Για του λόγου το αληθές 

  1. 17 Ιουνίου ε.ε. έδωσα εις την δημοσιότητα κείμενον υπό τον τίτλον: «Το Τάμα του Δημογέροντα για τη Λευτεριά». (Δείτε εδώ)

Εν ολίγοις εις το δημοσίευμά μου κάνω λόγον για το Τάμα του πρώτου Δημογέροντος των Καμενιάνων -μετά την Απελευθέρωσιν 1828- ο οποίος είχε τάξει να ανεγείρη τον Ι. Ναόν των Αγίων Πάντων παρά την Ιστορικήν και γραφικήν πηγήν της Μεγάλης Βρύσης των Καμενιάνων και η επιθυμία του υλοποιήθη από τον τρισεγγονόν του Ευστάθιον Παναγόπουλον ή Φωτόπουλον.

α. Ευπατρίδης, εκ Καμενιάνων ορμώμενος, οπωσδήποτε από οίστρον φιλοτιμίας, προκειμένου  να προσφέρη εις την Ιστορίαν, την Παράδοσιν και την Πολιτιστικήν Κληρονομιάν του τόπου μας, έκανε κάτω από το δημοσίευμά μου το ακόλουθον σχόλιον:

«Να λέμε και καμιά ΑΛΗΘΕΙΑ… Το “ΤΑΜΑ” ήταν να ανεγερθεί ο ναός στην Θέση “ΦΡΑΓΚΟΚΛΗΣΙΑ” (όπου υπήρχε ο Καθολικός Ναός για τις ανάγκες του στρατεύματος των Φράγκων που το στρατόπεδο ήταν στο σημερινό “λινό” και το παρατηρητήριο ήταν στην ΦΡΑΓΚΟΡΑΧΗ των Καμενιάνων (σημεία που έπρεπε να αναδείξουμε) και όχι στην Μεγάλη Βρύση των Καμενιάνων (που την μετέτρεψαν σε μεγάλη Δεξαμενή καταστρέφοντας το ωραίο περιβάλλον της περιοχής) όπου κτίσθηκε η σημερινή ορθόδοξη εκκλησία των Αγίων Πάντων…!!!».

β. Εις τα πλαίσια της ελευθερίας του λόγου δύναται έκαστος, τηρουμένων των κανόνων της νομιμότητος και της κοινωνικής ευπρεπείας, να σχολιάζη τα αφορώντα το κοινωνικόν σύνολον. «Μπορεί να μην συμφωνώ με την γνώμην σου, όμως θα κάνω το παν, προκειμένου να την εκφράσης» (Βολταίρος). 

γ. Η ταυτότης του Δημογέροντος Φώτη Γεωργακοπούλου ή Φωτοπούλου ή Φώτη του Γεωργάκη είναι γνωστή και αδιαμφισβήτητος. Μυημένος εις την Φιλικήν Εταιρείαν, περιβεβλημένος με διπλωματικήν ιδιότητα, συγκαταλέγεται εις εκείνους, οι οποίοι σιωπηλά και εχέμυθα προετοίμασαν τον Μεγάλον Ξεσηκωμόν του Γένους. Δεν ήτο δυνατόν να πέση εις τοιαύτην παγίδα, ώστε να κάνη τάμα δι’ ανέγερσιν του Ι. Ναού εις τον υπερκείμενον της Μεγάλης Βρύσης λοφίσκον της Φραγκοεκκλησιάς.

 

δ. Τώρα αν οι Φράγκοι διατηρούσαν στρατόπεδον εις την θέσιν υπό την σημερινήν τοπωνυμίαν Λινόν, δεν το γνωρίζω. Όμως εκτιμώ ότι τούτο δεν έχει ιδιαίτερη σημασίαν. Οι εγκαταστάσεις των Φράγκων εις την κορυφήν του όρους Φραγκόραχη (υψόμ. 1.600 μ.) περίπου, άνωθεν και δυτικά του χωριού μας Καμενιάνοι, εχρησιμοποιούντο για συλλογήν ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ πληροφοριών, ένεκα της εκείθεν εκτεταμένης εποπτείας και ιδία προς την θαλάσσιαν περιοχήν της Ηλείας. Τούτο είχα δώσει εις την δημοσιότητα πολύ ενωρίτερον υπό τον τίτλον: «Οι κορυφές των Ορέων μας γράφουν Ιστορίαν, αφηγούνται Παράδοσιν»

ε. Εις την παρούσαν φάσιν παρέλκει να κάνωμε λόγον, να κάνωμε λεπτομερή ανάλυσιν εις ό,τι αφεώρα τους στρατιωτικούς καταυλισμούς των Φράγκων και την συλλογήν στρατιωτικών πληροφοριών μάχης, επί τη βάσει εκτιμήσεων και δη εις βάθος χρόνου ωρισμένων αιώνων, με ενδεχόμενον κίνδυνον να οδηγηθούμεν εις αυτοσχεδιασμούς. Άλλωστε δεν είμαι στρατιωτικός αναλυτής, ιδιότητα για την οποίαν επαίρονται ωρισμένοι.

στ΄. Ο περί ου ο λόγος Δημογέρων ήταν προπάππος του παππού μου, ήταν γυιος του Γενάρχη των Φωτοπουλέων – Παναγοπουλέων, ήταν γυιος του Γεωργάκη του Φωτόπουλου.

Η ζωή του Δημογέροντος και η εν γένει πολιτεία του, τόσον εξ εγγράφων στοιχείων, όσον και εξ αφηγήσεων, είναι γνωστή παντάπασιν. 

  Αν ο σχολιάσας το δημοσίευμά μου ευπατρίδης έχει πλείονα στοιχεία εις την διάθεσίν του, είμεθα πρόθυμοι να γίνωμε κοινωνοί αυτών.

Όμως εις το χωριό μας λέγουν: «Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο μουσαφίρης».

ζ. Τα θέματα, τα οποία έχουν «παραπούλια», επιβάλλεται να τα εγγίζωμεν με λευκόν γάντι, επιβάλλεται να τα εξετάζωμεν απ’ όλες τις μεριές, πολύ δε περισσότερον να προσέχωμεν, ώστε -ένεκα πλημμελούς ενημερώσεως- μην μας φεύγει εκάστοτε αθέλητα το χαλί της αληθείας κάτω από τα πόδια μας.              

Μία λέξις, αν μας ξεφύγη, είναι δυνατόν να δημιουργήση πλείστα όσα προβλήματα. Αρκετά αντιμετωπίζομεν εις την παρούσαν εποχήν, δεν μας χρειάζονται άλλα.

η. Έπειτα επιβάλλεται να χαλιναγωγούμε την μεγαλοφροσύνην, καθ’ ότι έχει και αυτή τα όριά της. Και αν δεν την φρενάρουμε θα οδηγηθούμεν οπωσδήποτε εις τον γκρεμόν.

  1. Εις ό,τι αφορά την πηγήν της Μεγάλης Βρύσης Καμενιάνων, οφείλω να κάνω την ακόλουθον τοποθέτησιν:

α. Η εν λόγω πηγή επί των ημερών μου είχε καλυφθεί τρεις φορές από φερτές ύλες, τις οποίες εναπέθεταν εκεί τα εκάστοτε χειμαρρικά φαινόμενα δύο ρεμάτων. 

Όμως τότε υπήρχαν εις την περιοχήν αρκετοί αγροτοκτηνοτρόφοι, ειδοποιήθησαν, έσπευσαν επί τόπου και απεμάκρυναν τις φερτές ύλες. Μετά ταύτα το νερό της πηγής άρχισε να ρέει κανονικά. 

β. Αρχικά κατεσκευάσθη ανατολικά, δυτικά και βόρεια της πηγής τοίχος εκ λίθων και σκυροδέματος. Όμως, λόγω ιδιομορφίας του εδάφους, οι φερτές ύλες έφθασαν εις το ύψος του προστατευτικού τοίχου, με αποτέλεσμα να κινδυνεύη και πάλιν η πηγή να καλυφθή με φερτές ύλες. 

γ. Ούτως εχόντων των πραγμάτων και με την διαπίστωσιν ότι ο αγροτοκτηνοτροφικός πληθυσμός της περιοχής έφθινεν οσημέραι, ο Εκπολιτιστικός μας Σύλλογος (Καμενιανιτών Δροβολοβιτών) τότε, δια του υπ’ αριθ. 24 από 5-4-1997 εγγράφου του, απευθύνθηκε εις την Δ/νσιν Δασών Νομού Αχαΐας, με κοινοποίησιν προς:

Υπουργείον Γεωργίας – Γενικήν Γραμματείαν Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος.              

Κοινότητα Καμενιάνων.

Εις το έγγραφον, μεταξύ των άλλων, επισημαίνονται:

«Προστασία της πηγής από τα γύρω ρυάκια με περίφραγμα». 

«Κάθε τεχνικόν έργον που θα γίνη δεν θα πρέπει να αλλοιώσει το φυσικόν περιβάλλον».

δ. Ύστερα από αυτό το Δασαρχείον Καλαβρύτων κατεσκεύασε το έργον προστασίας της πηγής, βάσει της από 15-9-1998 μελέτης του.

ε. Εν κατακλείδι, αν δεν είχε πραγματοποιηθεί το προαναφερόμενον έργον προστασίας της πηγής, είναι πλέον ή βέβαιον ότι η πηγή θα αποτελούσε παρελθόν τουλάχιστον από τις κατακλυσμιαίες θεομηνίες των ημερομηνιών 8/9-11-2010 και 26-11-2010. Την πρώτην φοράν, εν μέσω αυτής της συμφοράς, μετέβην ποδαρηδόν από το χωριό εις την Μεγάλην Βρύσην και την δεύτερην μετέβην εις τον χώρον της πηγής από την Πάτρα.

Και τις δύο φορές αντελήφθην «ιδίοις όμμασι» το τι είχε συμβεί.

Το τοπίον εφάνταζεν βιβλικήν καταστροφήν. Όμως την πηγήν έσωσεν από βέβαιον αφανισμόν το έργον προστασίας της. 

Συγκεκριμένα επειδή την δεύτερη φοράν, ερχόμενος από Πάτρα, εκτιμήθηκε πολύ σωστά ότι το αυτοκίνητον, το οποίον μας μετέφερε, δεν ήτο δυνατόν να προχωρήση, πέραν της ασφάλτου. Ετηλεφώνησα εις τον Βασίλην τον Παναγόπουλον και μας επερίμενεν εις τον χώρον όπου παρακάμπτει ο δρόμος προς Μεγάλην Βρύσην και με το αυτοκίνητό του αγροτικόν 4×4 μας μετέφερε μέχρι την περιοχήν Μπούκαλη – Θεοτόκου. 

  στ΄. Η πρώην Πρόεδρος του χωριού μας κα Παπασπυροπούλου Παναγιώτα με πήρε τηλέφωνο λέγοντάς μου: «Γιώργη που είσαι, πάνε τα χωράφια, πάνε τα καλύβια».

Η απάντησίς μου ήταν: «Είμαι στο Εικονοστάσι, ανάμεσα σε δύο “λαμπάδες” ποτάμι, εδώ είναι και ο αδελφός σου, παλεύουμε όσον μπορούμε να σώσουμε την Εκκλησίαν».      

ζ. Τις αγροτοκτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις, από του Αντρικάκη το καλύβι μέχρι το Καταράχι και τον χείμαρρον περιοχής Θεοτόκου, έσωσε το άρτι αναπτυχθέν πρινοδάσος παρά την αριστεράν όχθην του προαναφερομένου χειμάρρου.

η. Εις την Μεγάλην Βρύσην, εγεννήθηκα και εμεγάλωσα, πέραν από την προσφοράν μου για την σωτηρίαν της. 

Ύστερα απ’ αυτά: «Οὐ πολλοῦ δέω χάριν ἔχειν, ὦ συμπατριώτες, τῷ ευπατρίδῃ, ὅτι μοι παρεσκεύασε τόν ἀγῶνα τουτονί….».

(Απόσπασμα εκ του λόγου Λυσίου υπέρ αδυνάτου, μεταλλαγμένον κατά δύο λέξεις, για προσαρμογήν εις τα χρονικά και λοιπά δεδομένα).

Φωτόπουλος Δ. Γεώργιος – Γεωργάκης 

Εκ Μεγάλης Βρύσης Καμενιάνων Καλαβρύτων