Συνέχεια εκ του προηγουμένου 19-10-2020.

Ι. Πατσάγκας:

Είναι το παρατσούκλι του Αλεξάνδρου Βαχλιώτου, από τους Καμενιάνους, έλκοντος την καταγωγήν εκ Βάχλιας Αρκαδίας.

Το παρατσούκλι Πατσάγκας, προέρχεται από παραφθοράν της συνθέσεως πας+άγων. Μία από τις σημασίες του άγω είναι: Σηκώνω, κρατώ υψηλά. (Λεξικόν HENRY G. LIDDELL – ROBERT SCOTT).

Η κατά τ’ ανωτέρω σύνθεσις μαρτυρεί περίτρανα ότι ο άνθρωπος αυτός εκρατούσε υψηλά εις όλα του, τουτ’ έστιν: Παράστημα ευθυτενές, σωματικήν αρμονίαν, καθώς και πνευματικήν τοιαύτην, ψυχικόν κάλλος κ.λπ. 

Είχε γεννηθεί εις Καμενιάνους Καλαβρύτων εν έτει 1884. Ενυμφεύθη την Βασιλικήν Σπηλιωτοπούλου, θυγατέρα του Νικολή Σπηλιωτοπούλου–Κωνσταντινοπούλου από τους Καμενιάνους, μετά της οποίας απέκτησε λαμπράν πολυμελή οικογένειαν.

Δεν πρέπει να μας ξενίζει το δεύτερον επώνυμον Κωνσταντινόπουλος, καθ’ ότι ήτο γυιος του Κωνσταντίνου και υπήρχε συνήθεια το παιδί να φέρει επώνυμον το βαφτιστικόν όνομα του πατρός του. Το όνομα Αλέξανδρος εκ του ρήματος αλέξω (αποκρούω, προστατεύω) + το ουσιαστικόν άνδρας. αυτός που προστατεύει τους ανθρώπους, ο υπερασπιστής τους, ο βοηθός τους. Αυτό ακριβώς είχεν αποδείξει εις την πράξιν ο περί οὗ ο λόγος, ασχοληθείς επί μακρόν με τα κοινά.

Παρατίθεται φωτογραφία του Αλεξάνδρου Βαχλιώτου.       

  1. Τρία παιδιά Βολιώτικα:

Εδώ η Λαϊκή Μούσα ηθέλησε να εξυμνήση την περιπέτειαν, την τόλμην, τις συγκινήσεις, την ομαδικήν προσπάθειαν για το κοινόν καλόν εις το πέρασμα του χρόνου.

Όταν την 25ην Νοεμβρίου 1942 ο Ναπολέων Ζέρβας, ο Άρης Βελουχιώτης και τρεις Βρετανοί Αξ/κοί (Κρις Γουντχάουζ, Έντυ Μάγιερς και Τζων Κουκ), επέτυχαν τον σκοπόν των (ανατίναξιν Γέφυρας Γοργοποτάμου), ετραγούδησαν: «Πέντε παιδιά Βολιώτικα».

Εδώ εις την παρατιθέμενην κατωτέρω φωτογραφίαν τα τρία παιδιά Καμενιανιτόπουλα -εξ αριστερών- είναι:  

α. Θεμιστοκλής Νικολόπουλος γνωστός με το υποκοριστικόν Μούστος. 

Θεμιστοκλής Αρχαίον όνομα από το Θέμις (η θέα της δικαιοσύνης) γενική θέμιστος / θέμητος / θέμιδος + την κατάληξιν – κλης < κλέος (δόξα). η δόξα της Θέμιδος, υπερασπιστής του δικαίου, δίκαιος, ειρηνόφιλος.

Ήταν άνθρωπος εργατικός, με ήθος και αξιοπρέπειαν. Του άρεσεν η κοινωνική και ειρηνική ζωή.

Γυιος του Νικολάου Νικολοπούλου από τους Καμενιάνους και της Σωτηρίας Ζαγαρέλου από το Δεσινό. Τρισεγγονός του οπλαρχηγού Ξενοχρήστου. Έλαβε μέρος εις δύο  πολέμους. 

Ενυμφεύθη την Κυριακοπούλου Πεφρονίαν, θυγατέρα του Αθανασίου Κυριακοπούλου από την μεγάλην οικογένειαν των Ανδρουτσο-Κυριακοπουλαίων και της Παναγιώτας Βασιλακοπούλου από το Λεχούρι. Ο Μούστος με την Πεφρονίαν απέκτησαν αξιόλογον οικογένειαν.

Η Πεφρονία διεκρίνετο για την αγάπην προς τους συνανθρώπους της και για την αρχοντιάν της. Ο θυμόσοφος Ελληνικός Λαός λέει: «Το μήλο κάτω από την μηλιάν θα πέση».

Ο Θεμιστοκλής Νικολόπουλος ήτο αναδεκτός του Θεμιστοκλέους Παπαπαναγιώτου από τους Καμενιάνους, εγκατεστημένου εις Λονδίνον, μεγάλου δωρητού για τις ανάγκες του χωριού μας.

β. Ευθύμιος Διδάχος.

Το επώνυμον Διδάχος σημαίνει δάσκαλος, προερχόμενον πιθανόν από επιτυχημένον παρατσούκλι. Έλκει την καταγωγήν από τον οικισμόν Διδαχαίικα Νεζερών Αχαΐας. Ο οικισμός αυτός ευρίσκεται κάτω από τον οικισμόν Δενδρά πλησίον του ρέματος Πείρου Ποταμού.

Εκεί οι Διδαχαίοι διατηρούσαν μύλον, νεροτριβές και χάνι.

Είχαν δώσει μαθήματα φιλοξενίας, τέχνης, τουρισμού και προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, εκ των οποίων και το παρατσούκλι, μετέπειτα επώνυμον Διδάχος.

Το όνομα Ευθύμιος από το αρχαίον επίθετον εύθυμος (καλόκαρδος, πάντα χαρούμενος). Χαρούμενος, αισιόδοξος, ανθρωπιστής και αγαπητός.

Ο Ευθύμιος Διδάχος ήτο γυιος του Γεωργίου Διδάχου και της Αφροδίτης Κυριακοπούλου, αμφοτέρων από τους Καμενιάνους.

Ο Γεώργιος Διδάχος, έφερε το παρατσούκλι Καραβιάς, καθ’ ότι υπήρξεν ο πρώτος ναυτικός από το χωριό μας.

Την παράδοσιν εσυνέχισεν ο εγγονός αυτού Ιωάννης Καλογερόπουλος, γυιος της θυγατρός του Πολυξένης. Πέραν από το Εμπορικόν Ναυτικόν, τελευταία υπηρέτησαν εις το Πολεμικόν Ναυτικόν ο Χρήστος Καλογερόπουλος – Κουντουριώτης, ο Κωνσταντίνος Νικολόπουλος, ο πρώτος εξάδελφος αυτού Ανδρέας Νικολόπουλος, ο γυιος της Ρεβέκκας Αθανασοπούλου από τους Καμενιάνους και του Βασιλείου Χαχάμπη από Κλειτορίαν, Γεώργιος Χαχάμπης, καθώς και ο σύζυγος της Μαριάνας Σταθακοπούλου, από το χωριό μας, Ηλίας Πρασιώτης.

Τόσον ο Ευθύμιος Διδάχος, όσον και οι γαμβροί επ’ αδελφαίς αυτού Κωνσταντής Καλογερόπουλος και Ευάγγελος Πυράκης επολέμησαν κατά τον ΕλληνοΙταλικόν και ΕλληνοΓερμανικόν Πόλεμον 1940-1941.

Σύζυγος του Ευθυμίου Διδάχου η Ευφροσύνη Αναστασοπούλου (Κουτρούλη κατά το παρατσούκλι) εξ Αλεσταίνων Καλαβρύτων.

Οι δύο αδελφοί της Ευφροσύνης υπήρξαν Αστυνομικοί Διευθυντές Αστυνομίας Πόλεων.        

γ. Διονύσιος Νικολόπουλος, γνωστός με το υποκοριστικόν Σάκης. Ήτο αδελφός του Θεμιστοκλέους. Εργατικός, τίμιος, υπερήφανος, ειλικρινής και πανταχού παρών, με άριστην κοινωνικήν ζωήν. Το όνομα Διονύσιος από το αρχαίον όνομα Διόνυσος / Διόνυσσος / Ζόννυσος < Διόσνυσσος αβέβαιης ετυμολογίας ως προς το δεύτερον συστατικόν, η πιο αληθοφανής υπόθεσις το συνδέει με το Νύσα / Νύσσα, νύμφες που εθεωρούντο τροφοί του Διονύσου.

Αυτός που έχει θεϊκήν προέλευσιν, με πνευματικές εμβαθύνσεις και αναζητήσεις. 

  Ο Σάκης έλαβε μέρος ως έφεδρος Υπαξιωματικός του Τακτικού Στρατού, κατά τον Εμφύλιον Πόλεμον 1946-1949.

Ήλθεν εις γάμου κοινωνίαν μετά της Αλεξάνδρας Κυριακοπούλου, θυγατρός του Κυριάκου και της Βαρβάρας, μετά της οποίας απέκτησε λαμπράν οικογένεια.

Όμως επειδή η πρώτη σύζυγός του εκοιμήθη ενωρίς εν Κυρίω, ενυμφεύθη την Βασιλικήν Παναγιωτοπούλου από το Μοναστηράκι Γορτυνίας, μετά της οποίας εσυνέχισε την λαμπρότητα της οικογενείας. 

Τα παιδιά αυτά Μούστον, Θύμιον και Σάκην συμπτωματικά και εις ανύποπτον χρόνον απαθανάτισεν η φωτογραφία πριν από ωρισμένες δεκαετίες. Τώρα επιλέγονται αντιπροσωπευτικά, προκειμένου εις το πρόσωπόν των να φανή πως επέρασαν μέσα εις τον χρόνον οι κάτοικοι του τόπου μας, κατά κύριον λόγον, ξωμάχοι, γεωργοί και κτηνοτρόφοι, «οι ήρωες της ζωής» – κατά Παπαδιαμάντην – οι οικογένειες, οι οποίες ανασταίνουν τα νεαρά βλαστάρια της Φυλής μας, τα «Ελληνόπουλα και Ελληνοπούλες, που στολίζουν, ομορφαίνουν και τραγουδάνε την ζωήν, αψηφώντας τους κόπους και τα βάσανά της».

Εις το πρόσωπον των τριών συμπατριωτών μας φαίνονται αντιπροσωπευτικά τα παλληκάρια, τα οποία εις όλες τις εποχές ώρθωσαν το ανάστημά των μπροστά εις τις ορδές των βαρβάρων και είπαν τα «Μολών λαβέ» και τα «ΟΧΙ», τα παλληκάρια τα οποία άφησαν παρακαταθήκην εις τους επιγενομένους την «Αρετήν και την Τόλμην», (κατά τον Ανδρέαν Κάλβον), τα παλληκάρια τα οποία με το παράδειγμά των εδίδαξαν το του Θουκυδίδου: «Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον».

Οι σημερινοί νέοι του τόπου μας, οι νεαροί πατέρες του χωριού μας, απαντούν:

«Εδώ το λεν’ Καπρίβαινα το λένε Καμενιάνοι, τρώνε τα βόλια για ψωμί μπαρούτη για προσφάϊ». Οπωσδήποτε δεν εννοώ – χωρίς να εξαιρώ βέβαια – τις πολεμικές συρράξεις, αλλά την πρόοδον, την ευημερίαν, την βελτίωσιν της ποιότητος ζωής εις τον τόπον μας και την προστασίαν της Πολιτιστικής μας Κληρονομιάς.

    Τέλος οι μαθητές όλων των βαθμίδων Εκπαιδεύσεως εις τον τόπον μας απαντούν: «Άμμες δε γ’ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες» (Από χορικόν άσμα που έψαλλαν οι νέοι της Σπάρτης).

Δημιουργείται εντεύθεν η υποχρέωσις όλων μας να μη θέτωμεν υπό διωγμόν τις λιγοστές οικογένειες, οι οποίες έμειναν εις την γενέτειραν, επέλεξαν να φυλάξουν Θερμοπύλες.

Αν δεν στηριχθούν οι οικογένειες αυτές, έπειτα από λίγα χρόνια κυρίαρχοι του τόπου μας θα είναι οι λύκοι και τα τσακάλια.          

Έπειτα δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι εις τα σπίτια της Άνω Ρούγας ευρίσκουν κατάλυμα τον Χειμώνα άτομα αγνώστου προελεύσεως και ποιότητος.

Τέλος οφείλω να επισημάνω ότι, ως γνωστόν, ευρισκόμεθα εις το μάτι του κυκλώνα ενός πολυμέτωπου, ενός ποικιλόμορφου πολέμου.

Είναι το δίδαγμα εκ της κωμωδίας: 

«ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΥΣΑΙ» ότι: εφ’ όσον τα συμφέροντα και τα πάθη κυβερνούν τα ανθρώπινα, δεν θα σταματήσουν οι συγκρούσεις και οι πόλεμοι. Προσοχή λοιπόν, γιατί έχομε μπει εις την ακήν του στοχάστου.   

Εφόσον συντηρούμε την μεταξύ μας αλληλοφαγωμάραν, εξυπηρετούμε αλλότρια συμφέροντα. 

Συνεχίζεται:

 Φωτόπουλος Δ. Γεώργιος – Γεωργάκης 

Εκ Μεγάλης Βρύσης Καμενιάνων Καλαβρύτων