Προσφάτως ο φίλος και ομοχώριος κ. Νικολόπουλος Κωνσταντίνος – Καμενιανίτης, Λογοτέχνης – Συγγραφέας τ. Αντιπρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών τ. Αντιδήμαρχος Πολιτισμού εις τον Δήμο Αροανίας Καλαβρύτων, νυν Πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Καμενιανιτών, Δροβολοβιτών, Δεσινιωτών, μου προσέφερε το ανωτέρω και άρτι εκδοθέν βιβλίον του. 

Το σύγγραμμα πέραν από την εντυπωσιακήν φιλοτεχνικήν του επιμέλειαν, αποτελεί ένα σπάνιον βοήθημα εις τα πλαίσια της «δια βίου μαθήσεως», της «δια βίου Παιδείας».

Έχει βάθος εννοιών και προτρέπει τον αναγνώστην να προβή εις έρευναν, εκ της οποίας αρύεται πληθύος εποικοδομητικών πληροφοριών, για την ζωήν και τον προορισμόν του ανθρώπου. Ο διεξερχόμενος επισταμένως το βιβλίον αυτό δύναται να κατανοήση την μεγάλην αυτού αξίαν.  

Ο κ. Νικολόπουλος συνεκέντρωσεν εις το σύγγραμμά του τους θησαυρούς βαθυτάτης γνώσεως της Ιστορίας, της Παραδόσεως και του Ελληνο-Χριστιανικού Πολιτισμού. Του Πολιτισμού, με τον οποίον – όπως προσφάτως εδημοσίευσα – οι Έλληνες καθήρεσαν την αλαζονίαν της Ανατολής, εταπείνωσαν τον βαρβαρισμόν του Βορρά, εξουθένωσαν την ματαιοδοξίαν της Δύσεως και απεμάκρυναν την δουλικότητα του Νότου.
Με τον ίδιον Πολιτισμόν αντιμετωπίζομε και την σημερινήν πανδημίαν, δίδοντες μαθήματα εις ολόκληρον την ανθρωπότητα και ανυψώνοντες την Ελλάδα ως καταυγάζον μετέωρον εις τον παγκόσμιον συναγερμόν.

Εις τις 24 Ιουνίου 1941 ο «Λαϊκός Παρατηρητής» του Γκαίμπελς έγγραφε: «…. Η Ελλάς και ο Ελληνικός Πολιτισμός απετέλεσαν πάντοτε την κλασικήν βάσιν της καλλιτεχνικής του αναπτύξεως. Είναι ευνόητος η θλίψις του Χίτλερ, διότι ενεπλάκη εις τον κατά της Ελλάδος πόλεμον….».

«Όταν απεβιβάσθη εις τον Πειραιά ο Εσσάτ Πασσάς, ο κόσμος που ήτο συνηθροισμένος εις την προκυμαίαν, απεκαλύφθη και ήρχισε να χειροκροτή. Ο στρατηγός ανησύχησεν εις την αρχήν και εστράφη προς τον συνοδόν του: 

– Τί σημαίνει αυτό;

– Σας χαιρετούν στρατηγέ.

– Ώστε χαιρετούν εδώ και τους ηττημένους; 

Ο Έλλην αξιωματικός, που τον συνώδευε, του εξήγησε ότι ο λαός εχειροκρότει τον στρατηγόν, ο οποίος αδιάφορα εάν ηττήθη, είχε μολαταύτα πολεμήσει ηρωϊκώς.

Και ο Εσσάτ απήντησε: 

– Έθνος, που έχει τέτοια αισθήματα, δεν ημπορεί παρά να είναι μεγάλο».

(ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΑ 1912-13).

Αυτός είναι ο Πολιτισμός μας, τα αισθήματα του Λαού μας, που εγκωμιάζει ο κ. Νικολόπουλος εις το βιβλίον του.

Εις τα εξώφυλλα του βιβλίου δύο αντιπροσωπευτικές φωτογραφίες ομιλούν για τα πάντα. Η μία οδηγεί τον αναγνώστην εις τον Ι.Ν. Ζωοδόχου Πηγής, εντός αποκρήμνου βράχου των ανατολικών κλιτύων της Ερυμανθίου Καπρίβαινας, ακριβώς απέναντι από τον οικισμόν Δροβολοβού. Ο βράχος της Παναγιάς, όπως αποκαλείται, κατά τα ειωθότα, είναι χώρος αρχαιόθεν Λατρευτικός, δεμένος στενά με την Ιστορίαν και την Παράδοσιν, με τον Ελληνο-Χριστιανικόν Πολιτισμόν.

Η άλλη φωτογραφία οδηγεί εις τον αύλειον χώρον του Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου Καμενιάνων, οδηγεί εις το ισοσκελές τρίγωνον, εις την κορυφήν του οποίου ευρίσκεται το Σχολείον του χωριού μας, ο τόπος της Παιδείας και της Αρετής. Εις την αριστεράν γωνίαν ο Ι.Ν. του Προστάτη μας Αγίου Αθανασίου, ο Πυρσός των Θείων Δογμάτων. Εις την δεξιάν γωνίαν ο χώρος, όπου κατά το πάλαι ποτέ συνήδρευεν η Γερουσία των Καμενιάνων. Εις την γωνίαν αυτήν σήμερον ίσταται το Μνημείον των Αγωνιστών και των Πεσόντων, μεγαλοπρεπές, επιβλητικόν, υπερήφανον, για τα παλληκάρια του χωριού μας, τα οποία με το αίμα των επότισαν το θαλερόν κατ’ αρχήν δένδρον της Ελευθερίας, το οποίον πολύ γρήγορα επέπρωτο να βλαστήση εις την Χώραν της Παλλάδος. Ο κ. Νικολόπουλος, εὖ ποιῶν, εφιλοξένησε το αθάνατον τούτο δημιούργημα εις περίοπτον θέσιν του βιβλίου του. Άλλωστε η λέξις Παλλάς είναι ομόρριζος με την λέξιν πάλληξ, η οποία σημαίνει παλληκάρι.

Εκείνο, το οποίον προτρέπει περισσότερον τον αναγνώστην εις έρευναν και μελέτην διαχρονικά ωρισμένων καταστάσεων, είναι ο τίτλος του βιβλίου, του οποίου δεσπόζει η λέξις ΑΝΑΛΕΚΤΑ, που σημαίνει «συλλογή επιλέκτων μελετών», μεταφορά του ελληνογενούς νεολατινικού analecta, ουδέτερον πληθυντικού του Ελληνιστικού ανάλεκτος = «εκλεκτός», αρχαιοελληνικά αναλέγω = «συλλέγω, συγκεντρώνω» «εἶθ’ οἱ κνῖπες καί ψῆνες ἀεί τάς συκᾶς οὐ κατέδονται, ἀλλ’ ἀναλέξει πάντας καθαρῶς αὐτούς ἀγέλη μία κιχλῶν» = Ύστερα, τις συκές δε (θα) τις κατατρώνε κάθε φορά μαμούνια και μυγάκια, αλλά όλα αυτά θα τα μαζέψει καθαρά (θα τα ξεπαστρέψει) ένα κοπάδι τσίχλες. (Αριστοφάνους Όρνιθες 591).

Η ευεργετική για την γεωργίαν δράσις των πουλιών δεν ήταν άγνωστη εις τον αρχαίον κόσμον. Εδώ βλέπομεν την οικονομίαν της Δημιουργίας, για την ισορροπίαν του Φυσικού Περιβάλλοντος, την αρμονίαν, τον ρυθμόν. Όμως ο άνθρωπος, για την καταπολέμησιν των παθογόνων μικροοργανισμών και των επιβλαβών εντόμων, κατεσκεύασε φάρμακα (δηλητήρια) κάθε μορφής, την χρήσιν των οποίων πληρώνομε με φοβερές συνέπειες εις βάρος της υγείας μας. Τις οίδε που οφείλεται η σημερινή πανδημία του ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ. Πέραν των άλλων, αν – με την χρήσιν των φυτοφαρμάκων και λοιπών σκευασμάτων – υπερβούμε το  μέτρον ή για οποιονδήποτε άλλον λόγον, τον οποίον δεν γνωρίζομεν, οι παθογόνοι μικροοργανισμοί και τα επιβλαβή έντομα αποκτούν τον λεγόμενον μιθριδατισμόν, καθίστανται ισχυρά και από ουδένα φάρμακον προσβάλλονται. Όλοι έχομεν ακούσει για νοσοκομειακά μικρόβια. Όλοι γνωρίζομεν με ποιο κόστος επληρώσαμε τα D.D.D.

Ο αναγνώστης του βιβλίου του κ. Νικολοπούλου οδηγείται εις εμπεριστατωμένην έρευναν εις ό,τι αφορά ολόκληρον την ζωήν του ανθρώπου και ειδικώτερον την αρμονίαν και τον ρυθμόν, για το ισοσκελές τρίγωνον ΝΟΥΣ – ΓΝΩΣΙΣ – ΠΝΕΥΜΑ.

Ως γνωστόν σήμερον οι πολλοί άνθρωποι έχουν παραμερίσει το ΠΝΕΥΜΑ και οδηγούμεθα εις ένα καλπάζοντα, έναν ανελέητον τεχνικόν πολιτισμόν, με τα εντεύθεν δυσμενή επακόλουθα. Αυτό ίσως οφείλεται εις την μονομερή εκπαίδευσιν και όχι παιδείαν. «Είναι ο άλλος τέρας μορφώσεως, έχει πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά από Πανεπιστήμια του εξωτερικού», λένε οι αδαείς. Ε! Τι άλλο εκτός από τέρας θα μπορούσε να είναι, αφού δουλεύει για τον πόλεμον, για την καταστροφήν του κόσμου. 

Το μέτρον, την αλήθειαν δίδει ο Πλάτων:

«Επιστήμη ποιητική ευδαιμονίας» και «Πάσα τε Επιστήμη, χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία τις, ου σοφία φαίνεται».

Άλλωστε δεν είναι τυχαίον το γεγονός ότι η Αρχαία Ελληνική Γλώσσα διδάσκεται εις τα καλλίτερα Πανεπιστήμια του κόσμου.

Τέλος ο κ. Νικολόπουλος συνέργαψε το βιβλίον του, με οδηγόν τις προαναφερόμενες αλήθειες και την ιδιαιτέραν πνευματικήν συγκρότησιν, για την οποίαν διακρίνεται.

Ειρήσθω εν παρόδω ότι είναι κατ’ ευθείαν απόγονος του θρυλικού Καμενιανίτη οπλαρχηγού, του Ξενοχρήστου, ο οποίος συγκαταριθμείται εις τα έξι πρώτα σπαθιά της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι ο οπλαρχηγός προεπαναστατικά ήταν εκπαιδευτής των παλληκαριών της περιοχής μας. Είναι γνωστόν το προεπαναστατικόν περιστατικόν, όπου εις το αλώνι, τον Αλωνάρην του 1820, από αγανάκτησιν και δίψαν για Ελευθερίαν, εκτύπησε με το δικριάνι του τούρκου σπαήν, λέγοντάς του: «Άντε μουρτάκι και του χρόνου ούτε εσύ σπαής, ούτε εγώ φορολογούμενος» και εις την συνέχειαν εξηφανίσθη μέσα εις το δάσος: «Τι είπε εκείνο;» λέει ο σπαής. «Παιδί αγά μου, μην δίνεις σημασίαν», απήντησεν ο Φώτης ο Γεωργακόπουλος ή Φωτόπουλος ή Φώτης του Γεωργάκη και έτσι απεσοβήθη το επεισόδιον. Εις την μάχην οι Τούρκοι του εφώναζαν: «Κιόνει, μωρέ Χρήστο κιόνει». Η λέξις κιόνει είναι Ελληνική με κάποιαν παραφθοράν και σημαίνει φτάνει, αρκεί.

Αυτή είναι η αυθεντικότης των γεγονότων, η οποία έχει μεταφερθεί από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά. 

Είναι βαρύ το κληρονομικόν φορτίον, το οποίον φέρει ο κ. Νικολόπουλος, αλλά πώς να το κάνωμε: «Ἡ εὐγένεια ὑποχρεοῖ».   

Άλλωστε όλες οι οικογένειες του τόπου μας φέρουν επαξίως το άχθος της ευγενούς καταγωγής του και ουδείς «άχθος αρούρης». 

Φωτόπουλος Δ. Γεώργιος – Γεωργάκης

Εκ Μεγάλης Βρύσης Καμενιάνων Καλαβρύτων