Της Καλυψούς Κανελλοπούλου
Σε ένα φαινόμενο με έντονη κοινωνική και δημογραφική διάσταση εξελίσσεται, τα τελευταία χρόνια, στην Αχαΐα η ερημοποίηση των χωριών. Ο άλλοτε ζωντανός πληθυσμός μειώνεται δραματικά, με τους νεότερους κατοίκους να αναζητούν εργασία και προοπτικές σε πόλεις, αφήνοντας πίσω γηραιότερους και άδεια σπίτια. Περιοχές, που άλλοτε έσφυζαν από ζωή, με σχολεία, πανηγύρια, Χωροφυλακή (παλιότερα) και αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή, σήμερα μετρούν λιγότερους κι από 50 κατοίκους τον χειμώνα. Η φωνή όσων έχουν απομείνει πίσω βγάζει μία απογοήτευση. Ο «Νεολόγος» κατέγραψε την πραγματικότητα, σε μικρούς οικισμούς της ορεινής Αχαΐας.
«Η ερημοποίηση των χωριών είναι γεγονός. Οι κάτοικοι έχουν λιγοστέψει πάρα πολύ. Τον χειμώνα είναι γύρω στους 50. Παρόλο, που το καλοκαίρι μαζεύονται περισσότεροι, σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει η κίνηση, που υπήρχε πριν μια δεκαετία – εικοσαετία. Τώρα, είδαμε τι γίνεται με το κλείσιμο του Λυκείου Ερυμάνθειας. Ερήμωση δεν είναι κι αυτή; Τα παιδιά πού θα πάνε σχολείο; Όλα αυτά συνδέονται. Αν παρθούν οι σωστές πρωτοβουλίες, θα μπορούσαν μόνο να κρατήσουν έστω κι αυτούς τους κατοίκους, που έχουν απομείνει. Γιατί σε 5 -10 χρόνια τι θα γίνει; Εγώ είμαι 70 χρόνων. Όταν θα φύγω εγώ, τα παιδιά μου σιγά μην έρθουν καμιά φορά στο χωριό. Κι αν έρθουν, θα είναι για κανένα Σαββατοκύριακο. Γιατί δεν έχει κάτι ενδιαφέρον στο χωριό, πλέον. Δεν θα έρθει εδώ κάποιος να βγάλει μεροκάματο. Τι να κάνει; Οπότε γι’ αυτό καταλήγουν στους πόλεις. Εδώ στο χωριό μας είναι και δύο – τρία αγόρια, που δεν μπορούν να βρουν και γυναίκες, να δημιουργήσουν οικογένειες. Οπότε επεκτείνεται το πρόβλημα με το δημογραφικό. Υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα, το οποίο είναι δύσκολο να διορθωθεί».
«Οι νέοι δεν έχουν τη νοοτροπία των παλιών»
«Το φαινόμενο της ερημοποίησης έχει βαθιές ρίζες και είναι πολυπαραγωντικό. Οι γονείς μας έφυγαν, που είναι η βάση της οικογένειας και οι νέοι δεν επιστρέφουν. Είναι δύσκολο. Ακόμη κι αν έρθουν για ένα Σαββατοκύριακο, δεν γίνεται κάτι. Δεν θα κρατηθεί έτσι το χωριό. Αλλά και οι υποδομές δεν είναι καλές. Έχουν κλείσει όλα. Οι νεότερες γενιές δεν έχουν τη νοοτροπία, που είχαμε εμείς, ούτε ασχολούνται με όσα εμείς οι μεγαλύτεροι, που είχαμε μεγαλώσει διαφορετικά και ήμασταν πιο σκληραγωγημένοι. Ευχής έργον να παρθούν πρωτοβουλίες ώστε να προωθηθεί η επιστροφή νεότερων, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί αυτά, που εμείς κάναμε και ο τρόπος με τον οποίον ζούσαμε, είναι δεδομένα στα οποία οι νέοι δεν θα θέλουν να ανταποκριθούν. Εμείς είχαμε άλλες νοοτροπίες, άλλες πρακτικές και κάναμε άλλες δουλειές. Πρέπει να αποφασίσουν οι νέοι άνθρωποι τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους».
«Καλοκαίρι και Πάσχα δεν φέρνουν την άνοιξη»
«Δεν είμαι αισιόδοξος όσον αφορά τις εξελίξεις και την ερημοποίηση του χωριού μας. Μακάρι να γυρνούσε ο κόσμος, αλλά δεν το βλέπω. Δεν προβλέπεται. Όσο περνά ο καιρός, αντιθέτως, αδειάζει . Νέοι δεν υπάρχουν πια κι όσοι ήταν, πλέον έχουν φύγει. Το σχολείο, σε 2 χρόνια κι αυτό θα κλείσει. Έχει 10 παιδάκια. Επιπλέον, δεν υπάρχουν υποδομές. Τί να κάνουν τα παιδιά εδώ; Παλιά υπήρχε η Κτηνοτροφία, αλλά κι αυτή πλέον πάει στράφι. Το χωριό πλέον έχει λίγο παραπάνω από 100 άτομα. Το καλοκαίρι, τον Δεκαπενταύγουστο, μαζεύεται κόσμος. «Βουλιάζει», το χωριό της Παναγίας και για καμιά δεκαριά μέρες, όπως και το Πάσχα. Αλλά τί να το κάνεις. Αυτό δεν φέρνει την άνοιξη!»
«Μονόδροµος για τον κόσµο µια σκλαβωµένη ζωή»
«Το χωριό έχει ερημώσει κι εκτός από τους καλοκαιρινούς μήνες και το Πάσχα που μαζεύεται κόσμος, σιγά – σιγά η νεολαία φεύγει. Ελπίζουμε ότι θα γυρίσουν κάποιοι νέοι, αλλά είναι δύσκολο. Γιατί εδώ μπορούν να ασχοληθούν μόνο με την Κτηνοτροφία. Δεν υπάρχουν άλλες δουλειές. Επομένως, όποιος δεν επιλέξει να γίνει αγρότης, είναι μονόδρομος να φύγει. Αλλά το θέμα δεν μόνο αυτό, είναι και η… σκλαβωμένη ζωή, όλες τις μέρες του χρόνου. Εκτός αν κάποιος βρει μια καλή δουλειά στα Καλάβρυτα και μπορεί να πηγαινοέρχεται στο χωριό. Υπάρχει προοπτική βελτίωσης, αρκεί να έχουμε καλύτερες υποδομές. Πρόκειται για ένα τουριστικό χωριό, το οποίο προσελκύει κόσμο, ειδικά το καλοκαίρι , ως τέλη Αυγούστου με 10 Σεπτεμβρίου και μετά μόνο τα Σαββατοκύριακα. Θα ήταν καλό ο κόσμος να γυρίσει στο χωριό. Να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή κι ένα καλύτερο αύριο, για να ζωντανέψει πάλι ο τόπος μας».
«Ο θρησκευτικός τουρισµός δεν έχει αξιοποιηθεί»
«Η Τουρλάδα, τον χειμώνα δεν έχει ούτε έναν μόνιμο κάτοικο, εκτός από τα Σαββατοκύριακα, αφού αποτελεί μικρό χειμερινό θέρετρο. Μόνο συνταξιούχοι μπορούν να δώσουν ζωή στο χωριό, συμπεριλαμβανομένου εμού και της οικογένειάς μου. Πολλοί μεγάλοι άνθρωποι με τους οποίους συζητώ, λένε ότι σκοπεύουν να επιστρέψουν, αν τα καταφέρουν. Είναι από τα πιο όμορφα χωριά της Αχαΐας και γι’ αυτό έχει μία ελπίδα ανάστασης, μετά και την αγιοποίηση του Αγίου Αθανασίου Αγιολαβρίτου, ο οποίος κατάγεται από το χωριό. Ως πρόεδρος στο Γιαννακοπούλειο Ίδρυμα Πειραιά, έχουμε πάρει απόφαση να φτιάξουμε Προσκύνημα του Αγίου Αθανασίου στο χωριό, με 60-70.000 €, που μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα βήμα για θρησκευτικό τουρισμό, αν προβληθεί σωστά. Παράλληλα θα γίνει και πλατεία. Σημειωτέο, ότι στον κεντρικό ναό του χωριού, τον Άγιο Ανδρέα, υπάρχει ο θησαυρός των λειψάνων 8 Αγίων, κάτι που πρέπει να αξιοποιηθεί. Εκτός από ξένους τουρίστες, μπορεί να φέρει και μόνιμους κατοίκους. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη Φροξυλιά και διάφορα προεπαναστατικά γεγονότα του 1821, που γιορτάζουμε κάθε χρόνο, αλλά και με το φυσικό περιβάλλον και την ομορφιά, που μπορούν να προσελκύσουν κόσμο. Τώρα, το χωριό αγαπιέται από κάποιους νέους, είτε για να πάνε στο Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων, είτε να ξεκουραστούν. Απλώς δεν υπάρχουν χώροι εστίασης, ώστε να δημιουργηθεί κάποια κίνηση».
«Με κίνητρο να φύγουν από τη φτώχεια, έγιναν επιστήµονες»
«Ο κόσμος άρχισε να φεύγει από το χωριό γύρω στο 1970 . Πλέον έχουν μείνει κυρίως ηλικιωμένοι και καθόλου νεολαία. Πέραν από 2 – 3 οικογένειες, 20 άτομα δηλαδή και οι υπόλοιποι μεγαλύτερης ηλικίας. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι έγινε ένα μεγάλο μπαμ κι όλοι έφυγαν για Αθήνα και Πάτρα. Το χωριό παλιότερα είχε πολύ κόσμο, αλλά δεν μπορούσε να ζήσουν από την Κτηνοτροφία και τη Γεωργία. Δεν υπήρχαν υποδομές κι έτσι ήρθε και η ερημοποίηση. Θα υπήρχε προοπτική αν βελτιωθεί η κατάσταση, αν δημιουργούνταν υποδομές και αναπτυσσόταν η περιοχή, τουριστικά. Είναι γραφικό χωριό, με λίγα σπίτια, αλλά όμορφο. Κακά τα ψέματα, τα παιδιά έφυγαν γιατί δεν έχουν καμία επαφή με την Κτηνοτροφία. Δηλαδή, να έρθει κάποιος από την Αθήνα να ασχοληθεί τώρα με την Κτηνοτροφία; Εμείς, που έχουμε γεννηθεί εδώ, συνεχίζουμε. Άλλοι δεν έχουν, ούτε μέσα, ούτε δυνατότητες. Το χωριό μας ήταν μεγάλο, παλιά κεφαλοχώρι. Είχε τριτάξιο Δημοτικό και Χωροφυλακή. Τώρα δεν έχει τίποτα. Κι από εδώ έχουν βγει πάνω από 100 γιατροί, χωρίς υπερβολή» Αξίζει να αναφερθεί ότι, λόγω της φτώχειας και της προσπάθειας να καλυτερεύσουν οι συνθήκες ζωής στα ορεινά του νομού, πολλοί άνθρωποι με καταγωγή από τα χωριά εξελίχθηκαν και έγιναν λαμπροί επιστήμονες.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Νεολόγος*
Πηγή: dete.gr
Ακολουθήστε το kalavrytapress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
