«Ὧ μή ἐφεδρεύει αἰδώς καί φόβος, ἀχάλινον τό στόμα καί ἀνειμένη ἡ γλῶττα» 

(ΦΙΛΩΝ) 

Αυτό για όποιον τυχόν δεν είναι πρόχειρος, σημαίνει: 

Εις όποιον δεν παραμένει μονίμως ο σεβασμός (δια την τιμήν) και φόβος (δι’ αδικίαν), το στόμα του είναι αχαλίνωτον και η γλώσσα του χωρίς περιορισμόν. 

 

Όπως είναι γνωστόν εις όλους: η αναίδεια και η αναισχυντία είναι αδιακρίτως συνδεδεμένες με την βωμολοχίαν και την αμετροέπειαν.

Διεπιστώθη προσφάτως ότι ωρισμένοι εὐπατρίδαι, -ευτυχώς ελάχιστοι- προφανώς εκ λόγων εντυπωσιοθηρίας, περιφέρονται τῆδε κἀκεῖσε και εκφράζονται ήκιστα κολακευτικά εις βάρος συνανθρώπων των. 

Με αυτόν τον τρόπον, το μεν χάνουν έδαφος κάτω από τα πόδια των, το δε δημιουργούν την εντύπωσιν ότι υπάρχει αλληλοφαγωμάρα εις τον τόπον μας, η οποία προσφέρεται απολύτως δια την ενίσχυσιν των αντιπάλων μας, είναι το ισχυρότερον βέλος εις την φαρέτραν των. Δυστυχώς έχομεν αλγεινήν αντίληψιν -διαχρονικά- του προβλήματος της διχόνοιας, η οποία συντελεί εις την αποσύνθεσιν του ιστού εις όλες τις μορφές των κοινωνιών. 

Μέσα εις τις φλόγες του Ιερού Αγώνα του 1821 ανεφύη ο αλληλοσπαραγμός και ολίγον έλειψε να γίνει ο τάφος της αναγεννημένης Ελλάδος από τα ίδια τα παιδιά της.   

Συμμετείχαμε εις τον Α΄ Παγκόσμιον Πόλεμον μέσα εις τον διχασμόν, με τα εντεύθεν επακόλουθα.

Κατά τα έτη 1945-1949 οδηγηθήκαμεν εις έναν εμφύλιον σπαραγμόν και ενώ η Δυτική Ευρώπη ανασυγκροτήθηκε με το Σχέδιον Μάρσαλ, εμείς αλληλοσκοτωνόμεθα, χωρίς λόγον.

Ήταν ένας εμφύλιος, το οποίον εβίωσεν η γενιά μου εις την νηπιακήν και παιδικήν ηλικίαν με τρόμον και δυστυχίαν.

[Γιατί άραγε ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο «εθνικός ιστορικός» της νεότερης Ελλάδας, έφθασε να διακρίνει αυτή τη διχόνοια στους Πελοποννησιακούς Πολέμους, στην αρχαιοελληνική τραγωδία, ακόμη και στις ομηρικές διχόνοιες των Αχαιών; Γιατί έφθασε να ξορκίζει τους αναγνώστες της μεγάλης Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους να μην αποδεχθούν αυτή την καταραμένη κληρονομιά;

Ίσως επειδή, δεκαεξάχρονος στο Ναύπλιο το 1831, είδε τη διχόνοια να δολοφονεί τον Καποδίστρια στον σύντομο αλλά φονικό δεύτερο εμφύλιο -μόλις έξι χρόνια μετά τον πρώτο, που λίγο έλειψε να καταστρέψει την Επανάσταση του ’21. Ίσως επειδή, έξι χρονών παιδί το 1821, είχε δει με τα ίδια του τα  μάτια στην Κωνσταντινούπολη τον απαγχονισμό του πατέρα του, «πρωτομάρτυρα» της Φιλικής Εταιρείας].

   (Γ.Β. ΔΕΡΤΙΛΗΣ, καθηγητής Ιστορίας εις το Πανεπιστήμιον 

  Αθηνών κ.λπ.) 

Παρόμοιες φρικαλεότητες αντίκρισε και η γενιά μου εις την πλέον ευαίσθητον ηλικίαν κατά τον τέταρτον εμφύλιον πόλεμον (1945-1949).     

Εκ λόγων άκρας μετριοπαθείας δεν χρησιμοποιώ τον όρον εχθρός, αλλά τον όρον αντίπαλος.

Όσον και αν μας φαίνεται περιέργον, όλοι έχομεν αντιπάλους. Ο κυριώτερος αντίπαλός μας είναι ο ίδιος ο εαυτός μας, είναι η γλώσσα μας, την οποίαν ενίοτε αφήνομεν εις την διάθεσιν των παθών και δεν την οδηγούμεν εις τον ορθόν λόγον.

«Γλῶσσα πολλούς εἰς ὄλεθρον ἢγαγεν» (ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ).

Έκαστος – κατά το Σύνταγμα – δικαιούται να αναπτύσσει ελευθέρως την προσωπικότητά του και να συμμετέχει εις την κοινωνικήν, οικονομικήν και πολιτικήν ζωήν της Χώρας, εφ’ όσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, φρόνιμον είναι να έχωμεν ως οδηγόν το της ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ: «Καί τοῖς λόγοις ποίησον ζυγόν καί σταθμόν ἐν τῷ στόματί μου καί θύραν περιοχῆς περί τά χείλη μου», πράγμα το οποίον σημαίνει ότι: και εις τους λόγους μου (Θεέ μου) να βάλλης ζυγόν και μέτρον βάρους εις τις φράσεις μου και θύραν εις το περιεχόμενον των χειλέων μου. 

   Εν εναντία περιπτώσει, είναι επικίνδυνον, το μεν να μας αποδοθή ο τίτλος του ερίφη, το δε να χαρακτηριστούμε «γκλαφουνιτάρια»

Υ/Γ. Όλα έρχονται και παρέρχονται. Όμως η Ελλάς παραμένει, όπως παραμένει και η Ιστορία, η οποία μας κρίνει αμείλικτα.

3 Σεπτεμβρίου 1843. Τμήματα του Στρατού εστασίασαν και με την υποστήριξιν του λαού των Αθηνών εξηνάγκασαν τον Όθωνα να συναινέσει εις την θέσπισιν Συντάγματος. Κάτω από τα ανάκτορα ήτο ο Συνταγματάρχης Καλέργης και ο Όθωνας τον διέταξε: «Στρατηγέ Καλέργη να διαλύσης το πλήθος». Ο Καλέργης απήντησε: «Δεν είμαι ο Στρατηγός Καλέργης, είμαι ο Συνταγματάρχης Καλέργης και να δώσετε Σύνταγμα εις τον Λαόν».

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είμεθα αυτόφωτοι και να αφήνωμεν εις τους επιγενομένους ΦΩΣ και ΟΧΙ ΣΚΟΤΑΔΙ, γιατί το φως το οποίον μας δανείζουν σβήνει γρήγορα.         

Φωτόπουλος Δ. Γεώργιος – Γεωργάκης 

Εκ Μεγάλης Βρύσης Καμενιάνων