Γεώργιος Δ. Φωτόπουλος: Ἡγιασμένοι Τόποι

Ἡγιασμένοι Τόποι

Παρατίθεται:

Φωτογραφία καταθέσεως στεφάνου εις την αναθηματικήν πλάκα παρά τῶ Ταφικῶ Μνημείω του Καμενιανίτη Οπλαρχηγού Ξενοχρίστου.

Ι. ΚΕΡΙ ΚΑΙ ΘΥΜΙΑΜΑ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΗΡΩΩΝ:

Με το βλέμμα εκεί όπου τα παιδιά της Ελλάδος, οι Ήρωες και Ημίθεοι καθηγίασαν τους Επικούς Αγώνες της Φυλής μας με το τίμιον αίμα των, ερχόμεθα – πέραν των άλλων – και εις τον περίβολον του Ιερού Ναού του Αγίου Αθανασίου εις το χωρίον Μπαρδικώστα νυν Κρυσταλλόβρυσιν Πατρών.

Εκεί, όπου ευρίσκεται το Ταφικόν Μνημείον του Οπλαρχηγού της Παλιγγενεσίας Ξενοχρίστου. Εκεί όπου την 3^ην Μαΐου ε.ε. οι απόγονοι αυτού, φίλοι και πάρα πολλοί προσκεκλημένοι, ετέλεσαν Επιμνημόσυνον Δέησιν και επραγματοποιήθησαν επισήμως τα αποκαλυπτήρια της Μαρμαρίνης Αναθηματικής Πλακός.

Παρατίθενται:

– Πορτρέτο του Οπλαρχηγού και

– Φωτογραφία της προτομής του.

Εδώ έκρινα φρόνιμον να κάνω περιληπτικήν αναδρομήν εις το παρελθόν.

ΙΙ. ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

1. Η Φιλική Εταιρεία:

Απετέλεσε την πρώτην καθολικήν προσπάθειαν για την Απελευθέρωσιν του Γένους.

2. Η Κοινότης:

Ανεξάρτητος Αρχή μεταξύ κατακτητών και υποδούλων.

Εθνική υπόστασις των υποδούλων.

Αντιπροσώπευσίς των εις την τοπικήν διοίκησιν.

3. Εκκλησία και Κλήρος:

Αναγνώρισις της Ελληνορθοδόξου Εκκλησίας. Διατήρησις και φοροαπαλλαγή της περιουσίας της. Δικαιοδοσία και προνόμια του Πατριάρχου κ.λπ.

4. Πνευματική Αναγέννησις:

Οι Πνευματικοί Έλληνες και η Ελληνική σοφία εις την Δύσιν. Έκδοσις Ελληνικών βιβλίων και διάδοσις της Ελληνικής Γλώσσης. Το Κρυφό Σχολειό. Οι Μεγάλοι Διδάχοι των υποδούλων.

5. Οι ναυτικές δυνάμεις:

Οι στόλοι των ναυτικών Νήσων. Πολεμικός εξοπλισμός των πλοίων κ.λπ.

6. Οι Πολεμικές Δυνάμεις της Ξηράς:

α. Οι Κλέφτες.

β. Οι Αρματολοί.

γ. Η Ανεξάρτητος Μάνη.

δ. Ο Στρατός των Ηγεμονιών του Δουνάβεως.

ε. Τα Τάγματα της Επτανήσου.

Εις την Επτάνησον κάτω από την Ρωσικήν, την Γαλλικήν και την Αγγλικήν σημαίαν, εδημιουργήθη μία συστηματική οργάνωσις των Πολεμικών Δυνάμεων του Έθνους μας και ανεδείχθησαν οι Αρχηγοί, οι οποίοι το ωδήγησαν εις την αποφασιστικήν αναμέτρησίν του με τους Τούρκους.

«Όταν τέλος η Επτάνησος ετέλει υπό την Αγγλικήν κατοχήν, ηυξήθησαν και εσυστηματοποιήθησαν οι εκεί Πολεμικές Δυνάμεις του Έθνους μας.

Τότε εμπήκαν εις τις τάξεις των Αξιωματικών των οι ενδοξότερες μορφές του 1821, όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Νικηταράς, ο Πλαπούτας, ο Βιλαέτης, οι Πετιμεζαίοι και πολλοί άλλοι».

(Αείμνηστος Γεώργιος Α. Μαραβελέας, Ταξίαρχος Δ. ΕΚΔ./Γ.Ε.Σ.).

Εκεί – κατά αυθεντικές πληροφορίες, μεταφερθείσες παραδοσιακῶ τῶ τρόπω – εκεί επαναλαμβάνω είχε θητεύσει και εξεπαιδεύθη εις τον ανορθόδοξον πόλεμον ο μετέπειτα Καμενιανίτης Οπλαρχηγός Ξενοχρίστος.

Οὗτος συγκατελέγετο εις τα πρώτα σπαθιά της Επαναστάσεως. Πέραν από την αυθεντικήν παράδοσιν, το γεγονός ότι ο Καμενιανίτης Οπλαρχηγός της Παλιγγενεσίας είχε θητεύσει εις τα τάγματα της Επτανήσου και είχεν εκπαιδευθεί εις τον ανορθόδοξον πόλεμον, αποδεικνύεται και από την μετέπειτα εν γένει δραστηριότητά του.

ΙΙΙ. ΜΕΤΑΚΛΗΣΙΣ ΗΓΕΤΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ:

Ο Ξενοχρίστος μετεκλήθη εκ Ζακύνθου και του ανετέθη η στρατολόγησις των νεαρών βλαστών του τόπου μας και η εκπαίδευσις αυτών εις τα υψίπεδα της Ερυμανθίου Καπρίβαινας, βοηθούμενος από τον ομοχώριον γυναικαδελφόν του Νικόλαον Διδάχον.

Άλλωστε το γνωστόν τοπωνύμιον Τσαγκαρούλι εις την Καπρίβαιναν απετέλει τόπον επιδιορθώσεως των υποδημάτων (τσαρουχιών) των εκπαιδευομένων, αλλά και αργότερον των πολεμιστών.

Το θέρος του έτους 1820, κατά το αλώνισμα σίτου, προσεπάθησεν – ως συνήθιζεν – ο τούρκος σπαής να τον προσβάλη. Τότε ο Ξενοχρίστος τον εκτύπησε με το δικράνι και του είπεν: «Ἂντε μουρτάκι καί τοῦ χρόνου οὒτε εσύ σπαής, οὒτε εγώ φορολογούμενος».

Τότε επενέβη ο προπάππος του παππού μου ο Φώτης ο Γεωργακόπουλος ή Φωτόπουλος ἢ Φώτης του Γεωργάκη και παρέστησε την έκφρασιν ως ατυχή, οφειλομένην εις παιδικήν επιπολαιότητα, μη έχουσαν ιδιαιτέραν σημασίαν, ο Ξενοχρίστος έφυγε και το επεισόδιον έληξεν.

Εκ της φράσεως αυτής φαίνεται η μύησίς του εις την Φιλικήν Εταιρείαν.

Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, η έναρξις του Απελευθερωτικού Αγώνος, ήρπασε τα όπλα και ως λέων και δη με ιδιαιτέραν πολεμικήν δεινότητα, τόσον φυσικήν, όσον και επίκτητον τοιαύτην, ερρίφθη εναντίον του κατακτητού. Έλαβε μέρος εις τις μάχες για την απελευθέρωσιν των Καλαβρύτων, της Κερτέζης, του Λάλα και Πουσίου. Επίσης έλαβε μέρος εις τις μάχες του Πουρναροκάστρου Πατρών, όπου έδειξε παραδειγματικήν γενναιότητα.

Εις μίαν των μαχών του Πουρναροκάστρου 9 Σεπτεμβρίου 1822 ετραυματίσθη από εχθρικόν βόλι. Ο τραυματισμός οὗτος υπήρξε μοιραίος για την ζωήν του.

Ήτο αναγνωρισμένος ως Αξιωματικός επικεφαλής 150 ανδρών, τοῦτ’ ἒστιν Αντισυνταγματάρχης, με την απλήν σκέψιν ότι ο Συνταγματάρχης διοικούσε 200 άνδρες.

Τραυματισθείς ως ανωτέρω ο Οπλαρχηγός Ξενοχρίστος, δεν εβλήθη από κοινόν βόλι, αλλά από βόλι εξ αργύρου και άλλων μετάλλων, εις το σύνολόν του δηλητηριώδες. Το δηλητηριώδες βόλι εδέχθη εις την υπογάστριον χώραν, λίαν ευεπίφορον προς σηψαιμίαν. Σημειωτέον ότι η κεφαλή είναι στόχος ευκολοκίνητος, καμπυλόγραμμος και μικρός και ως εκ τούτου δύσκολα προσβάλλεται από ελεύθερον σκοπευτήν, εις την θωρακικήν χώραν, αν δεν προσβληθούν καίρια οι πνεύμονες ἢ η καρδιά, ο άνθρωπος δύναται να σωθή (Τραυματισμός Συνταγματάρχου Δαβάκη 2 Νοεμβρίου 1940).

Πέραν αυτών υπάρχει και ο νόμος των πιθανοτήτων, τον οποίον δεν δυνάμεθα να αγνοήσωμεν.

Αφού ετραυματίσθη ο Ξενοχρίστος, μετεφέρθη εις το Στρατιωτικόν Νοσοκομείον εις Ιεράν Μονήν Ομπλού., Παρά τις προσπάθειες των ιατρών η κατάστασίς του δεν κατέστη αναστρέψιμος. Η τελευταία του επιθυμία ήτο να μεταφερθή και να ταφή εις το χωρίον του, εις τους Καμενιάνους Καλαβρύτων. Κατά την μεταφοράν εξέπνευσεν εις το χωρίον Μπαρδικώστα νυν Κρυσταλλόβρυσιν Πατρών.

Η επιθυμία του να ταφή εγγύς του Ιερού Ναού του Αγίου Αθανασίου Καμενιάνων, εις θέσιν Χέρωμα υψόμ. 1.100 μ., υλοποιήθη μερικώς. Ετάφη εγγύς του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου Κρυσταλλοβρύσεως Πατρών.

Παρατίθενται φωτογραφίες:

Του Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου Κρυσταλλοβρύσεως Πατρών.
Του χώρου ένθα το ταφικόν Μνημείον του Οπλαρχηγού.
Της Εκδηλώσεως – Επιμνημοσύνου Δεήσεως της 3^ης Μαΐου 2026.

Ο Ξενοχρίστος είχε καταστεί στόχος των Τούρκων, καθ’ ότι ήταν γι’ αυτούς ο φόβος και ο τρόμος. Ερρίπτετο εις την μάχην με το σπαθί και οι Τούρκοι υποχωρούσαν ατάκτως, με την κραυγήν της τρομάρας. «Κιόνει μωρέ Χρίστο, κιόνει».

Τοῦτ’ ἒστιν: Φθάνει μωρέ Χρίστο. Φθάνει.

Διεθρυλείτο μάλιστα ότι έφερεν επάνω του το ΤΙΜΙΟΝ ΞΥΛΟΝ.

Περί αυτού, με έχουν πείσει πληθύς αφηγήσεων γερόντων της γενεάς του παππού μου, συνδυαζομένου μάλιστα του γεγονότος με δύο άλλα όμοια γεγονότα. Ένα κατά τον Ελληνο-Ιταλικόν Πόλεμον και ένα κατά τον Εμφύλιον Ελληνικόν Πόλεμον (1946-1949).

Ειρήσθω εν παρόδω ότι ο παππούς του παππού μου, ο Παναγιώτης-Πανάγος Γεωργακόπουλος ή Φωτόπουλος ήτο της αυτής γενεάς με τον Ξενοχρίστον και είχε λάβει μέρος εις την Επανάστασιν. Οὗτος είχε μεταφέρει εις τον εγγονόν του (= παππού μου) πολλά περιστατικά και στιγμιότυπα της εποχής εκείνης.

Εν συνεχεία ο παππούς μου μετέφερεν εις τους επιγενομένους του ό,τι ήτο δυνατόν. Οὓτως εχόντων των πραγμάτων – πέραν των εις χείρας μου εγγράφων στοιχείων – ἠρύσθην πολλών πληροφοριών εξ αφηγήσεων του παππού μου, ο οποίος είχεν φοβεράν αφηγηματικότητα και μεταδοτικότητα.

Όταν ο παππούς μου εκοιμήθη εν Κυρίω ἦγον το 35^ον έτος της ηλικίας μου. Επισημαίνω δε ότι, τόσον ο παππούς μου, όσον και η γιαγιά μου, ήσαν συνέστιοι της πατρικής μου οικογενείας μέχρι πέρατος της ζωής των.

Εν ευθέτω χρόνω θέλω δημοσιεύσει την προσφοράν και τον βίον εν γένει κατά τον Αγώνα για την Παλιγγενεσίαν του Παναγιώτη – Πανάγου Γεωργακοπούλου Φωτοπούλου.

Ἐν Καμενιάνοις τῆ 11^η Ἰουνίου 2026