Γεώργιος Δ. Φωτόπουλος: ΠΙΝΑΞ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΘΕΝΤΩΝ (1940-1941)ΚΑΜΕΝΙΑΝΙΤΩΝ - ΔΡΟΒΟΛΟΒΙΤΩΝ - ΔΕΣΙΝΙΩΤΩΝ

Συνέχεια του από 17 Απριλίου ε.ε.

6. Αδελφοί Αθανασόπουλοι:

Τέκνα Ανδρέου και Ρεβέκκας από τους Καμενιάνους Αροανίας Καλαβρύτων.

α. Δημήτριος. Επολέμησεν εναντίον Ιταλών και Γερμανών.

Παρατίθεται φωτογραφία του:

Υπέστη βαρύ θωρακικόν νόσημα (πνευμονίαν, ένεκα του ψύχους και των κακουχιών κατά τον πόλεμον. Η νόσος αυτοϊάθη Θεία Χάριτι).

β. Γεώργιος.

Παρατίθεται φωτογραφία του.

Ετραυματίσθη εις το φοβερόν Ύψωμα Σκουτάρα, υπό τις ακόλουθες συνθήκες:

«Κατόπιν τριημέρου προπαρασκευής και αναγνωρίσεων, η εναντίον της Σκουτάρας επίθεσις, εκτοξεύεται την πρωΐαν της 4^ης Ιανουαρίου 1941, με ταυτόχρονον ενέργειαν του 1/6 Τάγματος κατά του υψώματος 660. Και πάλιν όμως η επίθεσις απέτυχε, φονευθέντος και του Διοικητού του 1/12 Τάγματος, Ταγματάρχου Πεζικού Παπαδοπούλου Γεωργίου, φθάσαντος επικεφαλής του Τάγματός του μέχρι των συρματοπλεγμάτων.

Περί το πτώμα τούτου συνήφθη ομηρικός αγών, των στρατιωτών προσπαθούντων να συναποκομίσωσι τον γενναίον ηγήτορα.

Ἅπαξ ἒτι, απεδεικνύετο ότι ο διαρρεύσας χρόνος και η σπουδαιότης του υψώματος τούτου έδωσαν πλήρη ευκαιρίαν εις τον εχθρόν, όπως οχυρώση και υποστηρίξη τούτο κατ’ ασφαλή τρόπον» (Γ.Ε.Σ./Δ.Ι.Σ. Η Ελληνική Αντεπίθεσις 14 Νοεμβρίου 1940 – 6 Ιανουαρίου 1941, σελίς 193).

«Σκουτάρα: εκ της Βυζαντινής λέξεως σκουτάρι (= ασπίδα).

Το ύψωμα τούτο ευρίσκετο εις τοιαύτην θέσιν, ώστε οι Ιταλοί ηδύναντο να μεταφέρουν ευχερώς όσες δυνάμεις ήθελον. Επίσης το ύψωμα περιήρχετο, ότε εις τους Ιταλούς, ότε εις τους Έλληνες.

Εις την προαναφερομένην φάσιν του αγώνος, εγγύς του πτώματος του γενναίου Ταγματάρχου Παπαδοπούλου Γεωργίου, ετραυματίσθη ο Αθανασόπουλος Γεώργιος του Ανδρέου και Ρεβέκκας, όπως μου είχεν αφηγηθεί ο ίδιος, όταν κατά το πάλαι ποτέ μου ωμίλησε για τις συνθήκεςς τραυματισμού του.

Οὗτος, όταν η Χώρα μας κατελήφθη υπό Γερμανικών, Ιταλικών και Βουλγαρικών στρατευμάτων ενετάχθη εις την Εθνικήν Αντίστασιν και προσέφερεν αξιόλογον έργον.

Κατά τις χαλεπές εκείνες ημέρες της κατοχής ξένων στρατευμάτων εις την Χώραν μας, εποχήν καθ’ ἣν ευρίσκοντο εις έξαρσιν η πείνα, η εγκληματικότης, ο κίνδυνος για την ζωήν και την σωματικήν ακεραιότητα των ανθρώπων κ.λπ., ωρισμένοι αυτόκλητοι, ανεύθυνοι και αναρμόδιοι «κουμανταδόροι» επεχείρησαν να αφαιρέσουν την ζωήν είκοσι περίπου ανθρώπων, για ζωοκλοπήν, την οποίαν άλλωστε δεν είχαν διαπράξει. Τότε επενέβη ο Γεώργιος Αθανασόπουλος και δι’ ευφυούς χειρισμού της υποθέσεως έσωσε την ζωήν των ανθρώπων αυτών.

Την 19^ην-9-1943, μετά του Κυριακοπούλου Χρήστου (Χρηστιά) του Αθανασίου από Καμενιάνους, εις θέσιν Μαντζίνο μεταξύ Καμενιάνων – Αγριδίου ηχμαλώτισαν γερμανικόν στρατιωτικόν αυτοκίνητον (ένθα κατωτέρω 15).

Παρατίθεται φωτογραφία του εξαρτήματος του αυτοκινήτου.

γ. Γρηγόριος (Δεκανεύς).

Παρατίθεται φωτογραφία του.

Εκ δεξιών προς αριστερά

Ετραυματίσθη εις το Οχυρόν Ρούπελ, από γερμανικήν χειροβομβίδα, ἐν τῆ προσπαθεία του να αντιμετωπίση δια χειροβομβίδων τους αντιπάλους, οι οποίοι προσήγγισαν το οχυρόν. Ο αγών υπήρξεν άνισος με υπεροχήν του εχθρού, τόσον αριθμητικήν, όσον και εις πολεμικά μέσα.

Διεξήγετο εκ του συστάδην και εξειλίσσετο λυσσωδώς.

Το συγκεκριμένον οχυρόν ευρίσκεται επί του όρους Αγκίστρου ἢ Τσιγκελίου, ήτοι αμέσως ανατολικώς του ποταμού Στριμόνος.

Οι Γερμανοί απέβλεπαν να αποκόψουν τον βραχίονα της Ανατολικής Μακεδονίας και της Δυτικής Θράκης από του λοιπού κορμού της Ελλάδος, δι’ ὃ το κέντρον βάρους της επιθέσεώς των ετοποθετήθη εις την κοιλάδα του Στριμόνος ποταμού, προς διάνοιξιν της στενωπού του Ρούπελ, ως εγγυτέρας κατευθύνσεως προς την Θεσσαλονίκην.

Παρατίθεται:

Σχήμα της αμυντικής Γραμμής ΜΕΤΑΞΑ.

Ενταύθα οφείλω να επισημάνω ότι:

«Οι κατά της Ελλάδος επιτεθείσες την 6^ην Απριλίου 1941 δυνάμεις της 12^ης γερμανικής Στρατιάς – υπό τον Στρατάρχην Φον Λιστ – απετελούντο:

α. Από δύο Σώματα Στρατού XVIIΙ και ΧΧΧ τα οποία είχαν αναπτυχθεί από Πετριτσίου μέχρι Νευροκοπίου και περαιτέρω προς ανατολάς, κατά μήκος της Ελληνοβουλγαρικής μεθορίου, εις την Δυτικήν Θράκην.

β. Από το XL γερμανικόν Σώμα Στρατού, ανεπτυγμένον κατά μήκος του νοτίου τμήματος της Βουλγαρογιουγκοσλαβικής μεθορίου. Τούτο επετέθη εναντίον Ελλάδος και Νοτίου Γιουγκοσλαβίας.

γ. Από το VIII Σώμα Αεροπορίας, τον 4^ον Αεροπορικόν Στόλον και τμήμα του Χ Αεροπορικού Σώματος, ήτοι σύνολον περί τα 1.400 αεροσκάφη, εκ των οποίων πολλά καθέτου εφορμήσεως («στούκας»), προς υποστήριξιν των κατά της Ελλάδος και Γιουγκοσλαβίας επιχειρήσεων της 12^ης γερμανικής Στρατιάς».

Ταυτοχρόνως όμως με τις εκδηλωθείσες επιθέσεις των εις τις περιοχές Ανατολικής Μακεδονίας και Δυτικής Θράκης οι Γερμανοί εκινήθησαν επιθετικώς διά της κοιλάδος του Στρούμνιτσα ποταμού (νοτιωτάτη Γιουγκοσλαβία) διά να υπερκεράσουν εκ δυσμών την τοποθεσίαν των οχυρών.

Και ενώ οι κατά των Ελληνικών οχυρών γερμανικές επιθέσεις ασήμαντα είχαν αποτελέσματα επί τριήμερον, κατά τρόπον ώστε, η αμυντική τοποθεσία Γραμμής ΜΕΤΑΞΑ διετηρείτο σχεδόν αλώβητος, τοὐναντίον εις την κοιλάδα του Στρούμνιτσα ποταμού η γερμανική επίθεσις ευκόλως ανέτρεψε την αντίστασιν των Γιουγκοσλάβων, διήλθε την Ελληνογιουγκοσλαβικήν μεθόριον (αυχήν Κωστουρίνου) και διά του Κιλκίς κατηυθύνθη ταχέως προς Θεσσαλονίκην.

Την εσπέραν της 8^ης Απριλίου 1941 ισχυρές τεθωρακισμένες γερμανικές δυνάμεις ενεφανίσθησαν εις απόστασιν 20 χιλιομέτρων Β.Δ. της Θεσσαλονίκης, και απήτησαν την άνευ όρων παράδοσιν της πόλεως.

Μετά σύμφωνον γνώμην Βασιλέως, Κυβερνήσεως και Αρχιστρατήγου τα οχυρά Γραμμής Μεταξά συνθηκολογούν, ένεκα υπερφαλαγγίσεώς των εξ αριστερών».

(Αείμνηστος Υποστράτηγος Μιχαήλ Δ. Σούλης, Καθηγητής εις την Σχολήν Αξιωματικών Αστυνομίας Πόλεων εν έτει 1978).

Απώλειες

Κατά την διάρκειαν του 4ημέρου αγώνος οι απώλειες της φρουράς του οχυρού Ρούπελ ήσαν 14 νεκροί και 38 τραυματίες.

Από την άλλην πλευράν ο γερμανικός Στρατός ποτέ δεν εγνωστοποίησε τις πραγματικές απώλειες.

Και μόνον όμως το γεγονός ότι το 125^ο ενισχυμένον Σύνταγμα Πεζικού, το οποίον επετέθη εις το οχυρόν ΡΟΥΠΕΛ, δεν συμμετείχεν εις άλλην μάχην, καθ’ όλην την διάρκειαν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, είναι ενδεικτικόν για το μέγεθος των απωλειών τις οποίες υπέστη εις την προσπάθειάν του, να διασπάση την ωχυρωμένην τοποθεσίαν της στενωπού ΡΟΥΠΕΛ.

Ο Διοικητής του Συνταγματάρχης Έρικ Πέτερσον φαίνεται να είπεν εις κατ’ ιδίαν συζήτησίν του με τον Διοικητήν του Δυτικού Υποτομέως Συγκροτήματος ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ Αντισυνταγματάρχην Πεζικού Πλευράκην Γεώργιον:

[«…. Δεν θρηνώ ως Στρατιώτης, διότι η θυσία ήταν επιβεβλημένη, αλλά κλαίω ως άνθρωπος, διότι εκ του Συντάγματός μου απέμειναν ολίγοι μόνον άνδρες….»].

(Νίκος Β. Γκιρμπάτσης, Αντισυνταγματάρχης ε.ε. εις το βιβλίον του «Οχυρό ΡΟΥΠΕΛ 1936-1941»).

Ήδη συγγράφει έτερον βιβλίον για το οχυρόν ΡΟΥΠΕΛ, έτι μάλλον διεξοδικόν.

Ἐν Καμενιάνοις τῆ 21η Απριλίου 2026

Συνεχίζεται: