Μόλις 2 μήνες μετά την αποχώρηση των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων από την Αθήνα, ξεκινάει το “σπιράλ” της έντασης, που οδήγησε στην διπλή (1944-1945, 1947-1949) εμφύλια σύρραξη, που ταλάνισε για πολλές δεκαετίες την εσωτερική πολιτική, και όχι μόνο, ζωή της Πατρίδας μας!..
Γιατί;
Γιατί οι Έλληνες ήταν, για μια ακόμη φορά, ΔΙΧΑΣΜΕΝΟΙ!..
Όπως και σήμερα (και σχεδόν πάντα)!..
Σε τι συμφωνούν; Στην Εξωτερική Πολιτική; Στην Οικονομία; Στην Παιδεία; Στην Υγεία;
Σ’ αυτά τα θέματα, τουλάχιστον, που θα έπρεπε να υπάρχει μια δεσμευτική, από κοινού συμφωνημένη, πολιτική και στρατηγική γραμμή και «νυν και αεί»…
Στο μόνο που συμφωνούν είναι : στο ποιός θα πάρει την εξουσία, δηλαδή την «καρέκλα» και την «κουτάλα»!..
Κι εσύ έρμη Πατρίδα ανέβαινε συνέχεια το Γολγοθά σου!!!

Το έχω ματαγράψει και το ʺξαναφωνάζω στεντόρειαʺ, με τους στίχους του Εθνικού μας ποιητή, Διονυσίου Σολωμού :

«…Η Διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει, “πάρ’ το”, λέγοντας, “και συ”.

Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά·
μην το πιάστε, γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά.

Από στόμα οπού φθονάει, παλληκάρια, ας μην πωθεί,
πως το χέρι σας κτυπάει του αδελφού την κεφαλή.

Μην ειπούν στο στοχασμό τους τα ξένη έθνη αληθινά:
“Εάν μισούνται ανάμεσό τους δεν τους πρέπει ελευθεριά…”

Ο Θεόδωρος Γ. Θανόπουλος είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός,τ. Σχολικός Σύμβουλος Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης με καταγωγή από τα Καλάβρυτα.