Ο Ηρωϊκός θάνατος του πρώτου Έλληνος Στρατιώτου κατά τον Ελληνοϊταλικόν Πόλεμον 1940-1941:  

(Συνέχεια εκ του προηγουμένου).

Παρατίθεται φωτογραφία του Ανδριάντα και στοιχεία εκ του βιογραφικού του Στρατιώτου Μπουκουβάλα Γεωργίου. 

 

 

 

Την 3ην Νοεμβρίου ε.ε. η Έγκριτος Εφημερίδα Kalavryta Press, του κ. Καμπέρου Χρήστου, εφιλοξένησε δημοσίευμά μου υπό τον τίτλον: Το Μεγαλείον της Φυλής μας.

Εις το εν λόγω δημοσίευμα, συν τοις άλλοις, κάνω λόγον και για τον Ηρωϊκόν θάνατον του πρώτου Έλληνος Αξιωματικού Υπολοχαγού Διάκου Αλεξάνδρου, εκ Χάλκης Δωδεκανήσου, ο οποίος έπεσε μαχόμενος την 1ην Νοεμβρίου 1940 εις το Ύψωμα Τσούκα, περιοχής Φούρκας της Πίνδου.

Κατόπιν αυτού εθεώρησα φρόνιμον να υποκλιθώ και εις την μνήμην του πρώτου Έλληνος Στρατιώτου του 15ου Συντάγματος Πεζικού, ο οποίος έπεσεν Ηρωϊκώς μαχόμενος εις το Αηδονοχώριον Κονίτσης την πρώτην Ημέραν του πολέμου 28 Οκτωβρίου 1940.

Πρόκειται για τον Μπουκουβάλαν Γεώργιον του Δημητρίου, γεννηθέντα το 1906 εις Καρίτσαν Ιωαννίνων, δικηγόρον εις το επάγγελμα.

Ούτος είχεν επιστρατευθεί πριν την έναρξιν του Πολέμου, σύμφωνα με το σχέδιον επιστρατεύσεως της VIII Μεραρχίας.

Υπήρξε προπομπός των συμπολεμιστών του, οι οποίοι κατά την διάρκειαν του Πολέμου 1940-1941 επέρασαν εις το Πάνθεον των Ηρώων και Ημιθέων. Με το αίμα του έθεσε την υπογραφήν και την σφραγίδα του εις το θρυλικόν εκείνο ΟΧΙ, το οποίον η Ελλάς ολίγον πριν το ξημέρωμα της 28ης Οκτωβρίου δια στόματος του Πρωθυπουργού της εβροντοφώνησεν εις το ιταμόν τελεσίγραφον του Ιταλού δικτάτορος, ο οποίος -μαζί με τα λοιπά σφάλματά του- υπέπεσε και εις το κυριώτερον και βασικόν σφάλμα της υπερεκτιμήσεως των αρετών και ικανοτήτων των ενόπλων δυνάμεών του και της υποτιμήσεως, μέχρι πλήρους περιφρονήσεως των αντιστοίχων τοιούτων των αντιπάλων του Ελλήνων. 

Δια της θυσίας του ο Στρατιώτης Μπουκουβάλας Γεώργιος και οι λοιποί συμπολεμιστές του εδίδαξαν ή υπενθύμισαν εις τον Ιταλόν δικτάτορα την ρήσιν του Ξενοφώντος, επιβεβαιωθείσαν πολλάκις υπό της Ιστορίας, κατά την οποίαν: «Ούτε το πλήθος, ούτε η ισχύς εισίν εν πολέμω τας νίκας ποιούσαι, αλλ’ οπότεροι αν, συν θεοίς, ερρωμενέστερον ίωσιν επί τοις εναντίοις….».       

Επολεμήσαμεν και ενικήσαμεν ολίγοι εναντίον πολλών, με την λόγχην μας εναντίον σιδηροφράκτων Μεραρχιών, αλλά με ευψυχίαν, με ακμαιότατον ηθικόν και αυταπάρνησιν, όμως έχοντες ισχυρωτάτους συμμάχους το Δίκαιον, την Ηθικήν και επάνω απ’ όλα την Υπέρμαχον Στρατηγόν, την Θεομήτορα, την Παναγίαν μας, τον Βασιλέων Υπέρμαχον, τον Τροπαιοφόρον Άγιον Γεώργιον, τον Άγιον Νικόλαον και τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ.

Πέραν του ότι -όπως γράφω εις το προηγούμενον δημοσίευμά μου- ο Ανθυπασπιστής ΚΑΝΤΖΑΡΟΣ Κ. είδεν εν ΘΕΙΩ ΟΡΑΜΑΤΙ την εικόνα της Θεομήτορος, υπό μορφήν γυναικός μαυροφορεμένης, παραθέτω και τα ακόλουθα περιστατικά, ειλημμένα εκ του βιβλίου «Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΠΡΟΜΑΧΟΥΣΑ» του αειμνήστου Αντιστρατήγου Χαραλάμπους Κατσιμήτρου, Διοικητού της VIII Μεραρχίας (1938-1941).

  1. «Παρά την οδόν ΧΑΝΙ – ΔΕΛΒΙΝΑΚΙ – ΚΑΛΠΑΚΙ είχεν ανεγερθεί -υπό των κατοίκων του χωριού ΛΙΜΝΗ- ναΐδριον φερώνυμον της Αγίας Παρασκευής.   

Κατά την προέλασίν του ο αντίπαλος, ευρών την γέφυραν κατεστραμμένην, επεδόθη δραστηρίως εις την επισκευήν αυτής, κρημνίσας δε το ναΐδριον τούτο, εχρησιμοποίησε τους λίθους αυτού δια την κατασκευήν καταβαθμών εις την πρόχειρον στρατιωτικήν γέφυραν. Η Θεία Δίκη όμως ετιμώρησε τους βεβήλους τούτους, διότι καθ’ ον χρόνον λόχος μηχανικού κατεσκεύαζε την γέφυραν, η  βαρεία πυροβολαρχία 105 (Λοχαγού ΒΑΜΒΕΤΣΟΥ) δι’ αιφνιδιαστικού πυρός κατεκεραύνωσε τους εργαζομένους άνδρας, πολλοί των οποίων ετέθησαν εκτός μάχης (πλέον των 100 νεκρών και τραυματιών). Η εργασία διεκόπη πάραυτα».

  1. «Κατά τους γενομένους βομβαρδισμούς του εχθρικού πυροβολικού και της αεροπορίας, πολλά βλήματα και βόμβαι έπληξαν τα κτίρια πέριξ της Ιεράς ΜΟΝΗΣ ΒΕΛΛΑΣ και επέφεραν μεγάλας καταστροφάς. Αλλ’ επί του Ιερού Ναού της ΘΕΟΤΟΚΟΥ, ουδέν βλήμα έπεσεν. και παρέμεινεν ούτος ανέπαφος.

Μία βόμβα μεγάλου διαμετρήματος, ήτις έπεσεν έξωθεν του Ιερού Ναού και κυριολεκτικώς κατερείπωσε παρακείμενον κτίριον, ουδόλως έθιξε την εγγύτατα υαλόφρακτον θύραν του Ναού, επί της οποίας ήσαν ζωγραφισμένες οι Άγιες Εικόνες της ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ και του ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ».

Και για να επανέλθω, ο Ελληνικός Στρατός αρχομένου του Μαρτίου 1941 είχε κατορθώσει να εκδιώξη τον Ιταλόν εισβολέα εκ του πατρίου εδάφους, τον οποίον είχεν απωθήσει επί γενικής γραμμής Πόγραδετς – Χειμάρας. Κατησχυμένοι οι Ιταλοί δια τις αλλεπάλληλες ήττες των, αποβλέπουν να καταβάλουν μίαν υστάτην και ισχυρήν προσπάθειαν, για να συντρίψουν τις Ελληνικές Δυνάμεις και για να ανατρέψουν υπέρ αυτών την μέχρι τότε δυσμενεστάτην δι’ αυτούς πολεμικήν και διεθνή πολιτικήν κατάστασιν. Έτσι εξαπέλυσαν την μεγάλην εαρινήν επίθεσιν, ορμηθείσαν εκ της περιοχής Γκλάβε, από 9 έως 26 Μαρτίου 1941.

Αν και η επίθεσις αυτή των Ιταλών υπήρξε μία εκ των ισχυροτέρων του πολέμου, απέτυχε πλήρως. Απογοητευθείς τότε ο Μουσολίνι εκ της αποτυχίας αυτής, είπεν εις τον Υφυπουργόν της αεροπορίας, Πτέραρχον Πρίκολο: «Απεφάσισα να γυρίσω πίσω εις την Ρώμην. Μου έρχεται εμετός μέσα εις αυτήν την ατμόσφαιραν, δεν προχωρήσαμεν ούτε ένα βήμα. Με εξηπάτησαν μέχρι σήμερον. Περιφρονώ βαθύτατα όλους αυτούς τους Στρατηγούς»,

Τους Στρατηγούς τους περιφρονούσε, για τον εαυτόν του, ο οποίος επέβλεπε και κατηύθυνε τις επιχειρήσεις, δεν φαίνεται να κάνει κάποιο σχόλιον. 

Ήλθε το Δίκαιον εις τον τόπον του. Τότε ίσως αντελήφθη το λεχθέν υπό του Κωστή Παλαμά.

«Η Μεγαλωσύνη των Λαών δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με αίμα».

  Όπως είχα διατυπώσει και εις προηγούμενον δημοσίευμά μου, ο Τσολιάς έχει δικήν του Ιστορίαν και δικήν του Φιλοσοφίαν, την έχει εις την ψυχήν του, εις το τσαρούχι του και εις την λόγχην του. 

Ο πρώτος Αρχιστράτηγος των εν Αλβανία Ιταλικών δυνάμεων ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ ΒΙΣΚΟΝΤΙ ΠΡΑΣΚΑ κατά την γενομένην σύσκεψιν της 15ης Οκτωβρίου 1940 εις το ΠΑΛΑΤΣΟ ΒΕΝΕΤΣΙΑ, κατά την οποίαν απεφασίσθη η κατά της Ελλάδος επίθεσις, εβεβαίωσε τον Ιταλόν δικτάτορα και τους λοιπούς παράγοντες Στρατιωτικούς και Πολιτικούς ότι: «Η επιχείρησις κατά της Ελλάδος είχε προετοιμασθεί κατά τοιούτον τρόπον, ώστε να δώσει εντός ολίγων ημερών την εντύπωσιν μιας συντριπτικής θυέλλης».

Το Ιταλικόν στρατηγικόν σχέδιον προέβλεπε την κατάληψιν της Ελλάδος εις δύο στάδια:

ΠΡΩΤΟΝ ΣΤΑΔΙΟΝ 

Εξουδετέρωσις των Ελληνικών δυνάμεων Ηπείρου και ταυτόχρονον άμυναν των Ιταλών έναντι των Ελλήνων εις Δυτικήν Μακεδονίαν. 

ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΣΤΑΔΙΟΝ 

Ανάληψις επιθετικής ενεργείας εις Δυτικήν Μακεδονίαν, προς εξουδετέρωσιν των εκεί Ελληνικών δυνάμεων και περαιτέρω προέλασις, προς κατάληψιν της Θεσσαλονίκης. Κατά το στάδιον τούτο έτερες Ιταλικές δυνάμεις, προερχόμενες εξ Ιταλίας, θα απεβιβάζοντο εις Πρέβεζαν και ακωλύτως θα προήλαυνον προς Αθήνας. 

Παρατίθενται φωτογραφίες επιστολής του Μουσολίνι προς τον Βισκόντι Πράσκα εις τις 25-10-1940, ειλημμένες εκ των απομνημονευμάτων του ιδίου του Βισκόντι Πράσκα. 

 

 

 

Μετάφρασις

«Ο ΝΤΟΥΤΣΕ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ 

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ 

Προσωπική

Αγαπητέ Βισκόντι.

Γνωρίζετε – και αν δεν το ξέρετε, σας το καθιστώ τώρα γνωστόν – ότι είμαι αντίθετος σε όλες τις προσπάθειες που έχουν αναληφθεί για να σας αποκλείσουν από την διοίκησιν στις παραμονές της επιθέσεως. 

Πιστεύω ότι τα γεγονότα, μα πάνω απ’ όλα το δικό σας έργο θα με δικαιώσουν.

Επιτεθείτε με τη μεγαλύτερη δυνατή αποφασιστικότητα και ορμή. Η επιτυχία της ενεργείας εξαρτάται, πάνω απ’ όλα, από την δραστηριότητα που θα επιδείξετε.

Ρώμη 25 Οκτωβρίου 1940 – XVIII   

  ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ». 

  «Η επιστολή αυτή επιβεβαιώνει τους φόβους του Πράσκα για τα ύποπτα παιγνίδια που παίζονταν πίσω απ’ τις πλάτες του από τους υποψηφίους ανταγωνιστές του, οι οποίοι δεν εδίσταζαν να θυσιάσουν τα πάντα, προκειμένου να ικανοποιήσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες». (Σχόλιον του αειμνήστου Αντιστρατήγου Νικολάου Α. Κολόμβα).

Ο Πράσκα παρά τα όσα υπεσχέθη εις τον Μουσολίνι και τους λοιπούς παράγοντες Στρατιωτικούς και Πολιτικούς, ευρίσκεται καθηλωμένος προ της τοποθεσίας ΚΑΛΠΑΚΙΟΥ και ζητά εναγωνίως την αποστολήν ενισχύσεων, αναφέρων ότι η κατάστασις επεδεινώνετο, ότι οι Ιταλικές Μεραρχίες ευρίσκοντο υπό δυσμενείς συνθήκες. Η αρχική του διαβεβαίωσις της 15ης Οκτωβρίου απεδείχθη, εκ της εξελίξεως των γεγονότων, μύθος και άκαιρος καυχησιολογία, δι’ ὅ αντικατεστάθη δια του Στρατηγού ΣΟΝΤΟΥ, αλλά και αυτός μετά δίμηνον περίπου (13 Ιανουαρίου 1941) αντικατεστάθη με την σειράν του δια του Στρατηγού ΚΑΜΠΑΛΕΡΟ. 

Εις τον άνισον αυτόν Αγώνα, εις τον οποίον ερρίφθη η Ελλάς, μόνη κατ’ αρχήν, η Μεγαλωσύνη του Λαού μας εμετρήθη με της καρδιάς το πύρωμα, εμετρήθη και με το αίμα του Δωδεκανήσιου Υπολοχαγού (Λοχαγού από 1-Νοεμβρίου-1940) Διάκου Αλεξάνδρου και του Ηπειρώτη Στρατιώτη Μπουκουβάλα Γεωργίου, οι οποίοι ήνοιξαν το Πάνθεον των Ηρώων και Ημιθέων. Εμετρήθη με της καρδιάς το πύρωμα των χιλιάδων Παιδιών της Ελλάδος, τα οποία έδωσαν άλλα την ζωήν των και άλλα την σωματικήν των ακεραιότητα για την Μεγάλην Ιδέαν και με το αίμα των καθηγίασαν τον Επικόν Αγώνα της Χώρας μας κατά της βίας και της τυραννίας.

σ Όμως να έλθω δι’ ολίγων εις την Ημέραν εκείνην, Δευτέραν 28 Οκτωβρίου 1940, κατά την οποίαν εξερράγη ο Ελληνο-Ιταλικός Πόλεμος, εις την Ημέραν ενάρξεως του Επικού Αγώνος της Ελλάδος. Να έλθω και να περιγράψω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη ο Ηρωϊκός θάνατος του πρώτου Έλληνος Στρατιώτου Μπουκουβάλα Γεωργίου, ο οποίος έπεσεν εις το πεδίον της Δόξης και της Τιμής.

[Η διάταξις των δυνάμεων της VΙΙΙ Μεραρχίας, δια την εκπλήρωσιν της αποστολής αυτής, ήτο συνέπεια της ληφθείσης Αποφάσεως περί σταθεράς αμύνης επί της τοποθεσίας ΕΛΑΙΑΣ – ΚΑΛΑΜΑ, η οποία Απόφασις εκοινοποιήθη δια της υπ’ αριθ. 6799/23-9-1940 Διαταγής της Μεραρχίας.

Εν προκειμένω η Μεραρχία, αντί να διασπείρη τις δυνάμεις αυτής εφ’ ολοκλήρου του μετώπου και να ευρίσκεται παντού ανίσχυρος, διέθεσεν επί της τοποθεσίας ΕΛΑΙΑΣ τον κύριον όγκον και τα πλείστα μέσα πυρός, ίνα αντιμετωπίση την κυρίαν εχθρικήν επίθεσιν, καλύψασα δι’ ελαφρών δυνάμεων τις ημιονικές διαβάσεις του λοιπού μετώπου. Τούτο, σύμφωνα με την αρχήν της οικονομίας των δυνάμεων, η οποία δεσπόζει πάντοτε των Αποφάσεων του ηγήτορος πάσης μονάδος, κατά την διεξαγωγήν των πολεμικών επιχειρήσεων και δη επί ορεινού εδάφους, ένθα δι’ ολίγων δυνάμεων καταλλήλως διατεταγμένων δύναται κάποιος να αντικρούση υπέρτερον εχθρόν. 

Η Μεραρχία, εκτός των μονάδων προκαλύψεως, εις την προσπάθειάν της, όπως επιβραδύνη την προχώρησιν του αντιπάλου από της μεθορίου μέχρι της τοποθεσίας ΕΛΑΙΑΣ, προώθησε και έτερες δυνάμεις εις ενδιάμεσες τοποθεσίες και υπήγαγε τα κλιμάκια αυτά υπό ενιαίαν Διοίκησιν, επί εκάστου άξονος κατευθύνσεως.

Επί της κατευθύνσεως ΜΕΡΤΖΑΝΗ – ΚΟΝΙΤΣΑ – ΑΗΔΟΝΟΧΩΡΙ – ΚΑΛΠΑΚΙ:

Το πρώτον Τάγμα του 15ου Συντάγματος Πεζικού. 

Εις την περιοχήν ΑΗΔΟΝΟΧΩΡΙ – ΧΑΝΙ ΜΠΟΥΡΑΖΑΝΙ – ΜΕΛΙΣΣΟΠΕΤΡΑ: 

Μία ορειβατική πυροβολαρχίαν εις υψώματα Ν.Α. ΑΗΔΟΝΟΧΩΡΙΟΥ. Ένας ουλαμός Ορειβατικού Πυροβολικού εις Ύψωμα Δυτικά ΧΑΝΙ ΜΠΟΥΡΑΖΑΝΙ με αντιαρματικήν αποστολήν. 

Τα τμήματα: Τάγμα προκαλύψεως ΚΟΝΙΤΣΗΣ, πρώτον Τάγμα του 15ου Συντάγματος Πεζικού και πυροβολικόν, υπήχθησαν υπό ενιαίαν Διοίκησιν του Αντισυνταγματάρχου Πεζικού ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Πασχάλη.

Εις τον τομέα ΚΟΝΙΤΣΗΣ – ΜΕΡΤΖΑΝΗΣ ανεκόπη η προχώρησις του εχθρού προ της σθεναράς αμύνης των εκεί ημετέρων Τμημάτων, ιδιαιτέρως δε του 1ου Λόχου του 15ου Συντάγματος Πεζικού υπό τον γενναίον υπολοχαγόν ΒΑΣΙΛΑΝ Ν., κατέχοντος τα υψώματα ΑΗΔΟΝΟΧΩΡΙΟΥ.

Η εκεί ορειβατική Πυροβολαρχία μας υπό τον ικανόν Υπολοχαγόν ΚΑΦΙΡΗΝ Δ. και ο ουλαμός των 6,5 υπό τον ανδρείον Ανθυπολοχαγόν – Πεζικού ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Χαρ., διοικούμεναι υπό του γενναίου και αρίστου Ταγματάρχου ΒΕΡΣΗ Κ., δια του ευστόχου και δραστικού πυρός των, καθηλώνουν τα εχθρικά τμήματα.] 

(Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΠΡΟΜΑΧΟΥΣΑ του αειμνήστου Αντιστρατήγου Χαραλάμπους Κατσιμήτρου, ο οποίος πλέκει και το εγκώμιον των προαναφερομένων Αξ/κών).

Ενταύθα, απ’ ό,τι φαίνεται, η VIII Μεραρχία ηκολούθησε Ναπολεόντειον Τακτικήν.

Εις τον χώρον αυτόν ο Στρατιώτης Μπουκουβάλας Γεώργιος, ανήκων εις τον 1ον Λόχον του 15ου Συντάγματος Πεζικού, «ανεπήδησεν εκ του ορύγματος και όρθιος και ακάλυπτος ανεφώνησε: “ΑΕΡΑ”. Κατά το ελάχιστον χρονικόν αυτό διάστημα εδέχθη τα εχθρικά πυρά και ετάχθη προπομπός Αξιωματικών και Οπλιτών, οι οποίοι εις τον Πόλεμον αυτόν επέρασαν εις το Πάνθεον Ηρώων και Ημιθέων και έγραψαν με το αίμα των ολόκληρες σελίδες εις “τας δέλτους της Ιστορίας”».

«Θεία Χάριτι ετάφη εις περιοχήν Αηδονοχωρίου εγγύς του Ι. Ναού του Αγίου Γεωργίου, Προστάτου του Στρατού ξηράς, οπόθεν αργότερον ο επ’ αδελφή γαμβρός του Τσιούρης Δημήτριος του Ιωάννου έκανεν εκταφήν και ανακομιδήν των οστών του».

(Συνέντευξις του γράφοντος με την καν Τσιούρη Διονυσία του Δημητρίου, κάτοικον Καρίτσας Ιωαννίνων, νηπιαγωγόν εν συντάξει, θυγατέρα της αδελφής του Μπουκουβάλα Γεωργίου).

Η κα Τσιούρη Διονυσία επραγματοποίησεν εκτεταμένην έρευναν σχετικά με τον Ηρωϊσμόν και τον θάνατον του θείου της. Επεσκέφθη τον χώρον όπου αυτός ανδραγάθησε, καθώς και τον τάφον του.

Επεκοινώνησε με τις αρμόδιες Στρατιωτικές Υπηρεσίες, αλλά και με ιδιώτες, οπόθεν ηρύσθη πολυτίμων πληροφοριών.

Πέραν αυτών μερίμνη της και με δαπάνην της ιδίας ανηγέρθη εις την Πλατείαν του χωριού Καρίτσαν Ιωαννίνων Ανδριάντας του θείου της, του πρώτου Έλληνος Στρατιώτου, πεσόντος κατά τον Ελληνο-Ιταλικόν Πόλεμον 1940-1941.

Παρατίθεται φωτογραφία του Ανδριάντα, ο οποίος, πέραν του ότι κοσμεί την Πλατείαν και ολόκληρον το χωριό, υπενθυμίζει και διδάσκει το του Θουκυδίδου:

«Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ Ελεύθερον το εύψυχον»

 

 

 

 

Τούτο σημαίνει ότι η ευδαιμονία βασίζεται (έχει ως προϋπόθεσιν) την ελευθερία και η ελευθερία εις την ψυχικήν ρώμην (γενναιότητα).

Εις απόλυτον αρμονίαν μετ’ αυτού ευρίσκεται το Ομηρικόν 

«Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι  περί πάτρης».

Ένα θεϊκόν σημείον είναι το άριστον όλων, να αντιμετωπίζωμεν τους εχθρούς, μαχόμενοι υπέρ της Πατρίδος.

Ειρήσθω εν παρόδω ότι η αναφώνησις ΑΕΡΑ εκ στόματος του Ήρωος Στρατιώτου Μπουκουβάλα Γεωργίου απετέλεσεν απαρχήν της Ιαχής ΑΕΡΑ, η οποία προσετέθη εις το οπλοστάσιον των Ψυχολογικών Επιχειρήσεων του Στρατού μας, με άριστα αποτελέσματα, κατά τον Ελληνο-Ιταλικόν Πόλεμον.

  Τέλος τις φωτογραφίες μου προσέφερεν ευγενώς η κα Τσιούρη Διονυσία, πρωτανεψιά του Ήρωος Στρατιώτου Μπουκουβάλα Γεωργίου, η οποία κατοικεί εις Καρίτσαν Ιωαννίνων. 

Φωτόπουλος Δ. Γεώργιος-Γεωργάκης

Εκ Μεγάλης Βρύσης Καμενιάνων Καλαβρύτων