Τρύφωνας Ιωαννίδης – Ο Οδοντωτός, ο Βουραϊκός, το Διακοπτό και τα Καλάβρυτα δεν ζητούν να τους θυμηθούν. Ζητούν να τους αντιμετωπίσουν ως αυτό που πραγματικά είναι
Για δεκαετίες ακούμε ότι ο Οδοντωτός Σιδηρόδρομος Διακοπτού – Καλαβρύτων είναι ένα μοναδικό έργο. Ένα τεχνικό θαύμα. Ένα στολίδι της ελληνικής φύσης. Ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά προϊόντα της χώρας.
Αν όλα αυτά είναι αλήθεια, τότε γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα:
Γιατί δεν αντιμετωπίζεται ως εθνική προτεραιότητα;
Ο Οδοντωτός δεν είναι μια τοπική υπόθεση των Καλαβρύτων ή του Διακοπτού.
Είναι εθνική υποδομή.
Είναι ένα δημόσιο αγαθό που συνδέει την ιστορία, το περιβάλλον, τον τουρισμό και την ανάπτυξη.
Και όμως, διαχρονικά η περιοχή καλείται να αποδείξει ξανά και ξανά την αξία αυτού που ήδη γνωρίζει όλη η Ελλάδα.
Το Φαράγγι του Βουραϊκού, η μοναδική διαδρομή, οι σταθμοί, η ιστορία και η διεθνής αναγνωρισιμότητα του Οδοντωτού αποτελούν ένα αναπτυξιακό κεφάλαιο ανεκτίμητης αξίας.
Το ερώτημα δεν είναι αν αξίζει να επενδύσουμε στον Οδοντωτό.
Το ερώτημα είναι γιατί δεν το έχουμε ήδη κάνει.
Γιατί σε μια εποχή που μιλάμε για βιώσιμη ανάπτυξη, πράσινες μεταφορές, προστασία του περιβάλλοντος και ενίσχυση της περιφέρειας, ένας από τους πιο εμβληματικούς σιδηροδρόμους της χώρας εξακολουθεί να μην αποτελεί κεντρικό άξονα εθνικής πολιτικής.
Η ανάπτυξη δεν μπορεί να αφορά μόνο τα μεγάλα αστικά κέντρα.
Η ανάπτυξη πρέπει να φτάνει εκεί όπου υπάρχουν πραγματικά συγκριτικά πλεονεκτήματα.
Και λίγες περιοχές στην Ελλάδα διαθέτουν ένα πλεονέκτημα τόσο ισχυρό όσο ο Οδοντωτός και ο Βουραϊκός.
Η τοπική κοινωνία δεν ζητά χάρη.
Δεν ζητά προνόμια.
Ζητά το αυτονόητο.
Να αντιμετωπιστεί αυτός ο τόπος με τον σεβασμό που του αξίζει.
Να υπάρξει μακροπρόθεσμος σχεδιασμός.
Να υπάρξουν επενδύσεις.
Να υπάρξει ουσιαστική προστασία και ανάδειξη.
Να αναγνωριστεί ότι ο Οδοντωτός δεν είναι κόστος για το κράτος.
Είναι επένδυση με πολλαπλά οφέλη για την οικονομία, τον τουρισμό, το περιβάλλον και την κοινωνική συνοχή.
Γιατί όταν εγκαταλείπεται η περιφέρεια, δεν χάνει μόνο η περιφέρεια.
Χάνει η χώρα.
Και όταν υποβαθμίζεται ένα έργο όπως ο Οδοντωτός, δεν υποβαθμίζεται μόνο μια σιδηροδρομική γραμμή.
Υποβαθμίζεται η ίδια η δυνατότητα της Ελλάδας να αξιοποιήσει τον φυσικό, ιστορικό και πολιτιστικό της πλούτο.
Γι’ αυτό η συζήτηση για τον Οδοντωτό δεν είναι απλώς μια συζήτηση για ένα τρένο.
Είναι μια συζήτηση για το ποια Ελλάδα θέλουμε.
Μια Ελλάδα συγκεντρωτική, που θυμάται την περιφέρεια μόνο στις επετείους και στις εξαγγελίες;
Ή μια Ελλάδα που επενδύει στα μοναδικά της πλεονεκτήματα και δίνει ζωή στις τοπικές κοινωνίες;
Ο Οδοντωτός, ο Βουραϊκός, το Διακοπτό και τα Καλάβρυτα δεν ζητούν να τους θυμηθούν.
Ζητούν να τους αντιμετωπίσουν ως αυτό που πραγματικά είναι:
Ένα εθνικό κεφάλαιο που αξίζει προστασία, επένδυση και μέλλον.
Από το 2009 και μετά, έχουν δαπανηθεί σημαντικά δημόσια κονδύλια – που προσεγγίζουν τα 42 εκατομμύρια ευρώ – για την προμήθεια νέου τροχαίου υλικού και την αναβάθμιση της γραμμής του Οδοντωτού Σιδηροδρόμου Διακοπτού – Καλαβρύτων.
Πρόκειται για χρήματα του ελληνικού λαού, τα οποία επενδύθηκαν με στόχο την αναβάθμιση μιας μοναδικής σιδηροδρομικής υποδομής, η οποία αποτελεί όχι μόνο συγκοινωνιακό έργο αλλά και κορυφαίο τουριστικό και πολιτιστικό προϊόν της χώρας.
Ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι το εξής:
Αν υπήρξε τέτοια δημόσια επένδυση, γιατί δεν βλέπουμε αντίστοιχη συνολική αναβάθμιση, ανάπτυξη και στρατηγική αξιοποίηση του έργου;
Ο Οδοντωτός, παρά τη μοναδικότητά του και τη διεθνή του αναγνωρισιμότητα, εξακολουθεί να λειτουργεί χωρίς έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό ανάπτυξης που να συνδέει τη γραμμή με την τοπική οικονομία, τον τουρισμό και την περιφερειακή στρατηγική.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ένα έργο εθνικής σημασίας αντιμετωπίζεται συχνά αποσπασματικά, χωρίς τη συνολική αξιοποίηση που θα αντιστοιχούσε στο ύψος της επένδυσης και της ιστορικής του αξίας.
Η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στο παρελθόν των αποφάσεων. Πρέπει να αφορά κυρίως το παρόν και το μέλλον:
Πώς αξιοποιήθηκε η επένδυση των δημοσίων πόρων;
Ποιο ήταν το αναπτυξιακό αποτύπωμα για το Διακοπτό, τον Βουραϊκό και τα Καλάβρυτα;
Υπάρχει σήμερα ενιαίο σχέδιο αξιοποίησης του Οδοντωτού ως στρατηγικού τουριστικού προϊόντος;
Και κυρίως, ποιος λογοδοτεί για το αποτέλεσμα της επένδυσης;
Ο Οδοντωτός δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή γραμμή με λειτουργικά ζητήματα.
Είναι ένα δημόσιο κεφάλαιο μεγάλης αξίας, που συνδέει τη θάλασσα με το βουνό και αποτελεί διεθνές σημείο αναφοράς για τη χώρα.
Η ευθύνη πλέον δεν είναι μόνο τεχνική ή διοικητική.
Είναι πολιτική.
Γιατί όταν επενδύονται δεκάδες εκατομμύρια ευρώ από δημόσιους πόρους, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η υλοποίηση έργων, αλλά η πραγματική απόδοση αυτών των έργων στην κοινωνία και στην οικονομία.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται ένας καθαρός και ειλικρινής επανασχεδιασμός:
όχι μόνο για τη λειτουργία του Οδοντωτού, αλλά για τη θέση που θέλουμε να έχει στον αναπτυξιακό χάρτη της χώρας.
Γιατί ο Οδοντωτός δεν είναι ένα έργο του παρελθόντος.
Είναι μια χαμένη – προς το παρόν – ευκαιρία του παρόντος και μια μεγάλη δοκιμασία για το μέλλον!
Ακολουθήστε το kalavrytapress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
