνεχώς τους τραυματίες. Διατάζει τις αδελφές να κατέβουν στο καταφύγιο. Αλλά αυτές αρνούνται, γιατί θα έπρεπε να εγκαταλείψουν τους χειρουργημένους των. Οι αδελφές μένουν και ΜΕΝΟΥΝ εκεί για πάντα. Μια μεγάλη βόμβα καταστρέφει την πτέρυγα του Χειρουργείου και σκοτώνει τον καθηγητή, τους βοηθούς του και τις ένδεκα αδελφές» (Ελευθέριος Σκιαδάς).

γ. Μεταξύ των θυμάτων του βομβαρδισμού συγκαταλέγεται και η Ελένη Θεοτόκη 1883-1941), γόνος της γνωστής οικογενείας των ευπατριδών πολιτικών, κόρη του κόμη Μάρκου-Αλοΐσιου Θεοτόκη, εκ Καρουσάδων Κερκύρας. Μάνα της ήταν η Αγγελική Πολυλά, επίσης εκ Κερκύρας.

Η Ελένη Θεοτόκη ήταν και ιδρυτικόν μέλος του Λυκείου Ελληνίδων Βόλου. Όταν απώλεσε την ζωήν της, ήταν Διευθύνουσα του 2ου Στρατιωτικού Νοσοκομείου Ιωαννίνων, καθ’ ότι διπλωματούχος Αδελφή Νοσηλεύτρια.

δ. Σύζυγός της ο απόγονος της ηρωϊκής οικογενείας των Πλαπουταίων εκ Γορτυνίας. Παναγιώτης Παρασκευόπουλος (1875-1956). Ιατρός και Αξ/κός, ο οποίος είχε διακριθεί και ως 2ος Ολυμπιονίκης εις την δισκοβολίαν κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες 1896.

  1. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913), Ελληνοτουρκικόν και Ελληνοβουλγαρικόν.

α. Το ζεύγος Παναγιώτης Παρασκευόπουλος και Ελένη Θεοτόκη εστάθησαν εις το ύψος των περιστάσεων και έθεσαν του εαυτούς των εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος μας.

β. Ο Παναγιώτης Παρασκευόπουλος εις ηλικίαν πλέον των 37 ετών, Αξ/κός του Υγειονομικού ευρέθη εις την πρώην γραμμήν, προσφέρων τις ιατρικές υπηρεσίες του.

Εξ άλλου οι εξειδικευμένες γνώσεις του, εις τον τομέα της μικροβιολογίας και της επιδημιολογίας ήσαν πολύτιμες για τις συνθήκες, οι οποίες επικρατούσαν.

γ. Ο αείμνηστος Υποστράτηγος ε.α. Μιχαήλ Σούλης, καθηγητής Γεωπολιτικοστρατηγικής και Στρατιωτικής Ιστορίας, γράφει:

«Οι Βούλγαροι, αφού ηττήθησαν, κατά την υποχώρησίν των εμόλυναν τα πηγάδια με κόπρανα, πασχόντων εκ χολέρας, προκειμένου να μεταδώσουν την νόσον εις τον Ελληνικόν Στρατόν. Τότε ο Αρχίατρος των Ενόπλων Δυνάμεων, αείμνηστος Κωνσταντίνος Σάββας, ανέθεσε την αντιμετώπισιν του προβλήματος του Βιολογικού Πολέμου εις Υγειονομικούς Αξ/κούς επιδημιολόγους, με επικεφαλής τον Παναγιώτην Παρασκευόπουλον, οι οποίοι έσωσαν το Στράτευμα από την μόλυνσιν».

δ. Εις τους Βαλκανικούς Πολέμους διεκρίθη και η Ελένη Θεοτόκη, η οποία υπηρέτησεν εις τις τάξεις του Ερυθρού Σταυρού.

Η ευγενής αρχοντοπούλα, με την ξεχωριστήν μόρφωσιν, επέδειξεν αυτοθυσίαν και αφοσίωσιν. «Μόνη της παρέλαβε και περιέθαλψε τους Έλληνες ομήρους, οι οποίοι επέστρεφαν από την Βουλγαρίαν εις αθλίαν κατάστασιν και με επιδημίαν τύφου».

ε. Για την προσφοράν της εις την Πατρίδα ετιμήθη πολλά χρόνια αργότερα με ιδιαιτέραν διάκρισιν εκ μέρους του Ερυθρού Σταυρού. Της απενεμήθη το Διεθνές Μετάλλιον «Φλορένς Νάϊτινγκεϊλ» (Florence Nightingale), το οποίον ελάχιστες Ελληνίδες είχαν την τιμήν να λάβουν μέχρι σήμερον.

στ. Το εν λόγω Μετάλλιον εκαθιερώθη εις ανάμνησιν της Florence Nightingale, η οποία θεωρείται από τις σπουδαιότερες Βρετανίδες και υπήρξεν η πρώτη, η οποία έθεσε τις βάσεις για την Επιστημονικήν Νοσηλευτικήν. Ανήγαγε το Νοσηλευτικόν Έργον εις Λειτούργημα, γεγονός το οποίον της προσέδωσε την προσωνυμίαν «Πρόμαχος της Υγείας».

ΙΙΙ. ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΕΛΛΗΝΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ:

  1. Εις τις κρίσιμες στιγμές της Φυλής μας ο Ελληνο-Χριστιανικός Πολιτισμός την διέσωσεν ανταποδίδων έτσι τα τροφεία.    

Κατέστησε την Ελληνικήν ψυχήν ρωμαλέαν εις τις επικίνδυνες εποχές, κατά τις οποίες αντίπαλοι απ’ όλα τα σημεία του ορίζοντος επήρχοντο ως κύματα για να συντρίψουν την Φυλήν μας.

  1. Δια του Ελληνο-Χριστιανικού Πολιτισμού οι Έλληνες καθήρεσαν την αλαζονίαν της Ανατολής, εταπείνωσαν τον βαρβαρισμόν του Βορρά, εξουθένωσαν την ματαιοδοξίαν της Δύσεως και απεμάκρυναν την δουλικότητα του Νότου.
  2. Με τον ίδιον Πολιτισμόν θα αντιμετωπίσωμεν και την σημερινήν Πανδημίαν, δίδοντες μαθήματα εις ολόκληρον τον κόσμον και ανυψώνοντες την Ελλάδα ως καταυγάζον μετέωρον εις τον Παγκόσμιον Συναγερμόν.
  3. ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗΝ:
  4. Οφείλομε να διατηρούμε, να φυλάττωμεν ως κόρην οφθαλμού την πολύτιμον κληρονομιάν την οποίαν εξησφάλισαν εις δύσκολες συνθήκες και μας άφησαν οι πρόγονοί μας «….μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν».

Είναι απόσπασμα από την τελευταίαν παραίνεσιν, υποθήκην και εντολήν, την οποίαν ένας ηγεμόνας της Τρωϊκής εποχής δίδει εις τον υιόν του, τον οποίον στέλνει εις τον πόλεμον και του επισημαίνει την αξίαν της ευγενούς αμίλλης (ΟΜΗΡΟΣ).

  1. Το χρέος προς την πατρίδα εκφράζεται τελειότερον εις αγώνες αμίλλης όχι μόνον εις τις καλές, αλλά και εις τις κρίσιμες κυρίως ημέρες. Τούτο εκφράζουν σήμερον, τόσον οι συναρμόδιοι φορείς, όσον και όλοι οι Έλληνες, αμιλλώμενοι για την αντιμετώπισιν της συμφοράς, η οποία πλήττει ολόκληρον την ανθρωπότητα. Εις τις περιπτώσεις αυτές το αγώνισμα γίνεται άθλος και το έπαθλον δόξα. Ήδη έχομεν αποσπάσει τον θαυμασμόν όλου του κόσμου, για την επιτυχίαν μας εις την άμυναν κατά της συμφοράς του ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ.
  2. Ο πόλεμος δεν γίνεται μόνον με ντουφέκια, είναι ποικιλόμορφος. Τουλάχιστον όταν γίνεται με ντουφέκια -κατά τεκμήριον- γνωρίζομεν τον αντίπαλον.

 

  1. ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΙΣ:
  2. Εν κατακλείδι χρειάζεται συνεχής εγρήγορσις. Να μην αφήνωμεν ανοικτές κερκόπορτες και να φρουρούμε την εκάστοτε ατραπόν του Καλλιδρόμου. 

«Αν θέλης ειρήνην να ετοιμάζεσαι για πόλεμον», κατά τον θεωρητικόν του πολέμου Καρλ Κλαούζεβιτς.

  1. Αν σήμερον αντιμετωπίζωμε με επιτυχή σειράν εξελίξεων το φαινόμενον της Πανδημίας του ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ, τούτο οφείλεται εις την σωστήν οργάνωσιν και προπαρασκευήν από τον καιρόν της ηρεμίας και την έγκαιρον κινητοποίησιν των δυνάμεών μας, με οδηγόν πάντα το κατά τ’ ανωτέρω λεχθέν υπό του Καρλ Κλαούζεβιτς. Δεν αφήσαμε να μας προφθάσουν τα γεγονότα, παρά το γεγονός ότι η συμφορά αιφνιδίασεν ολόκληρον την ανθρωπότητα.
  2. Όμως υπεράνω και πέραν όλων των ανωτέρω: «Είη ημίν Προστάτις η Υπέρμαχος Στρατηγός».

Εις πλείστες όσες περιπτώσεις κινδύνων για την Χώραν μας, έκανε την εμφάνισίν της η Δέσποινα του κόσμου και εταπείνωσε το εωσφορικόν γέλιον ωρισμένων, οι οποίοι υπήρξαν όμηροι της παραλόγου και παρανόμου δυνάμεώς των, η οποία γεννά τον βαρβαρισμόν και την ύβριν.

Μάλιστα, όταν η Χώρα μας εδέχθη την επίθεσιν και της Γερμανίας τον Απρίλιον του 1941, τα δύο μέτωπα κατέρρευσαν και τριακόσιες πενήντα χιλιάδες Ελληνόπουλα, το αγλάϊσμα του Έθνους μας, ευρέθησαν εγκαταλειπόμενα, «σαν τ’ αυγό στα δυο λιθάρια». Όμως η Παναγία μας δεν τα εγκατέλειψε, εμφανίστηκε και πάλιν, εφώτισε τα μυαλά ωρισμένων και έτσι οι μαχητές αυτοί εσώθησαν από την ταπείνωσιν και τον εξανδραποδισμόν, αν μη από την πλήρη εξολόθρευσίν των, επιστρέψαντες ούτω εις τα σπίτια των κοντά εις τις οικογένειές των. Μεταξύ των μαχητών, οι οποίοι επέστρεψαν εις τις εστίες των, συγκαταλέγεται και ο πατέρας του γράφοντος, ο οποίος, δραττόμενος εκάστοτε της ευκαιρίας, πολλά είχεν αφηγηθεί για την κατά διαστήματα εμφάνισιν της Θεομήτορος εις το Θέατρον Επιχειρήσεων της Βορείου Ηπείρου.

«Είναι γνωστόν εις όλους μας ότι δύο εκατομμύρια εκατό χιλιάδες Γάλλοι στρατιώτες εσύρθησαν εις τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως κ.λπ.» (Αλέξανδρος Σ. Τσουκανέλης, καθηγητής οδοντιατρικής, έφεδρος Λοχαγός Υγειονομικού, κατά τον Ελληνοϊταλικόν και Ελληνογερμανικόν Πόλεμον 1940-1941).

Φωτόπουλος Δ. Γεώργιος – Γεωργάκης 

Εκ Μεγάλης Βρύσης Καμενιάνων Καλαβρύτων