15 Αυγούστου, της Παναγίας. Οι πόλεις ερημώνουν και όλοι πηγαίνουν είτε διακοπές, είτε στα χωριά τους. Νομίζω ότι στη συνείδηση του Έλληνα, η γιορτή του δεκαπενταύγουστου είναι τόσο σημαντική ίσως όσο και τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Η καλύτερη ίσως ευκαιρία για να βρεθούν πίσω στους τόπους τους, στα χωριά τους και να συναντηθούν με μακρινούς συγγενείς και φίλους, τους οποίους πιθανότατα βλέπουν μόνο τη συγκεκριμένη περίοδο. Να αναπολήσουν το μέρος που πιθανότατα έχουν απαρνηθεί όλο τον υπόλοιπο χρόνο και ακόμη να ονειρεύονται να γεράσουν εκεί ή και να πεθάνουν εκεί. Όπως έγραφε και ο Ν. Δήμου σε ένα χρονογράφημα «να τιμήσουν με την ταφή τους, το μέρος που απαρνήθηκαν με τη ζωή τους» (δε θυμάμαι την ακριβή διατύπωση αλλά αυτό ήταν το νόημα). Αναρωτιέμαι τι κάνει το Δεκαπενταύγουστο να φέρνει τον κόσμο πίσω στις ιδιαίτερες πατρίδες τους. Μήπως η θρησκευτική υφή της γιορτής; Ίσως, μια και η Παναγία έχει τη μεγαλύτερη επίδραση στην παράδοση μας («Αχ, Παναγία μου….»). Ίσως πάλι, η αίσθηση ότι το καλοκαίρι τελειώνει και η περίοδος μετά το Δεκαπενταύγουστο σηματοδοτεί το τέλος των διακοπών, είναι αυτή που τον κάνει στη συνείδηση μας τόσο σημαντικό. Ίσως τέλος, να είναι και ένα από τα κλασσικά στερεότυπα «Δεκαπενταύγουστο πάμε στο χωριό» με τα οποία έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές και δεν μπορούν να ξεφύγουν!

Στο δικό μου το χωριό πάντως, την Κλειτορία του νομού Αχαΐας, το στερεότυπο καλά κρατεί. Το Δεκαπενταύγουστο, οι 500 περίπου μόνιμοι κάτοικοι του χωριού γίνονται χιλιάδες! Οι δρόμοι γεμίζουν, τα παλαιά σπίτια ανοίγουν και το χωριό σφύζει από ζωή.

πηγή – www.nottastheodoros.gr