Τον Φεβρουάριον του έτους 2011 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. Χρυσόστομος απευθύνεται εις τον κ. Πρωθυπουργόν και αιτείται την παρέμβασίν του, τονίζων άμα ότι: «Εις ημέρες κρίσεως δεν είναι ο κατάλληλος χρόνος να κτυπάμε τις ρίζες μας».

Και τούτο για το μέτωπον, το οποίον άνοιξεν η αμφιλεγόμενη προσέγγισις των γεγονότων της Επαναστάσεως του 1821 από ντοκιμαντέρ του «Σκάι» (Εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ 14-2-2011).

Εις Επετειακήν Εκδήλωσιν, την οποίαν διωργάνωσεν ο έχων έδραν εις Πάτρας Εκπολιτιστικός Παγκαλαβρυτινός Σύλλογος τις παραμονές του Ευαγγελισμού του ιδίου έτους, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ.κ. Χρυσόστομος έθεσε προοίμιον της ομιλίας του το δημοτικόν άσμα: 

  «Χαρά που τόχουν τα βουνά τα κάστρα περιφάνεια, γιατί γιορτάζει η Παναγιά, γιορτάζει κι Πατρίδα. 

Σαν βλέπουν διάκους με σπαθιά, παπάδες με ντουφέκια, σαν βλέπουν και το Γερμανό της Πάτρας το Δεσπότη πως βλογάει τ’ άρματα μέσα στην Άγια Λαύρα κι εύχεται τους λεβέντες».

Θεία Χάριτι και Ευλογία, την 23ην Μαΐου ε.ε. ο κ. Μυλωνάς Χρήστος, κατά την Πολιτισμικήν εκδήλωσιν: «από τόπο σε τόπο», την οποίαν διοργάνωσεν εις την Μεγάλην Αναστάσοβαν, νυν Μέδουσαν Μεσσηνίας, αφιέρωσε το προαναφερόμενον άσμα εις τον προσκεκλημένον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Μεσσηνίας κ.κ. Χρυσόστομον, ο οποίος ευλόγησε τον διοργανωτήν και την Πολιτισμικήν Ομήγυριν. 

Μάλιστα ο Σεβασμιώτατος δεν παρέλειψε να επισημάνη ότι: «Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλόγησε τ’ άρματα εις την Ι. Μονήν Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων».

Η Αγία Λαύρα, η Μεγίστη Λαύρα, σημαίνει χώρος όπου κρύπτεται κάποιο σπουδαίον και σημαντικώτατον. Πράγματι εδώ εκρύπτετο το απελευθερωτικόν όνειρον της Πατρίδος μας. Η λέξις είναι ειλημμένη από την Οδύσσειαν.

Χ 128 «…. ην οδός ες λαύρην, σανίδες δ’ έχον ευ αραρυίαι….».

Χ 137 «…. αυλής καλά θύρετρα και αργαλέον στόμα λαύρης….».

Τα μοναστήρια προσέφερον σπουδαίον έργον, όταν η Ελληνική Φυλή διέβαινε τα ποτάμια της δυστυχίας μέσα εις τα τετρακόσια χρόνια. Εκεί εις τον παπά, εις τον δάσκαλον εδιδάσκοντο τα Ελληνόπουλα γραφήν και ανάγνωσιν από το ψαλτήρι, το οκταήχι, τον απόστολον. Εκεί εδιδάσκοντο την ένδοξον καταγωγήν των, την αρχήν και τις πρώτες ρίζες των, που εκρατούσαν την συνέχειαν αθάνατην. Ο Γέρος του Μοριά όταν απευθυνόταν εις τα παλληκάρια του, τους αποκαλούσεν Έλληνες. Είχε τον λόγον του.  

Τα ηρωϊκά μοναστήρια έτρεφαν, εθέρμαιναν και διατηρούσαν την χόβολην της Φυλής μας. Εκεί εύρισκαν καταφύγιον οι αγωνιστές μας, είναι το δίπτυχον Ιστορίας – Εκκλησίας, το οποίον ωρισμένοι, δι’ ευνοήτους λόγους, προσπαθούν να διαρρήξουν. Το δηλητήριον της προσπαθείας φθάνει μέχρι και εις την τελευταίαν αγροικίαν, μέχρι και εις το τελευταίον γαλάρι. 

Εις την Αγίαν Λαύραν ο Άγγελος Κυρίου άναψε το Ελληνικόν καριοφίλι, για να γίνη το Θαύμα της Αναστάσεως του Γένους. 

Πέραν της πληθύος των άλλων στοιχείων αναφέρομαι επί του παρόντος εις απόσπασμα εγγράφου της Δ/νσεως Ιστορίας Στρατού, σχετικά με το ΜΝΗΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΟΥ. [Η γενική αρχή της τιμητικής πράξης της ταφής των αγνώστων πεσόντων ανάγεται στους ηθικούς νόμους και τα πάτρια έθιμα των αρχαίων Ελληνικών πόλεων. 

Στον Ελλαδικόν χώρον τουλάχιστον έχουν γίνει πάμπολλες μάχες αμυντικών και απελευθερωτικών πολέμων.

  Εδώ έχουμε να παρατηρήσουμε ότι: «Προ του ΜΝΗΜΕΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΟΥ καίει ακοίμητο καντήλι, το φως του οποίου μετεφέρθη από την Αγίαν Λαύραν κατά την ημέραν αποκαλυπτηρίων του, 25 Μαρτίου 1932»].

Παρατίθενται φωτογραφίες:

  1. Της Παναγίας της Λαυριωτίσσης.
  2. Της σημερινής Ι. Μονής της Αγίας Λαύρας.
  3. Του Λαβάρου – του Παλαιών Πατρών Γερμανού – της ορκωμοσίας των Αγωνιστών.
  4. Του Παλαιομονάστηρου, οπόθεν η διακήρυξις και η έναρξις της Επαναστάσεως.   

Φωτόπουλος Δ. Γεώργιος-Γεωργάκης

Εκ Μεγάλης Βρύσης Καμενιάνων Καλαβρύτων