Να θυμόμαστε και να τιμούμε τον Λοχαγό τότε Βασίλειο Καποτά από τα Καλάβρυτα τον οποίον  η πολιτεία τίμησε με τον βαθμό του Αντιστράτηγου μετά την ηρωική του θυσία όταν: “την 14.00 περίπου ώρα της11/5/1964 ευρισκόμενος με άλλους δύο συναδέλφους του εις Αμμόχωστο δι’ εκτέλεση ειδικής υπηρεσίας, εισήλθον συνεπεία λάθους του οδηγού του οχήματος εις τον Τουρκοκυπριακόν τομέα της πόλεως και στην προσπάθειά τους να εξέλθουν τούτου, ανεκόπησαν υπό πενταμελούς ενόπλου περιπόλου Τ/Κ. Οι ανωτέρω αντιληφθέντες πρόθεσιν των Τ/Κ στασιαστών να τους συλλάβουν και αψειφούντες πάντα κίνδυνον, αντί να παραδοθούν, επετέθησαν κατά των πολυαριθμοτέρων και οπλισμένων δι’αυτομάτων όπλων Τ/Κ, καίτοι ήσαν σχεδόν βέβαιοι ότι θα εφονεύοντο. Αποτέλεσμα της τοιαύτης αυτοθυσίας τους υπήρξε να φονευθούν επί τόπου ο Ταγματάρχης Πούλιος Δημήτριος, ο Λοχαγός Καποτάς Βασίλειος και να τραυματιστεί σοβαρά ο Λοχαγός Ταρσούλης Παναγιώτης. Η πράξις αυτή υπερβαίνουσα κατά πολύ την εκτέλεση του καλώς νοουμένου καθήκοντος, εδημιούργησε θρύλο μεταξύ του Ε/Κ πληθυσμού και απετέλεσε λαμπρό παράδειγμα αυτοθυσίας και αυταπαρνήσεως”. Η τύχη μάλιστα τα έφερε έτσι, ώστε η πρώτη πολεμική αποστολή που μου εδόθη το πρωί της 20ης Ιουλίου 1974, ήταν να υποστηρίξω με την Πυροβολαρχία μου τα τμήματα που επιχειρούσαν για την εξουδετέρωση αυτού του θύλακα.

Εκεί δηλαδή που πριν από δέκα χρόνια έπεσε ηρωικά ο συμπατριώτης μας Λοχαγός Βασίλης Καποτάς.

Είναι άξιο και δίκαιο να μνημονεύουμε τους ήρωες μας και τα κατορθώματά τους σε όλες τις εποχές. Γιατί εν γνώσει του κινδύνου, υπερασπίσθηκαν με γενναιότητα αξίες και ιδανικά τα οποία διατηρούν τη συνοχή, εξασφαλίζουν τη συνέχεια και ενδυναμώνουν το φρόνημα των μεταγενεστέρων και στο πεδίο των καθημερινών μαχών. Κυρίως όμως πρέπει να μαθαίνουν  οι γενιές που θα έρθουν για να αποφεύγουν λάθη του παρελθόντος, ιδίως εκείνα που οδήγησαν σε εθνικές περιπέτειες και ακρωτηριασμούς.

Μπορεί η Τουρκική εισβολή να μοίρασε το νησί στα δύο, κατέστρεψε το βόρειο τμήμα του, αιχμαλώτησε ανθρώπους που ακόμα αγνοούνται, σκόρπισε το θάνατο, την οδύνη και το πένθος στο λαό του, χωρίς να μπορέσει να κάμψει το φρόνημα την τόλμη και την θέληση αυτού του λαού που είναι αποφασισμένος να σταθεί και να μείνει στη γη όπου ζει και δημιουργεί για πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια, διατηρώντας τις πολιτιστικές του καταβολές. Και είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσει, γιατί  ο λαός εξακολουθεί να αναπτύσσεται σ’ αυτόν τον τόπο και δεν αισθάνθηκε ποτέ ούτε εφήμερος ούτε προσωρινός σ’ αυτόν. Αγωνίζεται να ζήσει με τον ιδρώτα της δουλειάς του και με το αίμα της ψυχής του, γι’ αυτό και θα τα καταφέρει. Και όπως έλεγε ο μεγάλος Κύπριος ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης: “Η ρωμιοσύνη είναι φυλή από την αρχή του κόσμου, κανένας δεν ευρέθηκε για να την εξαλείψει,η Ρωμιοσύνη θα χαθεί όταν ο κόσμος λείψει”.

Είναι προφανές πλέον ότι όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα η κατάσταση με την κατοχή από την Τουρκία του37% του εδάφους της Κύπρου και με την παρουσία 40.000 Τούρκων στρατιωτών, μιά δίκαιη λύση του Κυπριακού ζητήματος φαντάζει ως μία δύσκολη περίπτωση. Οχι όμως και αδύνατη.

Οι Καλαβρυτινοί  μαχητές υπηρετούσαν τότε στις πιο επίλεκτες μονάδες του στρατού μας, την ΕΛ.ΔΥ.Κ και τους θρυλικούς ΛΟΚατζήδες. Ήταν αυτοί που δέχθηκαν από την πρώτη στιγμή τη μανία των Τουρκικών δυνάμεων, με σκοπό την ολοκληρωτική τους εξόντωση. Ηταν όμως και αυτοί που επέδειξαν την πολεμική αρετή των Ελλήνων, παραδίδοντας μαθήματα ανδρείας και γενναιότητας στους αντιπάλους τους, τα οποία και οι ίδιοι αντιλήφτηκαν, όταν βρέθηκαν απέναντί τους.

Πρέπει να είμαστε όλοι υπερήφανοι για αυτούς.

Τις σκέψεις μου αυτές τις καταθέσω ως μνημόσυνο για όλα τα παλληκάρια που έπεσαν ηρωϊκά στο μαρτυρικό νησί του Αποστόλου Βαρνάβα, αλλά και βάλσαμο παρηγοριάς για τα πικραμένα χείλη των συγγενών τους.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής θα επαναλάβω τα λόγια με τα οποία,  ο δεκαεπτάχρονος τότε αγωνιστής και μετέπειτα ήρωας Ευαγόρας Παλληκαρίδης, από το βουνό όπου βρισκόταν, αποχαιρετούσε τα παλληκάρια της ΕΟΚΑ που είχαν εκτελεσθεί πριν από αυτόν, με τους εξής χαρακτηριστικούς στίχους που συνοψίζουν το σταυροαναστάσιμο ήθος των Κυπρίων αδελφών μας:

“Των αθανάτων το κρασί βρήκατε σεις και πίνετε,

ζωή για σας ο θάνατος και αθάνατοι θα μείνετε”.

γράφει ο Δημήτριος Κούκουρας

Ανώτατος Αξιωματικός ε.α