ΔΡΟΒΟΛΟΒΟ: Το ιδιαίτερο νόημα των εκδηλώσεων στον Ι. Ναό Ζωοδόχου Πηγής Δροβολοβού

γράφει ο Γεώργιος Φωτόπουλος

Στις 3 Μαΐου, ημέραν εορτής του ανωτέρω Ι. Ναού – ο οποίος δίνει ιδιαίτερη λαμπρότητα στην απόκρημνη βραχώδη περιοχήν των ανατολικών κλιτύων της Ερυμανθίου Καπρίβαινας – ετελέσθη Θεία Λειτουργία μετ’ αρτοκλασίας και στη συνέχεια Τρισάγιον στη μνήμη του Παλαιών Πατρών Γερμανού.
Το εκκλησίασμα ήταν πολυπληθές, προερχόμενον κατά κύριον λόγον από τα χωριά μας, αλλά και από πολλά άλλα μέρη της Ελλάδος. Επίσης παρέστησαν και αρκετοί εκπρόσωποι φορέων και υπηρεσιών.
Τον πανηγυρικόν της ημέρας, ύστερα από απόφαση του Δ.Σ. του Συλλόγου μας, ανέπτυξεν εν συντομία ο γράφων, ως ακολούθως:

Αιδεσιμολογιώτατε.
κες και κ. Εκπρόσωποι φορέων και υπηρεσιών.
Συμπατριώτισσες, συμπατριώτες, φίλες και φίλοι του Συλλόγου μας, ευλαβείς προσκυνητές.

Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους Καμενιανίτες, Δροβολοβίτες, Δεσινιώτες, φίλους και συγγενείς αυτών – μεταξύ των οποίων και το σημερινό εκκλησίασμα – οι οποίοι είναι παρόντες σε όλα τα ιστορικά, πολιτιστικά και λοιπά δρώμενα του τόπου μας.
Επίσης αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω την ευαρέσκειά μου στην πρωτοβουλία του φορέα προστασίας της Πολιτιστικής και Ιστορικής Κληρονομιάς του τόπου μας, για την ανέγερση ιστορικού μνημείου στον αρχαιόθεν λατρευτικόν τούτον χώρον.

Η απέριττη αυτή πλάκα, με την Ευλογία και τη Χάρη της Ζωοδόχου Πηγής, της Δέσποινας του κόσμου, φέρνει τη μνήμη μας εκεί όπου, όταν η ροδοδάκτυλος ηώς αντιφεγγίζει στον Ελληνικό ουρανό, ο Κατάλευκος Ποιμενάρχης ορκίζει τα νεαρά βλαστάρια της φυλής μας, τα οποία στο ένα χέρι κρατούν τον Όμηρο και στο άλλο το Ευαγγέλιο.
Είναι το δίπτυχο Ιστορίας και Εκκλησίας, είναι οι δύο λέξεις του μολών λαβέ, είναι οι δύο συλλαβές του – και λακωνικότερον – ΟΧΙ, οι έννοιες δίκαιον και ηθική, είναι το δίπτυχο ελευθερία – ευψυχία… «το δ’ ελεύθερον το εύψυχον», κατά Θουκυδίδην, πράγμα που σημαίνει ότι: η ελευθερία ουδέποτε υπήρξε βιώσιμη χωρίς την ευψυχία (τη γενναιότητα).

Όμως πέραν αυτών το μνημείο τούτο μας υπενθυμίζει ότι προβάλλει αδήριτος ανάγκη να παραμερίζουμε κάθε φορά κοντόφθαλμα συμφέροντα και πάθη, να παραμερίζουμε το κοινωνικό μας πρόβλημα της αλληλοφαγωμάρας, το οποίον ήταν οξύ και στην Αρχαία Ελλάδα και στη Βυζαντινή εποχή και αργότερα. Έγινε όμως οξύτερο μέσα στις φλόγες του Ιερού Αγώνα του 1821 και λίγο έλειψε να γίνει ο τάφος της αναγεννημένης Ελλάδος με τον εμφύλιο πόλεμο (1823-1824).
Από τότε και μέχρι σήμερα το κοινωνικό πρόβλημα έγινε οξύτερο και εξελίχθη σε πληγή χαίνουσα, με τη διαφθορά, τη δημαγωγία, τη φίμωση του λόγου, γιατί η αλαζονεία ορισμένων δεν δέχεται την ευθυκρισία και την καθαρή φωνή (κατά που τοποθετήθηκε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς στον Τ/Ο Σταθμό του ΣΚΑΪ στις 13 Απριλίου ε.ε.).
Πώς γεννήθηκε το κοινωνικό πρόβλημα, οι κοινωνικές αδικίες και οι ταξικές αντιπαραθέσεις μέσα στις φλόγες του 1821, μας το διηγήθηκε ο ίδιος ο θρυλικός Γέρος του Μοριά, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στην ομιλία του στην Πνύκα προς τους μαθητές του Ελληνικού Γυμνασίου των Αθηνών – αλλιώς πως Γενναδείου αποκαλουμένου – στις 8 Οκτωβρίου 1838. Εκεί ομιλεί για μερικούς, οι οποίοι ήλθαν και ηθέλησαν να γίνουν «μπαρμπέρηδες» στου κασίδη το κεφάλι και υπαινίσσεται αυτούς που έσπευσαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και τις γνώσεις τους, αλλά και να μοιραστούν την εξουσία και τα αξιώματα, καθώς και τα δημόσια κτήματα και έτσι άρχισαν οι αντιδικίες, οι διχόνοιες ακόμη και οι πρώτες αψιμαχίες ενός εμφυλίου πολέμου.

Μέσα στη δίνη του εμφυλίου αυτού σπαραγμού εμπήκε στην ακή του στοχάστρου και ο Εθνεγέρτης Π.Π. Γερμανός.
Έτσι γίνεται, σε τέτοιες περιπτώσεις. «οι κεραυνοί χτυπούν τις κορυφές».
Εδώ οφείλω να επισημάνω ότι: «ως πλείστα ιστορικά γεγονότα παρεστάθησαν και μετεδόθησαν εις τους μεταγενεστέρους εσφαλμένως, ή εκ της από σκοπού μεροληψίας των συγγραφέων, ή λόγω εσφαλμένων πληροφοριών αυτών, ούτω συνέβη και με την σύλληψιν του Γερμανού υπό του Φρουράρχου Σοφιανοπούλου. Κατηγορήθη τότε ο Νικολέτος Σοφιανόπουλος, ότι δήθεν όλως παρανόμως συνέλαβε τον Γερμανόν εις την Ιεράν Μονήν Χρυσοποδαριτίσσης Νεζερών και ελήστευσεν αυτόν.

Όμως επίσημα δημόσια έγγραφα, μας παρέχουσιν υπεραρκετά στοιχεία επί του όλου ζητήματος και μας διαφωτίζουσι προς δικαιοτέραν κρίσιν και μόρφωσιν ορθοτέρας γνώμης», όπως αυτολεξεί γράφει το Περιοδικό (ΕΚΚΛΗΣΙΑ της Ιεράς Συνόδου 15 Ιουλίου – 15 Αυγούστου 1954).
Έπειτα από την επιστολήν του προς την Κυβέρνηση, την ημέρα, που συνελήφθη ο Γερμανός, προκύπτει ότι δεν εγνώριζε καν τον λόγον της συλλήψεώς του (Ιστορία Σπηλιάδη σελ. 211).
Ο Π.Π. Γερμανός συνελήφθη υπό του Νικολέτου Σοφιανοπούλου ύστερα από δύο έγγραφες διαταγές. Η μεν μία του Κωλέττη, η δε δεύτερη του Γκούρα.
Συγκεκριμένα η διαταγή του Γκούρα γράφει:
«Κύριε Νικολέτο Σοφιανόπουλε.
Να πάρης όλους τους στρατιώτες όπου έχεις υπό την οδηγίαν σου και να υπάγης να ευρής τον δεσπότην Παλαιών Πατρών, να τον πιάσης και να με τον φέρεις εδώ το ογλιγωρότερον. ομοίως και τον Νικηφόρον».
Ο Νικηφόρος ήταν ο Ηγούμενος της Ι. Μονής Χρυσοποδαριτίσσης (Απομνημονεύματα Φωτάκου τόμος Β΄ σελίδα 4 και επόμενα).

Μετά του Νικηφόρου συνελήφθη και ο μοναχός Νεκτάριος, περιβόητος αγωνιστής του 1821. Και τούτο, προς επίρρωση του ανωτέρω λεχθέντος ότι: «οι κεραυνοί κτυπούν τις κορυφές».
Η σύλληψη του Π.Π. Γερμανού έγινε την 21ην Ιανουαρίου 1825 και ύστερα από πολυήμερη εξοντωτική διαδρομή – την οποίαν ο χρόνος και ο χώρος δεν μου επιτρέπουν να περιγράψω – έφθασε στη Γαστούνη και παρεδόθη στον Στρατηγόν Γκούραν. Στη συνέχεια αφέθη ελεύθερος, ύστερα από παρέμβαση του Παναγιώτου Λοιδωρίκη, αλλά και από τον προβληματισμόν του Γκούρα, μετά από την κατά τρόπον ασυνήθιστον αιφνίδια και ραγδαία επιδείνωση της υγείας του Νικολέτου Σοφιανοπούλου, η οποία επιδείνωση τον οδήγησε στο θάνατο σε λίγο χρονικό διάστημα.
Κατά την πολυήμερη, δαιδαλώδη δοκιμασίαν του ο Γερμανός διήλθε και από το Δροβολοβό, όπου ενεκλείσθη προς ασφάλειαν σ’ αυτόν εδώ τον Ιερόν Ναόν της Ζωοδόχου Πηγής.
Κατά τον χρόνον της κράτησής του έτυχεν αμέριστης φιλοξενίας, τόσον υπό των Δροβολοβιτών, όσον και υπό των κατοίκων Καμενιάνων και Δεσινού.
Ο Ιεράρχης ευλόγησε και τα τρία χωριά και πέραν αυτού εις νεογέννητη παιδίσκην της Δροβολοβίτικης οικογένειας Σακελλαροπούλου έδωσε το όνομα της αδελφής του Χρυσαυγής, της γερόντισσας όπως την αποκαλεί στην εκ Δίβρης επιστολήν του προς τον Χρυσοβέργην. (Απομνημονεύματα Π.Π. Γερμανού υπό Παπούλα, Αθήνα 1900, σελ. 21, ένθα δημοσιεύεται η επιστολή αυτή. Εδώ παραπέμπουμε και στα απομνημονεύματα Φωτάκου τόμος Β΄ έτος 1899 σελ. 5 και επόμενα.

«Εις την Δίβρην ο Νικολέτος υπεχρέωσε τον Ιεράρχην να γράψη γράμμα εις την αδελφήν του Χρυσαυγήν και εις τους λοιπούς συγγενείς του, ότι δήθεν έχει καλώς, και έγραψε τοιούτον»).
Το όνομα αυτό – όπως αφηγείτο γέροντας γεννηθείς το 1884 – εκληρονόμησεν από τη γιαγιά της η Χρυσαυγή Σακελλαροπούλου-Αθανασοπούλου, σύζυγος του Θανάση του Αθανασόπουλου από τους Καμενιάνους, ο οποίος, αφού ενυμφεύθη την Χρυσαυγήν, εισήλθεν εις την χορείαν του Οίκου Σακελλαροπούλου.
Τόσον η Χρυσαυγή, κατ’ ευθείαν γραμμήν απόγονος, της το πρώτον αποκληθείσης Χρυσαυγής Σακελλαροπούλου, όσον και οι εγγονές της με το ίδιο όνομα θεωρούνται κληρονομικώ και ιστορικώ δικαιώματι αναδεκτές του Π.Π. Γερμανού.
Δεν είναι τυχαίον το γεγονός ότι η αδελφή του Π.Π. Γερμανού έφερε το όνομα Χρυσαυγή, όπως δεν είναι τυχαίον το ότι δύο γυναίκες από τους Καμενιάνους, οι οποίες εβαπτίσθησαν στα χρόνια της κατοχής ξένων στρατευμάτων στη Χώρα μας (1941-1944), φέρουν η μία το όνομα Νίκη και η άλλη Ελευθερία. Στην ιδιαίτερη πατρίδα του Μεγάλου Κρητός πολλές γυναίκες φέρουν το όνομα Δημοκρατία.
Το όνομα Χρυσαυγή θυμίζει χρυσό πρωϊνό, συμβολίζει το θαλερόν δένδρον της Ελευθερίας, το οποίον ο δημιουργικός Έλληνας σιωπηλός και εχέμυθος εκαλλιέργησε μέσα από το Κρυφό Σχολειό και το οποίον πολύ γρήγορα επέπρωτο να βλαστήσει στη Χώρα της Παλλάδος.
Και τώρα βιώνουμε το καινούργιο 21. Οι περιστάσεις και οι καιροί είναι πολύ κρίσιμοι για τα εθνικά μας θέματα και για την επιβίωση του Ελληνισμού. Δεν έχουμε πλέον ούτε τον χρόνον ούτε την πολυτέλεια να βγάζουμε τα μάτια μας μεταξύ μας οι Έλληνες.

Άρχοντες και αρχόμενοι πρέπει να λογικευθούμε και να δώσουμε τα χέρια…..
Όταν είμεθα ενωμένοι δεν έχουμε να φοβηθούμε κανέναν. Η απάντηση είναι: «Μολών Λαβέ».

γράφει ο κ Φωτόπουλος Δ. Γεώργιος-Γιωργάκης
Από Καμενιάνους Καλαβρύτων

Διαβάστε επίσης

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την παροχή των υπηρεσιών του, και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.Αποδοχή