Φωτόπουλος Δ. Γεώργιος: «Τούς τῆς φύσεως οὐκ ἔστιν λανθάνειν νόμους»

Παρ’ όλα αυτά η φύση είναι απρόθυμη να παρέχει χωρίς κόπους, αγώνες και θυσίες τον τεράστιον και βιοφόρον πλούτον της στον άνθρωπο.

Όλος αυτός ο πολύμορφος κόσμος όντων και φαινομένων ήταν στην αρχή αφιλόξενος, σκληρός, εχθρικός και απαθής προς την ανθρώπινη ύπαρξη. 

Όμως η φύση υπήρξε τροφός και δάσκαλος του ανθρώπου, ο οποίος εγνώρισε με λεπτομέρεια, πλήθος φυσικών νόμων, οι οποίοι εκφράζουν και τη δύναμη της φύσης. Η γνώση αυτή τον εβοήθησε να νικά και να κυριαρχεί στον φυσικόν κόσμον. Έτσι υποχρέωσε τη μεγάλη αντίπαλόν του τη φύση σε συνθήκη ευεργετικήν δι’ αυτόν, τόσον μάλιστα, που τελευταία επέρασε ηγεμονικά τις πύλες του διαστήματος.

Για τους ανωτέρω λόγους επιβάλλεται να διακείμεθα φιλικά προς το φυσικό περιβάλλον και πάντα – για τις ανάγκες μας – να παίρνουμε τους τόκους και όχι το κεφάλαιον αυτού.

Δυστυχώς όμως ο άνθρωπος έχει χάσει το  μέτρον και τείνει να αντιστρέψει τους όρους.

Μέσα σε αυτήν την απώλειαν του μέτρου από τον ανθρώπινον παράγοντα, μέσα σε αυτήν την δυσαρμονίαν, η κα Σταμοπούλου Αθανασία, δημοσιογράφος στην ΕΡΤ Πατρών, σε κάθε εκπομπήν της αφιερώνει δέκα έως δέκα πέντε λεπτά στη νεολαία.

Πρόσφατα προσεκάλεσε σε συνέντευξη ένα από τα πρόσωπα της χρονιάς 2018, την Παναγιώτα Τακτικού, από τον Αστρά της ορεινής Ηλείας, η οποία – παρά το γεγονός ότι διαθέτει την επιστημονικήν και κοινωνικήν καταξίωση και θα μπορούσε να ακολουθήσει το παράδειγμα, την τακτικήν κάποιων χιλιάδων νέων ανθρώπων, ανθρώπων της γενιάς της, οι οποίοι αναζήτησαν επαγγελματικήν σταδιοδρομίαν στην αλλοδαπή – δεν ακολούθησε αυτήν την τακτικήν, αλλά αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί στη γενέτειρά της, με στόχον την συμβολήν της στην ανάπτυξη του τόπου μας, στα πλαίσια της ευρύτερης αναπτυξιακής πολιτικής, και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των μονίμων κατοίκων, με την αξιοποίηση των πηγών φυσικού πλούτου και επιπλέον να δώσει την ώθηση στους νέους του τόπου μας να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.

Μεταξύ των άλλων η δημοσιογράφος της έθεσε το ερώτημα: Ποιά είναι η επαγγελματική της δραστηριότητα στην οικογενειακήν της παραδοσιακήν επιχείρηση; και η απάντηση υπήρξεν εύλογη: 

«Η επιστημονική πλέον αξιοποίηση της επιχείρησης ιχθυοκαλλιέργειας πέστροφας και οξύρρυγχου, με την σπουδαίαν διατροφικήν αξίαν, έτσι ώστε ο χώρος μέσα στο φαράγγι του Ερυμάνθου ποταμού συν τοις άλλοις, έχει δημιουργήσει τις πλέον ευνοϊκές προϋποθέσεις για έναν αξιόλογο γαστρονομικόν τουρισμόν.

Εδώ οφείλω να επισημάνω  ότι οι οξύρρυγχοι και οι πέστροφες διατρέφονται με όλες τις προδιαγραφές υγιεινής ιχθυοκαλλιέργειας, μέσα σε μια περιοχή απείρου κάλλους, αλλά και στα νεαρά ύδατα του Ερυμάνθου ποταμού, στο σώον ποτόν, όπως αποκαλούνται τα νερά αυτά, τα οποία σε συνδυασμό με τους λοιπούς ευεργετικούς παράγοντες της περιοχής συνέθεταν και συνθέτουν την άμυναν κατά των ασθενειών, την άμυναν κατά του βιολογικού πολέμου. Άλλωστε τα αλιεύματα της επιχείρησής μας πηγαίνουν από το αφτί και στο δάσκαλο, από το νερό στο τηγάνι και στην ψησταριά, με απόλυτη επιλογή του πελάτη μας. Ασφαλώς, όταν ανωτέρω ομιλώ για βιολογικόν πόλεμον, δεν εννοώ την καταστρατήγηση των κανόνων της δημόσιας υγείας, όταν γίνεται σκόπιμα, για να προξενήσει θύματα».   

Πέραν αυτού το δεύτερον ερώτημα ήταν: Ποιοί είναι οι λόγοι, οι οποίοι της προκάλεσαν την απόφαση να επιστρέψει στη γενέτειρά της, όπου η ζωή παρουσιάζει πλείστες όσες δυσκολίες; 

Η Παναγιώτα ετόνισεν όλως ιδιαιτέρως ότι: «Παρά το γεγονός ότι η ορεινή περιοχή μας έχει δυσκολίες, προσφέρεται να κάνω ουσιαστικήν ζωήν, κοσμημένην με πολλές αρετές, ως ήρεμη, καλοκάγαθη προσωπικότητα, ευπροσήγορη και σεβαστή απ’ όλους.

Άλλωστε η φυσική ομορφιά διδάσκει και την πνευματικήν – αισθητικήν ομορφιάν».

Η τοποθέτηση ήταν αναμενόμενη, καθ’ ότι: «Οἷος ὁ βίος, τοιοῦτος ὁ λόγος, καί οἷος ὁ λόγος, τοιαῦται αἱ πράξεις» κατά Σωκράτην, τουτ’ έστιν:

Ανάλογοι του τρόπου της ζωής είναι και οι λόγοι μας, αλλά και παρόμοιες των λόγων μας οι πράξεις μας.

Την φυσικήν ιδιοσυγκρασίαν κάθε ανθρώπου συμπληρώνει και ολοκληρώνει η ψυχοπνευματική ιδιοσυστασία και τελειοποιεί η Αγωγή, η Παιδεία, η Επιστήμη, η Πολιτεία, η Οικογένεια, το Σχολείο και η Θρησκεία.

Η αξιόλογη αυτή επιστήμονας, η Παναγιώτα Τακτικού, μέσα από τις σπουδές της, το οικογενειακόν, κοινωνικόν και φυσικόν περιβάλλον, έχει αχθεί στο συμπέρασμα ότι η ζωή δεν είναι απλός περίπατος, αλλά συνεχής αγώνας. «Τ’ ἀγαθά κόποις κτώνται». Έχει ενστερνιστεί απόλυτα την συνεχή πάλη του ανθρώπου με τα κάθε μορφής προβλήματα, προς ευόδωση των επιδιώξεών του. Δρέπει πάντα με μέτρον τον βιοφόρον πλούτον του φυσικού περιβάλλοντος, βρίσκοντας τη χρυσή τομή σε κάθε περίπτωση.

Δεν είναι ο χαρτογιακάς και ο κονδυλοφόρος, αλλά αναδιπλώνει τις μανσέτες, βάζει και την ποδιά. Είναι στο έπακρον οργανωτική, γνωρίζει να σχεδιάζει και να υλοποιεί τα σχέδιά της με επιτυχίαν.

Πέραν αυτών των αρετών και ευεργετικών επιδράσεων στο χαρακτήρα της, η ίδια ρυθμίζει τη συμπεριφορά της, διαπνεόμενη κάθε φορά από αγαθήν προς τον συνάνθρωπόν της προαίρεση και κατά τον ίδιον τρόπον ρυθμίζει και την επαγγελματικήν της δραστηριότητα.            

Από τον ίδιον οίστρον φιλοτιμίας για την ανάπτυξη διαπνέονται και οι υπόλοιποι νέοι της περιοχής μας αγροτοκτηνοτρόφοι και μελισσοκόμοι, οι ήρωες της ζωής, οι οποίοι ποτίζουν τη γη με τον ιδρώτα και το αίμα τους, οι μητέρες που ανασταίνουν τα νεαρά βλαστάρια της φυλής μας, Ελληνόπουλα και Ελληνοπούλες, που στολίζουν, τραγουδάνε και ομορφαίνουν την ζωήν, αψηφώντας τους κόπους και τα βάσανά της – κατά Παπαδιαμάντην – οι νέοι και οι νέες που ετάχθησαν να φυλάξουν Θερμοπύλες, παρέμειναν στον τόπον μας και αμύνονται κατά της ερήμωσης, που μας απειλεί άμεσα.

Εις ό,τι αφορά τους αγροτοκτηνοτρόφους, ενδεικτικά αναφέρομαι στους Καμενιανίτες Χρήστο Παναγόπουλον του Νικολάου και τον αδελφόν του Βασίλη Παναγόπουλον, τον Βασίλη Παπασπυρόπουλον και τον Δροβολοβίτην Γιώργην Λάμπον ή Σγούραν.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι παραγωγοί άριστης ποιότητας γαλακτοκομικών και κρέατος. Έχουν συμμετάσχει σε ημερίδες, κατά τις οποίες έκαναν διαλέξεις, για το αντικείμενόν τους, ειδικοί επιστήμονες, οι οποίοι ανέπτυξαν διεξοδικά τον τρόπον σταβλισμού των αιγοπροβάτων, τη βόσκηση, το πότισμα, την ηρεμίαν και τον τρόπον συμπεριφοράς του ανθρώπινου παράγοντα προς τα ποίμνια γενικότερον. Επίσης οι εν λόγω επιστήμονες έδωσαν οδηγίες για τον τρόπον διατήρησης, διαχείρισης και διάθεσης των γαλακτοκομικών και του κρέατος.

Πέραν αυτών ετόνισαν όλως ιδιαιτέρως την προστασίαν των προβάτων από τον κονιορτόν. Όμως κατά κύριον λόγον έδωσαν οδηγίες για την πρόληψη επιζωοτιών, τις οποίες οι ποιμένες μας ενστερνίστηκαν απόλυτα και διατηρούν τα ποιμνιοστάσιά τους και τους σταλούς των ποιμνίων τους σύμφωνα με τις οδηγίες και τις σχετικές Υγειονομικές Διατάξεις.

Οι ίδιοι οι αγροτοκτηνοτρόφοι μας εκ παραδόσεως διαθέτουν αρκετές γνώσεις εις ό,τι αφορά τον τόπον και τον χρόνον βόσκησης, το πότισμα, τον σάλαγον, την αρμονίαν των κουδουνιών, το ανώδυνον άρμεγμα, την προέλευση, την ποιότητα και τον τρόπον αποθήκευσης της χορτονομής.

Το και σπουδαιότερον φροντίζουν να απομακρύνουν από το χώρο βόσκησης και ανάπαυσης των ποιμνίων τους ορισμένους κομπορρήμονες, δήθεν κυνηγούς, οι οποίοι αβασάνιστα πυροβολούν επάνω από τα κεφάλια των ζώων και τους προκαλούν κροτοφοβίαν με τα εντεύθεν δυσμενή επακόλουθα. Δεν ξεχνούν να προστατεύουν τα ποίμνιά τους από τα σαρκοβόρα ζώα, μηδέ εξαιρουμένων και των σκυλιών με επικίνδυνες συνήθειες.

Εις ό,τι αφορά την μελισσοκομίαν, αυτή έχει πολλές λεπτομέρειες τις οποίες γνωρίζουν οι μελισσοκόμοι του τόπου μας, τις οποίες εκτιμώ ότι παρέλκει να αναπτύξω εν προκειμένω. 

Στους Καμενιάνους και στο Δροβολοβό με την μελισσοκομίαν ασχολείται επιμελώς ο Λάμπης ο Βαχλιώτης με όλην την οικογένειάν του. Ο Λάμπης είναι γόνος οικογένειας, η οποία είχεν ασχοληθεί με την παραδοσιακήν μελισσοκομίαν από την εποχή του προπάππου του τού Θανάση του Βαχλιώτη, του γνωστού ως Θανασάκου, καταγομένου του ιδίου και της συζύγου του Μαρίας από τους Καμενιάνους.

     Πιστός ο Λάμπης στην οικογενειακήν παράδοση της μελισσοκομίας, συνεχίζει να παράγει μέλι άριστης ποιότητας, σεβόμενος πάντα την τελειότητα των φυσικών νόμων, καθ’ ότι γνωρίζει την επίδραση, που ασκεί το φυσικόν περιβάλλον στη διαμόρφωση του ανθρώπινου βίου.

Όπως όλοι οι επαγγελματίες του τόπου μας, με την σειράν του και αυτός, σέβεται το μεγαλείον της Δημιουργίας, το οποίον ουδέποτε λανθάνει. 

Γράφει ο Φωτόπουλος Δ. Γεώργιος – Γιωργάκης 

Από Καμενιάνους Καλαβρύτων

Διαβάστε επίσης

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την παροχή των υπηρεσιών του, και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.Αποδοχή