Σκηνή από το Ελληνικόν Κοινοβούλιο, 22 Ιουλίου 2020:  

Ο Κωνσταντίνος Μάρκου, βουλευτής Καλαβρύτων καί καθηγητής Πανεπιστημίου, απευθυνόμενος στους βουλευτές τού Κινήματος αλλαγής (ΚΙΝ.ΑΛ.):

«Τι να μάς πείτε κι εσείς που έχετε την κο@@@ σας ανοικτή να…», κάνοντας καί αντίστοιχη, χυδαία χειρονομία !

Απευθύνομαι σ’ αυτόν καί σε όλους τους ομοίους του:

Φίλοι μου, η εκλογική περιφέρεια τής Επαρχίας Καλαβρύτων, δεν είναι τυχαίος τόπος καί τούτο το γνωρίζουν ακόμα καί σχολιαρόπαιδα. Είναι η Αγία Γή τού αρχοντικού Χελμού καί τών κυρίαρχων αετών, αυτή, που οι ποιητές πρόγονοί μας καί ο Όμηρος την φαντάστηκαν να διαρρέεται από τα νερά τής Στυγός, που χάριζαν αθανασία στους κατοίκους της και όχι μόνον, καθιστώντας τους, άτρωτους. Η απλή ανάλυση τού μύθου δείχνει πόσο θαύμαζαν την ανδρειωσύνη καί την παλληκαριά τών αυτοχθόνων, που μόνο από θεϊκή επέμβασιν ήταν δυνατόν να ατσαλώνονται σε τέτοιον βαθμό. Καί είναι αλήθεια ότι μέχρι σήμερα, γεννιώνται στα μέρη μας, ίδιας κοπής άντρες, θαυμαστοί σε γενναιότητα σώματος καί ψυχής, αδούλωτου πνεύματος καί με ηθικές  αρχές γρανιτένιας εντιμότητας.

Είναι γνωστό ότι ο τόπος επηρεάζει τον ψυχισμό καί τον σωματότυπον τών κατοίκων του, καθώς καί ότι η κοινωνική συνοχή είναι δυνατή μόνον αν πρυτανεύουν οι πανανθρώπινες αρχές. Του Ήθους, τής Δικαιοσύνης, τής Συνεργασίας, τής Ανοχής, της Αξιοκρατίας, τής έντιμης εργασίας καί τής Αλληλεγγύης. Με ιδεολογικό πλουραλισμό, αρκεί να μην ξεστρατίζουν οι ιδέες του, τον κοινωνό τής Πολιτείας από το πλαίσιο τής ηθικής τάξεως καί τής ατομικής αρετής.

ο Καλαβρυτινός Τσολιάς

Όταν λέμε Ιδεολογία, εννοούμε την προσήλωση στα ιδανικά τού «καλού και καγαθού», χάρη στα οποία παράγεται φρόνημα, που όταν γίνει τρόπος ζωής, καθορίζει το πεπρωμένον καί με αυτό διαμορφώνεται η Μοίρα μίας κοινωνίας. Χωρίς ιδανικά καί συνεχή αγώνα υπεράσπισής τους, χωρίς θυσίες τής ατομικής μικρότητας καί υστεροβουλίας στο ιερό κοινό αγαθό τής εύανδρης Πολιτείας, καμμιά φυλή ή γένος ανθρώπων δεν μπορεί, όχι απλά να μεγαλουργήσει, αλλά ούτε να Ευδοκιμήσει.

Αντίθετα, μαραζώνει, εκφυλίζεται καί σκορπά στον πρώτον άνεμο δυσκολίας, στο πρώτο μοιραίο γεγονός τής τύχης. Καί αυτό, γιατί ο συνεκτικός δεσμός μίας κοινωνίας που διαρρέεται από άλκιμο ήθος καί ειλικρινείς σχέσεις, κοινωνίας που τρέφεται από αγαθά ελευθέρου φρονήματος καί ατομικού ήθους, την προστατεύει από πτώσεις καί ιστορικές θύελλες. Καί μεγαλύτερη απόδειξις αυτού από την διηνεκή παρουσία τού γένους μας σ’ έναν αρχαίο τόπο, παρά τις πολλαπλές θύελλες που αντιμετώπισε, δεν υπάρχει.

Αυτά είναι τα μαθήματα που διδάχθηκα στον τόπο μου, από τους Γονείς μου και τους φωτισμένους, εύψυχους διδασκάλους μου καί συνεχίζω να διδάσκομαι από βιβλία εξαιρέτων ανδρών, Ιεραρχών καί Πνευματικών Ξιφομάχων τού γενναίου πνεύματος, στο πέρασμα τών χρόνων.

Έμαθα επίσης ότι πρέπει να έχουμε πρότυπα καλών ανθρώπων, πού προάγουν τον άνθρωπον ΚΑΙ μέσω των γνώσεων, για να επικρατεί πάντα η Κοινωνική Αξιοκρατία και εξ αυτής η πρόοδος και η ευημερία.

Πρώτοι είναι οι Ιερωμένοι, οι διδάσκαλοι και οι καθηγητές των σχολείων και Κυρίως οι καθηγητές των Πανεπιστημίων, Επιστήμονες, εγώ αισθάνομαι ένα δέος, για τα πρόσωπά των. Οι αξιωματούχοι της κοινωνίας, οι Αξιωματικοί, οι πολιτικοί όλων των βαθμίδων, οι βουλευτές, οι υπουργοί, πρωθυπουργοί, οι πρόεδροι της Δημοκρατίας, οι Βασιλιάδες και γενικώς κάθε αξιωματούχος.

Πρέπει να είναι οι λαμπερώτατοι φωτοδότες όλων των Αξιών, για όλους Μας.

Δεδομένου ό,τι τα Αξιώματα τα εθέσπισεν το Κράτος, δια την άμιλλαν και τα απονέμει στους Αρίστους, δια να υπηρετούν με το ήθος των, τους άλλους. Και  το ήθος ως έννοια δεν υπάρχει σε καμμία γλώσσα του κόσμου και συγχέεται με -το Έθος= Συνήθεια- .

Στην εποχήν μας και ιδιαιτέρως στην Ελλάδα, επικρατεί το μέσον, οι γνωριμίες και το χρήμα. Επικρατεί ο πλούτος.

Απατεώνες δανειοδοτηθέντες από τράπεζες τιμώνται. Φυγόστρατοι τιμώνται. Ανεπάγγελτοι τιμώνται. Άθεοι τιμώνται. Γραικύλοι και  ανίκανοι τιμώνται.

Όμως, αδυσώπητα προκύπτει, πρακτικώς η συγκρότησις με Αρίστους Αξιωματούχους της ευνομούμενης κοινωνίας, αποτελεί και αποτελούν υπόδειγμα δια τον λαόν.

Αλλά δυστυχώς υπάρχει το παρόν τής αντιστροφής καί τής εκθεμελίωσης, τής πνευματικής ήττας καί τής αποψίλωσης τών ψυχικών αγαθών. Υπάρχει ένα παρόν που αντιστρατεύεται το ένδοξον παρελθόν. Γιατί αφέθησαν σε πλήρη ανθοφορία τα «άνθη τού κακού», η κατάφωρη αδικία, η εγγενής δολιότητα καί το ανέντιμον ήθος.

Αγαπητοί μου,

Προσωπικά ως γόνος Καλαβρυτινός καί ταπεινός Έλληνας, φύτρα φωτισμένης πατρίδας, αισθάνομαι μεγάλη ΠΡΟΣΒΟΛΗ από την ταπεινή συμπεριφορά τού εκπροσώπου τής γης μας, τού βουλευτού Αχαΐας, Κωνσταντίνου Μάρκου, το πνευματικό δέμας τού οποίου είναι φανερόν ότι υπολείπεται εκείνου όπου ώφειλεν να έχει ως καθηγητής Πανεπιστημίου καί βουλευτής, εις το Ελληνικόν Κοινοβούλιον !

Αυτή η βορβορώδης έκφρασή του (που προέταξα στην αρχή τού παρόντος) καί η απάδουσα ακόμα καί σε θαμώνες φτηνών υπογείων χυδαία χειρονομία του, με προσβάλλει βαθύτατα καί ανεπίτρεπτα ως ενεργό πολίτη καί ψηφοφόρον, ως Καλαβρυτινόν, ακόμα καί, ως Οικογενειάρχου, Πατέρα και Παππού. Ύστερα από έντιμη εργασία τριάντα επτά ετών, συνταξιούχος πλέον καί πάντα ενεργός πολίτης, έφτασα να αίρω τις συνέπειες τής αθλιότητας τού Κωνσταντίνου Μάρκου, καί, εύλογα, να λοιδωρούμαι από φίλους καί γνωστούς,           (… Κώστα, κι εσείς οι Καλαβρυτινοί, για φτύσιμο γίνατε).

Μέγας ο ηθικός πόνος μου !

Κι αυτό γιατί η αξιοθρήνητη συμπεριφορά τού στερούμενου ήθους βουλευτού, έρχεται σε αντίθεση με το ήθος τού τόπου μας καί την ατομική μου πολιτεία, δεδομένου ότι υπηρέτησα την πατρίδα μου, εφ’ ώ  ετάχθην, ακολουθώντας τα διδάγματα της Πατρικής Οικογενείας μου, να αγωνίζομαι, δια το Εύ Ζήν και ιδιαιτέρως του Πατρός Αλεξάνδρου Γ. Κατσιάρη, ό οποίος επολέμησεν με γενναιότητα, τόλμην και αυταπάρνησιν -1916-1922- , εις το Μακεδονικόν Μέτωπον, την Εκστρατείαν, το -1919- εις την Μεσημβρινήν Ρωσίαν ή Κριμαίας ή Ουκρανίας και συνέχεια, εις την Ελληνικήν Εκστρατείαν -1918-1922- στην Μικρά Ασίαν, Παρασημοφορηθείς με έπτά μετάλλια Τιμής και δόξης και με τον Σταυρόν –Α- Τάξεως- Πολεμικής Ανδραγαθίας. Σ’ εκείνην την εκστρατείαν επολεμούσαν μαζί και δύο ακόμη αδέλφια του, Θείοι μου:

Ο Ηλίας Κατσιάρης, οποίος συνελήφθη αιχμάλωτος, με την παράδοσιν του στρατηγού Τρικούπη και εβίωσεν του Χριστού τα Πάθη. Και ο Αθανάσιος Κατσιάρης, τραυματισθείς και αποθανών κρατώντας Θερμοπύλες στις αλησμόνητες Πατρίδες. Και φθάνουμε στο έπος του -1940- , όπου επολέμησεν ο τέταρτος Θείος μου, ο Ιωάννης Κατσιάρης και έπεσεν μαχόμενος στην Χιμάρα, κατά των Ιταλών εισβολέων. Όπου και αυτός ο Κατσιάρης κρατά Θερμοπύλες στην Ελληνική Γή του Βασιλέως Πύρρου.

Και εγώ, ως στρατιώτης σε όλα μετερίζια της ζωής, εργαζόμενος με προσήλωσιν εις το καθήκον, επί -37- χρόνια. Ως οικογενειάρχης, ως άτομον πολιτικοποιημένον και  ως εκλεγμένος συνδικαλιστής, ως τακτικόν μέλος τού κόμματος του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑ.ΣΟ.Κ.), και εκλεγμένος, τότε, σε διάφορες οργανώσεις. Παραμένοντας πάντα αταλάντευτα αγνός ιδεολόγος, άοκνος αγωνιστής καί έντιμος αντίπαλος, χωρίς να αποκομίσω, τότε, τίτλους, θέσεις σε φορείς πληρωμένες πλουσιοπάρουχα, περιουσιακά οφέλη, έστω μίας δραχμής.

Παρέμεινα Άτρωτος και Μοναχικός…

Η σύγκρισις, φέρει τον κ. Μάρκου καί την οικογένεια του ότι έδρεψαν, ωφελήθησαν καί διετήρησαν πλήθος από τα οφέλη στην διάρκεια τής ΠΑΣΟΚΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, πατώντας επάνω στον στέρεο δικόν μου ανιδιοτελή αγώνα καί σε εκείνων τών ανωνύμων Συνελλήνων, που       (εν αγνοία τους) δυνάμωσαν το κόμμα «τής …Αλλαγής» (!), υπηρετώντας καί διαδίδοντας ιδέες, που τα τρωκτικά τού κόμματος εκμεταλλεύθηκαν εις το έπακρον. Καί φυσικά, όπως όλα τα είδη τών υπονόμων, όταν έδυσε ο …πράσινος ήλιος, κατέφυγαν στο επόμενο σαπιοκάραβο, ΣΥΡΙΖΑ πες, αφήνοντας το κερδώο, βαθύ ΠΑ.ΣΟ.Κ. στα σπλάχνα τού σημερινού Κινήματος Αλλαγής (ΚΙΝ.ΑΛ).

Αυτό επραξεν και ο κ. καθηγητής. Μετεκόμισεν έγκαιρα καί διετήρησεν τις απολαβές του, «επάξια». Έχοντας τον χρόνο να εξαπολύει μύδρους στις ιστοσελίδες κατά πάντων, χωρίς το ερυθρό χρώμα τής ντροπής. Λές και όλοι εμείς έχουμε μνήμη ψαριού ή είμαστε οι Ασιάτες που κατέφθασαν από το Αιγαίον Πέλαγος, με πλήρη αδυναμία αναγνώρισης τού χαμαιλέοντα.

Στην προσβλητική συμπεριφορά τού κ. Μάρκου, αν προστεθούν καί οι ασχήμιες τών λοιπών τού κόμματός του σε βρασιές και λόγους φρίκης (μέχρι καί εμφάνιση με σαγιονάρες στο κοινοβούλιο !) , το συμπέρασμα είναι θλιβερόν.

Όλα αυτά είναι μεθοδευμένη τακτική, Μαρξιστικής έμπνευσης, γιά την αποδόμηση καί τον ευτελισμό τής ευνομούμενης Πολιτείας μας. Η Υποκρισία της Ευτέλειας, η κατάργηση τής Αριστείας και προώθησις των ανικάνων-υποβοδιών σε θέσεις κλειδιά, οι αντάρτες των πόλεων, οι βανδαλισμοί με κλοπές αγαθών, βαπτιζόμενοι ως  αγωνιστές, οι ρητορικές τυποτολογίες, η ανοχή τής λαθρομετανάστευσης και η αδίστακτη εκμετάλλευσις μέσω Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (Μ.Κ.Ο.), η αγριότητα φόρων τών Ελλήνων, οι λεηλασία τών Τραπεζών, όλα συντείνουν, μεθοδευμένα στην απώλεια τής Πατρίδος μας.

Καί ο κ. Μάρκου πάντα στρατευμένος με το τι κερδίζω, ερωτάται:

Τι ακριβώς διδάσκετε κ. Καθηγητά ?

Καί ποία μέθοδον διδασκαλίας έχετε ? 

Την λεκτική ή τών … δακτύλων με το μεσαίο προτεταμένον ?  

 Ουαί Υμίν ! ! 

Νέα Σμύρνη Αττικής 13 Αυγούστου 2020 

Κων/νος Κατσιάρης, Καλαβρυτινός                                                  

Υστερόγραφον Τραγωδίας:

Ο μέγας φιλόσοφος και διδάσκαλος Αριστοτέλης στο έργο του Περί Ποιητικής, δίνει τον εξής ορισμό της τραγωδίας:

«στιν ον τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας κα τελείας, μέγεθος χούσης, δυσμέν λόγ, χωρς κάστ τν εδν ν τος μορίοις, δρώντων κα ο δι’ παγγελίας, δι’ λέου κα φόβου περαίνουσα τν τν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν». 

Ήτοι:

Είναι λοιπόν η τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, έχουσα μέγεθος αντιληπτόν και διαλαλούμενον πάντα με φωτεινότητα.

Και η μίμησις αυτής της πράξεως, να πραγματοποιήται με μέτρο, αρμονία και τα διάφορα είδη αυτού του λόγου της Τραγωδίας πρέπει να είναι χωρισμένα διαλογικά και χορικά εκπέμποντα τα πανανθρώπινα ύψιστα νοήματα πάντων των αξιών. Επίσης η μίμησις της καλής πράξεως δεν γίνεται με απαγγελία, αλλά με πρόσωπα όπου συγχρόνως ομιλούν και δρούν, ενώπιον των θεατών, δια να προξενήσουν το έλεον, τον οίκτον, αλλά και τον φόβον. Έλεος μεν, δηλαδή οίκτος για εκείνον που άδικα πάσχει, Φόβος δε για τον όμοιον του. Και με τον Φόβον και τον Έλεον σαν μέσον επιτυγχάνεται ο σκοπός της Τραγωδίας, η Κάθαρσις, ο Εξαγνισμός και ο καθαρμός της ψυχής, από τα παθήματα.

Η Κάθαρσις επιτυγχάνεται αν η έκβασις της πράξεως, είναι σύμφωνη με το ηθικόν αίσθημα του ανθρώπου, το οποίον εδράζεται, εις την  δικαιοσύνην.

Ο Ίδιος Κων/νος Κατσιάρης, 

δια προβληματισμόν…