Η βία κατά των γυναικών είναι κομμάτι μιας επικίνδυνης κοινωνικής κατασκευής όπου έχει στον πυρήνα της  την  έμφυλη ανισότητα. Παρά τη νομική αλλά περίπου ακρωτηριασμένη ισότητα που επικρατεί στη δημόσια σφαίρα, οι πιο ολέθριες ανισότητες, είναι  αυτές που κρύβονται στην «ασφάλεια» και τη «θαλπωρή» του σπιτιού. Οι γυναίκες πριν θεωρήσουν τους εαυτούς τους γυναίκες / άτομα ,εξαναγκάζονται σε μια βίαιη κοινωνικοποίηση που τις θέτει  στο παρασκήνιο, ετεροκαθοριζόμενες, ως μητέρες, σύζυγοι, κόρες, αδερφές κ.λπ. Και εκεί αρχίζει το πρόβλημα και η βαρβαρότητα.

Ο βιασμός, ο φόβος του βιασμού, η γυναικοκτονία, είναι αναπόσπαστο μέρος μιας βαθιάς  συστημικής οπισθοδρόμησης, μιας ευθραυστότητας στην εφαρμογή της αρχής  της  ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών,  που έχει συσκοτιστεί  από τη μονοδιάστατα ανδροκεντρική και πατριαρχική ανάγνωση του κόσμου. . 

Οι ιστορίες βίας κατά των γυναικών είναι οι σιωπές της ιστορίας .Είναι μια βουβή πανδημία που εξελίσσεται στη μακρά διάρκεια του χρόνου, μέσα σε σκληρές  νοοτροπίες και προκαταλήψεις. Στις ιστορίες της ζωής των αόρατων γυναικών-θυμάτων, (που επανοικειοποιούνται το ονοματεπώνυμό τους την στιγμή της δολοφονίας τους)  τίποτα (αλλά και όλα) δεν θα μπορούσε να τις προετοιμάσει για τη βαρβαρότητα της οποίας υπήρξαν θύματα. Στις γυναίκες/ κορίτσια /μάρτυρες δεν αρκεί λοιπόν μια μόνο μέρα επετειακής μνήμης . Ο τερματισμός της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών, πρέπει είναι παράγωγο μιας ολιστικής και θεσμικής προσέγγισης, τέτοιας που θα  αντιμετωπίζει τις βαθύτερες αιτίες, που θα αναθεωρεί τα νοσηρά κοινωνικά συμβόλαια, που θα παρέχει υπηρεσίες  προστασίας στα θύματα και θα τερματίζει την ατιμωρησία.

Μα πάνω απ’ όλα, τα δικαιώματα των γυναικών, η ισότητα των φύλων είναι ένας τεράστιος, διαρκής και ιερός αγώνας για όλους μας.