Με την ευκαιρία της εορτής της ιστορικής Μονής των Αγίων Θεοδώρων αύριο, αντλήσαμε στοιχεία και τα παρουσιάζουμε, από ένα πολύ σπουδαίο βιβλίο του έγκριτου λογοτέχνη συμπατριώτη μας, Κωνσταντίνου Νικολόπουλου-Καμενιανίτη, ο οποίος πριν πολλά χρόνια όπως και τώρα, εργάστηκε και εργάζεται ανιδιοτελώς και με αγάπη για τον τόπο και την ιστορία του. Το βιβλίο συνέγραψε το έτος 1995 ως Αντιπρόεδρος τότε της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών. Δημοσιεύουμε αποσπάσματα, τιμώντας τον ίδιο, αλλά πρωτίστως για να προβάλλουμε την σημαντικότητα της Μονής Αγίων Θεοδώρων.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

 «….Στα ψηλά βουνά που η φύση προβάλλει μ΄ όλη της την αγνότητα και μεγαλοσύνη στήνουν τις φωλιές τους οι Σταυραητοί.

Στην αγνότητα αυτή της φύσης, σε σπηλιές και όμορφες πλαγιές, διαλέγουν να φτιάξουν τα ησυχαστήριά τους οι Μοναχοί, για να υμνούν το Θεό……

…Η Μονή Αγίων Θεοδώρων  είναι μια ελκυστική, πραγματικά, μοναστική όαση σε μία από τις πλαγιές του μυθικού Ερυμάνθου.

   Στους  δύσκολους χρόνους της τουρκικής σκλαβιάς, το θρησκευτικό τούτο κάστρο, ήταν ένα αληθινό-ιερό-θησαυροφυλάκιο, που μέσα του ζωογονήθηκαν και αναθερ-μάνθηκαν τα ιδανικά των υποδούλων ρωμιών για την Ανάσταση του γένους.

 Βρίσκεται κοντά στο χωριό Ανάσταση Καλαβρύτων, και είναι χτισμένη στις πλαγιές του όρους «Ζέμπι»), σε υψόμετρο 1.057 μέτρων. Απέχει 26 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 92 περίπου χιλιόμετρα από την Πάτρα…».

Ιστορία της Μονής

   Η ακριβής χρονολογία ίδρυσης του μοναστηριού μας είναι άγνωστη. Κατά την παράδοση η ίδρυσή του ανάγεται στις αρχές του 12ου αιώνα όταν Αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Εμμανουήλ Κομνηνός. Η πρώτη αυτή Μονή που βρισκόταν στην ίδια περίπου θέση με τη σημερινή καταστράφηκε το 1460 μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Τούρκους. Τη σημερινή της μορφή την απέκτησε η Μονή το1724  όταν ο μοναχός Συμεών από το γειτονικό χωριό Αγρίδι Καλαβρύτων  προέβη σε ριζική ανακαίνισή της όπως μας πληροφορεί επιγραφή που υπάρχει στο καθολικό  της.

   Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας απέκτησε σημαντική κτηματική περιουσία στην ευρύτερη περιοχή της Αχαΐας  αλλά και στην Ηλεία. Μεγάλη υπήρξε η προσφορά της Μονής κατά την Επανάσταση του 1821 αφού αποτελούσε χώρο συνάντησης των φιλικών και των προκρίτων της περιοχής αλλά και καταφύγιο για τους αγωνιστές που διώκονταν από τους Τούρκους. Στο αρχείο της Μονής φυλάσσεται πλήθος επιστολών επωνύμων αγωνιστών της Επανάστασης που την ευχαριστούν για την βοήθεια που τους προσέφερε, όπως των: Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Παναγιώτη Φωτήλα, Βασιλείου Πετμεζά, Γρηγορίου Δικαίου, Σωτήριου Θεοχαρόπουλου κ.α. Το 1846  ο Βασιλιάς Όθωνας  φρόντισε να τιμήσει ορισμένα από τα μέλη της αδελφότητας της Μονής με το «Χαλκούν Αριστείο» για την προσφορά τους στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821.

    Αξίζει να σημειώσουμε εδώ τον στενό σύνδεσμο της Μονής με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη του οποίου ο γιος Ιωάννης Κολοκοτρώνης, είχε στο Μετόχι της Μονής στη Σέλιτσα ως αποθήκη γεννημάτων για την τροφοδοσία του αγώνα. Παρουσιάζουμε και το σχετικό έγγραφο από το αρχείο της Μονής.

 “Προς άπαντας τους διαβαίνοντας εκ της μονής Αγίων Θεοδώρων πολιτικούς τε και στρατιωτικούς χαίρεσθε. Επειδή και το μαγαζί εις τους Αγίους Θεοδώρους είναι ενοικιασμένο παρ’ εμού και έχω τα γεννήματά μου μέσα σ’ αυτό, παρακαλείσθε άπαντες να μένει απείραγον εις το παραμικρόν. Επειδή εκ του εναντίον εννοείται το πειράξει εις βάρος του”.

   Τη 21 Αυγούστου 1826                                  Ο πατριώτης

    Εν Άστρει                                    Ιωάν. Θου. Κολοκοτρώνης

   Μετά το μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο  το ανθρώπινο δυναμικό της Μονής περιορίστηκε σημαντικά. Το 1973  η Μονή έκλεισε, ύστερα από την δολοφονία του Ηγουμένου της και του υποτακτικού του από ιερόσυλους ληστές, για λίγο διάστημα. Την άνοιξε και πάλι ο μοναχός Νικόδημος Παπαγιαννόπουλος, για να ξανακλείσει το1982 μετά τον θάνατό του. Το1984  η Μονή μετατρέπεται σε γυναικεία και εγκαταβιώνουν σ’ αυτή έξι μοναχές, με Ηγουμένη την Καλλινίκη Ανδρικοπούλου από την Πάτρα. Μετά την αναχώρηση των μοναζουσών για άλλο ησυχαστήριο, το μοναστήρι έμεινε ξανά ακατοίκητο μέχρι τον Οκτώβριο του 1993  οπότε η Μονή μετατρέπεται και πάλι σε ανδρώα μοναστική αδελφότητα με τον ερχομό του Αγιορείτη Ιερομονάχου π. Γεωργίου Μαραγκού ο οποίος εργάστηκε ακούραστα μέχρι την κοίμησή του.  Ο αοίδιμος π. Γεώργιος απ’ το Αγρίδι Καλαβρύτων είχε και την ιδέα της συγγραφής του παρουσιαζόμενου βιβλίου, την οποία ανέθεσε στον έγκριτο Λογοτέχνη, Αντιπρόεδρο τότε της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Κωνσταντίνο Νικολόπουλο-Καμενιανίτη. Τα έξοδα της έκδοσης ήταν εξ ολοκλήρου του π. Γεωργίου, καθότι η Μονή δεν είχε ακόμη αποκτήσει πόρους. Μετά τον θάνατο του π. Γεωργίου και αφού για λίγο διάστημα η Ιερά Μονή παρέμεινε και πάλι κλειστή, στις 25 Ιουνίου 2012  εγκαταστάθηκε σε αυτή ομάδα μοναζουσών μέχρι σήμερα, με σπουδαίο έργο και προσφορά στη Μονή.

   Μέσα στον περίβολο της Μονής υπάρχουν δύο ναοί . Ο μεγαλύτερος που είναι και το καθολικό της Μονής είναι αφιερωμένο στους Αγίους Θεοδώρους Τήρωνα και Στρατηλάτη. Πρόκειται για ναό  βυζαντινού ρυθμού με περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο στο αριστερό μέρος του οποίου υπάρχει η θαυματουργή εικόνα των Αγίων έργο του 1769. Η αγιογράφησή του είναι έργο του ιερέα Κωνσταντίνου από τα Ιωάννινα, και έγινε μεταξύ των ετών 1743-1746  σύμφωνα με σχετική επιγραφή.

   Ο δεύτερος ναός  ο οποίος λειτούργησε και ως «κρυφό σχολειό» την περίοδο της Τουρκοκρατίας  είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και διαθέτει τοιχογραφίες του 1732 που έγιναν από τον αγιογράφο Ευστάθιο από τα Νεζερά Αχαΐας. Από αυτές ιδιαίτερη εντύπωση προξενεί η τοιχογραφία της Σταύρωσης, η οποία απεικονίζει τον έναν από τους δύο ληστές με φωτοστέφανο. Ένας ακόμα μικρός ναός υπάρχει στο χώρο που βρίσκεται το κοιμητήριο της Μονής και είναι αφιερωμένος στους Άγιους Πάντες.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Νικολόπουλου-Καμενιανίτη, ως Αντιπροέδρου της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.

” ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ ΑΡΟΑΝΙΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ”.

Έκδοση Αθήνα 1995.