Ευπατρίδης από το χωριό μας με ένα θαυμάσιο δημοσίευμα υπεδέχθη τον καινούργιον ενιαυτόν, ο οποίος μόλις προ ολίγων ημερών διήλθε το κατώφλι των ανθρώπινων χρονολογήσεων. Τον υπεδέχθη δεόμενος για σύμπνοια και αγάπη.

Εδώ, ας μου επιτραπεί να κάνω μίαν παρέμβαση και να επισημάνω, το μεν ότι η σύμπνοια είναι πολύ εύθραυστος όρος και χρειάζεται προσοχή, το δε ότι η αγάπη δεν αποδεικνύεται, πολύ περισσότερον δεν προάγει, με το να μαδάμε τις μαργαρίτες: «μ’ αγαπάς, δεν μ’ αγαπάς». Απαιτούνται έργα ευποιΐας, έργα δημιουργικά.

Και για να μην επεκταθώ και ψάχνω για «πρασσόφιλα»* θα αρκεσθώ στο μεγαλείον της δημιουργίας του κόσμου, η οποία είναι ένα ασύλληπτον θαύμα, η δημιουργία του ανθρώπου είναι αποτέλεσμα μιας υψίστης αγάπης. Ο Θεός από απεριόριστη αγάπη προς τον άνθρωπον ανέβηκε μέχρι τον σταυρόν και κατέβηκε  έως τον Άδην. Η αγάπη είναι μία από τις θεμελιωδέστερες ιδιότητες του Δημιουργού. Όποιος από τους ανθρώπους δεν μετέχει της αγάπης, είναι άμοιρος Θεού. Με την αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας μπορούμε να πλησιάσουμε τον Κύριον. Με την αγάπην συνδεόμεθα μεταξύ μας ως παιδιά του αυτού πατέρα. Η ατελεύτητη αγάπη του Θεού είναι πρόδρομος κάθε ευτυχίας και δημιουργίας. Αυτός είναι ο καθρέφτης και ό,τι πρόσωπο δείξουμε τέτοιο είδωλο θα μας δώσει. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, δεν χρειάζονται ούτε ψητά ούτε ποτά, για να εκδηλώσουμε την αγάπην μας. Εάν έχουμε περισσεύματα ψητών και ποτών, ας ρίξουμε ένα βλέμμα αγάπης προς τους πάσχοντες συνανθρώπους μας, οποθενδήποτε και αν προέρχονται.

Όμως επειδή ο ευπατρίδης μας στο δημοσίευμά του γράφει «ή ακόμα να προσπαθούν να μας επιβάλλουν τις απόψεις τους περί της καλλίτερης νοικοκυράς του χωριού μας στην Παναγιά Καμενιάνων», η άποψή μου είναι ότι όλες οι νοικοκυρές του τόπου μας έχουν προ πολλού αφήσει πίσω το καλό και το καλλίτερο, τα έχουν αφήσει στο στρατό  μετόπισθεν και έχουν μπει στην πρώτη γραμμή, φέροντας την πανοπλίαν του ΑΡΙΣΤΑ και δεν πρόκειται να κάνουν ποτέ πίσω, έστω και αν πλησιάσουν οι πολέμιοι, οποθενδήποτε προερχόμενοι. 

Οι δύο συγκεκριμένες γυναίκες – νύμφη και κουνιάδα – των οποίων εγκωμίασα την απόφαση για την προσφορά των, κατά την ημέρα του Γενεσίου της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου 2019), είναι γυναίκες, οι οποίες αγαπούν τον τόπον μας και δεν στέκονται  μόνον στο θέαμα. Η προσφορά των είναι σύμβολο:   

  1. Ευ αγωνίζεσθαι, το οποίον πρέπει να αποτελεί στοιχείον της ζωής, κάθε ανθρώπου, συνυφασμένον με την εντιμότητα και την αρετήν.
  2. Ευγενούς άμιλλας, μητέρας και τροφού πολλών αρετών, που σφυρηλατεί σύμπνοιαν και συνεργασίαν ανθρώπων και λαών και καλλιεργεί δεξιότητες σωματικές και πνευματικές, σωματικήν ευρωστίαν και ψυχικήν ισορροπίαν στην υπηρεσίαν της «κατ’ άμφω» υγείας. Ακόμα προασπίζει την ζωήν από το αίσχος του ανταγωνισμού. 
  3. Προστασίας της Πολιτιστικής Κληρονομιάς του τόπου μας, της Ιστορίας, της Παράδοσης  και
  4. Άμυνας κατά του ολέθριου συγκρητισμού της Νέας Εποχής.    

* Πράττω ή πράσσω + φιλία = δημιουργώ φιλίαν, αγάπην.

Φωτόπουλος Δ. Γεώργιος – Γιωργάκης

Από Μεγάλη Βρύση Καμενιάνων