Η Πολιτεία έχει κάθε δικαίωμα να απαιτεί από τους πολίτες να τηρούν τον νόμο. Η οδική ασφάλεια δεν είναι ζήτημα διαπραγμάτευσης. Η χρήση κράνους και ζώνης ασφαλείας, η τήρηση των ορίων ταχύτητας και η αποφυγή της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ σώζουν ζωές. Η Τροχαία οφείλει να εφαρμόζει τον νόμο και καλά κάνει όταν το πράττει.
Το πραγματικό ερώτημα όμως δεν αφορά την Τροχαία.
Αφορά την ίδια την Πολιτεία.
Είναι διατεθειμένη να αξιολογεί και τον εαυτό της με την ίδια αυστηρότητα που αξιολογεί τον πολίτη;
Ο πολίτης που παραβιάζει τον νόμο πληρώνει το τίμημα. Έτσι πρέπει να λειτουργεί ένα κράτος δικαίου.
Τι συμβαίνει όμως όταν αποτυγχάνει η ίδια η Πολιτεία;
Όταν μία πινακίδα STOP καλύπτεται από κλαδιά, όταν η διαγράμμιση έχει σχεδόν εξαφανιστεί, όταν υπάρχουν λακκούβες, όταν έργα εκτελούνται χωρίς επαρκή σήμανση ή όταν φωτεινοί σηματοδότες δημιουργούν καθημερινά κυκλοφοριακά προβλήματα, ποιος λογοδοτεί;
Σχεδόν ποτέ κανείς.
Κι όμως, αυτές οι παραλείψεις επηρεάζουν άμεσα την οδική ασφάλεια. Ο κίνδυνος δεν δημιουργείται μόνο από τον οδηγό. Δημιουργείται πολλές φορές και από τις παραλείψεις της ίδιας της Πολιτείας.
Η ευθύνη όμως δεν περιορίζεται μόνο στη συντήρηση των δρόμων.
Αφορά και τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται οι πόλεις.
Πριν αποφασιστούν πεζοδρομήσεις, αλλαγές στην κυκλοφορία ή κατάργηση θέσεων στάθμευσης, δεν θα έπρεπε να προηγείται ολοκληρωμένη κυκλοφοριακή μελέτη που να αποδεικνύει ότι οι αλλαγές αυτές βελτιώνουν πραγματικά την καθημερινότητα των πολιτών και δεν δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα λύνουν;
Οι πολίτες πληρώνουν πρόστιμα για παράνομη στάθμευση.
Έχει μετρήσει ποτέ η Πολιτεία αν υπάρχουν αρκετές νόμιμες θέσεις στάθμευσης για να καλύψουν τις πραγματικές ανάγκες μιας πόλης;
Είτε η ευθύνη ανήκει σε Υπουργείο, είτε σε Περιφέρεια, είτε σε Δήμο, για τον πολίτη υπάρχει μία μόνο Πολιτεία.
Ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται ποιος φορέας έχει την αρμοδιότητα. Δικαιολογημένα απαιτεί ασφαλείς δρόμους, σωστή σήμανση και υποδομές που προστατεύουν τη ζωή του.
Όταν οι κυρώσεις σε ορισμένες περιπτώσεις φαίνονται δυσανάλογες σε σχέση με την παράβαση, είναι φυσικό να γεννώνται ερωτήματα.
Ποιος είναι τελικά ο πραγματικός στόχος;
Η πρόληψη των τροχαίων ατυχημάτων;
Ή η αύξηση των δημοσίων εσόδων;
Αν η μοναδική προτεραιότητα της Πολιτείας είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής, τότε οφείλει να επιδεικνύει την ίδια αποφασιστικότητα και στη συντήρηση των δρόμων, στη σωστή σήμανση, στις διαγραμμίσεις, στον φωτισμό και στον ορθολογικό κυκλοφοριακό σχεδιασμό.
Οι πολίτες έχουν επίσης δικαίωμα να γνωρίζουν πού καταλήγουν τα χρήματα που εισπράττονται από τα πρόστιμα του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Πόσα από αυτά επενδύονται πραγματικά στην οδική ασφάλεια; Πόσοι δρόμοι συντηρούνται, πόσες διαγραμμίσεις ανανεώνονται και πόσα επικίνδυνα σημεία αποκαθίστανται;
Η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση εμπιστοσύνης.
Η συζήτηση, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να υπάρχουν έλεγχοι και πρόστιμα. Φυσικά και πρέπει.
Η πραγματική συζήτηση είναι αν η ίδια η Πολιτεία είναι διατεθειμένη να εφαρμόσει στον εαυτό της τα ίδια υψηλά πρότυπα ευθύνης που απαιτεί από τους πολίτες.
Ένα κράτος που ζητά πειθαρχία οφείλει πρώτο να δίνει το παράδειγμα: να συντηρεί τις υποδομές του, να σχεδιάζει σωστά τις πόλεις του και να λογοδοτεί για τις αποφάσεις και τις παραλείψεις του.
Γιατί η πραγματική ισχύς μιας Πολιτείας δεν μετριέται από το ύψος των προστίμων που επιβάλλει. Μετριέται από την εμπιστοσύνη που εμπνέει στους πολίτες της.
Δημήτρης Παλούμπης
Πολιτικός Επιστήμονας
Υποψήφιος Βουλευτής Αχαΐας – Ελληνική Λύση
Ακολουθήστε το kalavrytapress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
