Γράφει ο Γεώργιος Δ. Φωτόπουλος:

99 ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΝΙΚΗ – ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΙΩΝ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΙΟΥ ΑΝΔΡΕΙΑΣ

Ο νικηφόρος Ιούλιος του ελληνικού στρατού στο Εσκί Σεχήρ 

δείχνει τον δρόμο 

Επίκαιρος όσο ποτέ ο θρίαμβος επί των Τούρκων (ΕΣΤΙΑ 28-7-2020)

                                                                                          

 Την 26ην λήγοντος μηνός έδωσα εις την δημοσιότητα κείμενον υπό τον τίτλον: «Εν τη ενώσει η ισχύς». Κάτω από το δημοσίευμά μου αυτό, ευπατρίδης, απρόσκλητος φευ! κάνει το ακόλουθον σχόλιον: 

«Θεωρούμε ότι είναι τουλάχιστον ΑΤΟΠΟ και ΑΚΟΜΨΟ (και ίσως προσβλητικό για το χωριό μας) να γράφουμε για το: “ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ Η ΙΣΧΥΣ” και (την ίδια στιγμή) σήμερα στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής να είναι ΟΛΟ το χωριό των Καμενιάνων και να ΑΠΟΥΣΙΑΖΟΥΝ (τόσον προκλητικά) οι “γράφοντες” το δημοσίευμα και οι Πρόεδροι του χωριού και του Πολιτιστικού Συλλόγου Καμενιανιτών-Δροβολοβιτών-Δεσινιωτών… 

Θυμίζοντάς μας το “Δάσκαλε που δίδασκες και νόμον δεν εκράττεις” …. ή το: “Τα λέμε εμείς για να τα εφαρμόσουν οι άλλοι”»….

Βέβαια τον ευχαριστώ, καθ’ ότι με το σχόλιόν του αυτό επιβεβαιώνει το δημοσίευμά μου, το περιχαρακώνει, το αποδέχεται, πράγμα, για το οποίον άλλωστε δεν είχα ανάγκην.

Έπειτα, όπως όλοι γνωρίζομεν, εκείνοι, οι οποίοι διαβάζουν το σχόλιον, τουλάχιστον εκ περιεργείας, διαβάζουν και το σχολιαζόμενον δημοσίευμα και άγονται εις την εξαγωγήν αναλόγων συμπερασμάτων.

Εις το δημοσίευμά μου κάνω λόγον για σύσφιγξιν των μεταξύ μας σχέσεων και όχι για « προστασίαν» από ωρισμένους, όχι για ποδηγέτησιν.

Ευρισκόμεθα εν μέσω δημοκρατίας και «έκαστος δικαιούται να αναπτύσση ελευθέρως την προσωπικότητά του και να συμμετέχη εις την κοινωνικήν, οικονομικήν και πολιτικήν ζωήν της Χώρας, εφ’ όσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη» (Άρθρον 5, παράγραφος 1 του Συντάγματος). Η συγκεκριμένη Συνταγματική διάταξις κάνει λόγον για ελευθέραν ανάπτυξιν της προσωπικότητος εκάστου, πράγμα το οποίον άλλωστε θέλει πολλή δουλειά για να το καταλάβωμε, τουλάχιστον απ’ ό,τι φαίνεται.  

Εις το δημοσίευμά μου επισημαίνω ότι: Επιβάλλεται να κατανοήσωμεν όλοι μας, πως ουδείς εις τον τόπον μας είναι περιθωριοποιημένος. Είμεθα όλοι προσωπικότητες, με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις, χωρίς να έχωμεν ανάγκην από «πάτρωνες».

Επιμελούμεθα, ρυθμίζομε τις εκάστοτε υποθέσεις μας σύμφωνα με τις δυνατότητές μας και πάντα εντός των πλαισίων της κοινωνικής ευπρεπείας και δεοντολογίας και όχι τη υποδείξει απρόσκλητων και ανεύθυνων «κηδεμόνων».

Άλλωστε ο ίδιος ευπατρίδης εις προγενέστερον δημοσίευμά του γράφει: 

«Οι κανονισμοί λένε ότι οι μετακινούμενοι από πόλεις σε χωριά (και τανάπαλιν) για λόγους ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ της ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ θα πρέπει να παραμένουν σε καραντίνα στα σπίτια τους για 14 ημέρες και μετά θα μπορούν να βρίσκονται σε κάθε δημόσια εκδήλωση και σε οποιονδήποτε συγχρωτισμό…!!».

Τώρα, ας αποφασίσει, τι θέλει από τους συμπατριώτες του; Τι του οφείλουν; 

Είμαι πλέον ή βέβαιος ότι ο γράφων ουδέν του οφείλει και να σταματήση να κόβη τα πάντα στα μέτρα του, «πηδώντας από κλαρί σε κλαρί».  

Ανωτέρω εχρησιμοποίησα την φράσιν «φευ απρόσκλητος». Αυτό τα λέει όλα. 

Εκτιμώ ότι δεν έχει αντιληφθεί τα προβλήματα, τα οποία αντιμετωπίζει η Χώρα μας γενικώτερον, αλλά τον απασχολεί το γεγονός ότι δεν εκκλησιάστηκα στις 25 Ιουλίου ε.ε.

Τον πληροφορώ πως δεν έχω ανάγκην από παιδονόμον. Δεν γνωρίζω, πως δια της κατά τ’ ανωτέρω ενεργείας του αυτοαπεκλήθη, αυτοχαρακτηρίζεται παιδονόμος μου; 

Αλλά επάνω απ’ όλα εισέρχεται απρόσκλητος εις τον χώρον μου. Ουδέποτε τον προσεκάλεσα να παίξη για λογαριασμόν μου αυτόν τον ρόλον. Επί του παρόντος εκτιμώ ότι παρέλκει, να κάνω ανάλυσιν πως αποκαλείται αυτού του είδους η μεγαλοφροσύνη.

Επίσης τον πληροφορώ ότι γνωρίζω πολύ καλά τις κοινωνικές μου υποχρεώσεις και τις τηρώμε θρησκευτικήν ευλάβειαν, αφιεμένου του γεγονότος ότι ουδέποτε προσήγγισα απρόσκληρος εις την αυλήν άλλου.

Αγαπώ τους συνανθρώπους μου και με αγαπούν.

«Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν». (Σοφοκλέους Αντιγόνη).

Τις κοινωνικές μου υποχρεώσεις και την αγάπην προς τον πλησίον, μου εδίδαξαν με το παράδειγμά των και με ευπρέπειαν οι απλοϊκοί γονείς  μου και οι δάσκαλοί μου όλων των βαθμίδων.

Ως γνωστόν, πέραν από την ευρύτερη γονικήν μέριμναν, τροφός και δάσκαλος του παιδιού από την εμβρυϊκήν του ζωήν είναι η μάνα, η οποία του μεταφέρει όλες τις αρετές της.

Τούτο άλλωστε έχει εξυμνήσει και η λαϊκή μούσα. «Από τη γη βγαίνει νερό και από την ελιά το λάδι και από τη μάνα την καλή βγαίνει το παλληκάρι», χωρίς ασφαλώς να γίνεται ειδικώτερός τις προσδιορισμός περί του φύλου του παλληκαριού. 

Φωτόπουλος Δ. Γιώργος – Γεωργάκης

Εκ Μεγάλης Βρύσης Καμενιάνων Καλαβρύτων