Η 90χρονη σήμερα Γιώτα Κωνσταντοπούλου – έγκλειστη το 1943 στο Δημοτικό Σχολείο Καλαβρύτων – ξεσπάει στην «Π» για τον μύθο του «καλού» ναζί – Συνέντευξη στον Παναγιώτη Ρηγόπουλο.

Αστραψε κι βρόντηξε στα 90 χρόνια της, η Γιώτα Κωνσταντοπούλου, μιλώντας αποκλειστικά στην «Πελοπόννησο» για τον μύθο του «καλού» ναζί: Ούσα 12 ετών την αποφράδα ημέρα του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος και έγκλειστη στο Δημοτικό Σχολείο, έχοντας χάσει πατέρα και δύο αδέλφια από το εκτελεστικό απόσπασμα των Γερμανών, θυμάται τα πάντα λεπτομερώς και ξεσπάει στην εφημερίδα μας:

Συναντήσαμε την επιζήσασα της γερμανικής θηριωδίας, η οποία είχε διατελέσει και πρόεδρος του Δικτύου Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών Ελλάδος 1940- 45, στην οικία της, στα Υψηλά Αλώνια της Πάτρας. Παρά το προκεχωρημένο της ηλικίας της, δεν έχει ξεχάσει τίποτα από την φρικιαστική ιστορία, επιβεβαιώνοντας μάλιστα στο ακέραιο τις μαρτυρίες του 13χρονου τότε Γιώργου Δημόπουλου και της 5χρονης τότε Βίβιαν Στεφάνου, που μίλησαν επίσης αποκλειστικά στην «Π».

«ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ ΗΤΑΝ ΞΕΚΛΕΙΔΩΤΕΣ»

Ετσι, και αυτή με τη σειρά της, ξεκαθαρίζει ότι κανένας Γερμανός δεν τους άνοιξε καμία πόρτα, αφού όπως επισημαίνει οι πόρτες του σχολείου, δεν κλειδώθηκαν ποτέ: «Ολες οι πόρτες των 4 τάξεων που ήταν στοιβαγμένα αρχικά οι μελλοθάνατοι και στη συνέχεια τα γυναικόπαιδα, καθώς και η κεντρική πόρτα, ήταν από την αρχή ξεκλείδωτες! Ποτέ δεν κλειδώθηκαν και πολύ περισσότερο βέβαια δεν μπήκε ποτέ αλυσίδα, όπως περιγράφει εσφαλμένα η ταινία.

 

«ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ»

«Οι Γερμανοί, το λέω κατηγορηματικά, δεν είχαν εντολή να μας εκτελέσουν εμάς τα γυναικόπαιδα. Αν ήθελαν, θα το είχαν κάνει εύκολα, καθώς βγαίναμε από το σχολείο. Μας κράτησαν στο σχολείο ώστε να μην δημιουργηθεί πανικός την ώρα της εκτέλεσης και μας χρησιμοποίησαν και σαν ομήρους για να μην αντιδράσουν οι μελλοθάνατοι.

Στη συνέχεια, ήθελαν να εκκενώσουμε γρήγορα τον χώρο, γι’ αυτό μάλιστα δεν δίστασε ένας από αυτούς να χτυπήσει με το κοντάκι του όπλου του μία γυναίκα και μάλιστα εγκυμονούσα, για να την σπρώξει, με αποτέλεσμα αυτή να αποβάλει! Βιάζονταν να αποχωρήσουν από τα Καλάβρυτα, φοβούμενοι ενδεχομένως κάποια επίθεση των ανταρτών. Σε  εκείνη τη φάση πρέπει να σας πω, ότι οι Γερμανοί ήταν πιο φοβισμένοι και από εμάς…

Εβγαινε ο κόσμος από το σχολείο αλαφιασμένος, σαν τα λυσσασμένα σκυλιά! Οι γυναίκες είχαν αντιληφθεί πλέον, ότι είχαν εκτελεσθεί οι  άνδρες. Βγαίνοντας η μητέρα μου έξω, πάει έξαλλη πάνω σε έναν Γερμανό, τον πιάνει από την στολή και τον ρωτάει που είναι ο πατέρας μου, τι τον έχουν κάνει! Εκείνος την πιάνει θυμωμένος από το χέρι και τη σπρώχνει να πάει με τους άλλους προς τα κάτω, στην κατεύθυνση του λαγκαδιού…».

«ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑΕΙ ΓΕΛΩΝΤΑΣ»

Η κυρία Γιώτα, καθηλώνει με τη λεπτομερή και γλαφυρή  εξιστόρηση των γεγονότων. Κομπιάζει από τη συγκίνηση καθώς αναφέρεται στα αδικοχαμένα μέλη της οικογένειάς της:

«Εχασα δύο αδελφούς μου, τον Τάκη (16 ετών) και τον Σπήλιο (18 ετών) και τον πατέρα μου Κώστα (47 ετών), από τους ναζί στα Καλάβρυτα. Ο πατέρας μου έφθασε στο σχολείο από τους τελευταίους, λίγο πριν οδηγήσουν τους μελλοθάνατους στον τόπο του Μαρτυρίου. Αν είχε καθυστερήσει να έρθει πέντε λεπτά, θα είχε γλυτώσει! Μέσα στο σχολείο ήμουν, με τη μητέρα μου Ελένη, και τα αδέλφια μου Γιάννη (13 ετών), Μέλπω (9 ετών) και Μαρία (2 ετών).

Θυμάμαι σαν τώρα τον πατέρα μου, καθώς τον έπαιρναν οι Γερμανοί για να τον οδηγήσουν στον τόπο της εκτέλεσης. Με κοίταξε βαθιά στα μάτια, με αποχαιρέτησε με ένα νεύμα του και μου γέλασε, για να με καθησυχάσει… Αυτή είναι η τελευταία εικόνα που έχω από αυτόν και δεν μου φεύγει από το μυαλό, 78 χρόνια τώρα…».

«ΚΛΑΙΓΑΝΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΖΩΑ!»

«Δεν θα το πιστέψετε ίσως αυτό που θα σας πω: Οταν βγήκαμε από το σχολείο και κάποια στιγμή πήγαμε μέσα στην πόλη για να δούμε τι έχει απογίνει το σπίτι μας, ακούγαμε όλα τα ζώα να κλαίνε γοερά, σαν να ήταν άνθρωποι! Θυμάμαι, μία σκυλίτσα που είχαμε, όταν με είδε έτρεξε πάνω μου, με αγκάλιασε με τα μπροστινά ποδαράκια της και έκλαιγε μαζί μου! Ηταν μία κατάσταση εξωπραγματική, κόλαση πραγματική! Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψω τη φρικαλεότητα, την οδύνη, τον σπαραγμό, την απόγνωση…»

«Η ΤΑΙΝΙΑ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ»

«Είναι μια ταινία που προσβάλλει τη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Είναι δυνατόν μετά από 78 χρόνια να λέμε κουταμάρες; Να μιλάμε για ”καλό” Αυστριακό που βοήθησε να σωθούμε; Είναι μια πολύ μεγάλη ανοησία αυτό. Δεν ξέρω πώς βγήκε αυτό και γιατί συμπεριλήφθηκε στην ταινία. Τι θέλουν να εξυπηρετήσουν; Το μυαλό μου βέβαια σκέφτεται  πολλά… Είναι μια ανιστόρητη ταινία! Και βέβαια είναι λάθος και αυτό που δείχνει, ότι όταν βγαίναμε έξω είχε πιάσει φωτιά η στέγη του σχολείου. Δεν είναι αλήθεια. Οι φλόγες βρισκόταν τότε, στη βάση του σχολείου».

Πηγή:pelop.gr