Στο φόρουμ για τον θρησκευτικό τουρισμό στην Αιγιάλεια τόνισα ότι ο σύγχρονος επισκέπτης δεν αναζητά απλώς ένα αξιοθέατο. Αναζητά εμπειρία. Αναζητά τόπους με ταυτότητα, ιστορία, αυθεντικότητα και νόημα.
Και η περιοχή μας έχει όλα τα στοιχεία για να το πετύχει.
Η Αιγιάλεια έχει θάλασσα, βουνό, κρασί, γαστρονομία, τοπικά προϊόντα, προσκυνήματα, μοναστήρια, ιστορική μνήμη και εγγύτητα στην Αθήνα.
Τα Καλάβρυτα έχουν μοναδικό ιστορικό και θρησκευτικό βάρος: την Αγία Λαύρα, το Μέγα Σπήλαιο, τη μνήμη της Επανάστασης, το φυσικό τοπίο, τη βαριά ιστορική τους ταυτότητα.
Ανάμεσα σε αυτά τα δύο υπάρχει μια φυσική και ιστορική διαδρομή: το Διακοπτό, ο Βουραϊκός, ο Οδοντωτός, η πορεία από τη θάλασσα στο βουνό, από την Αιγιάλεια στα Καλάβρυτα, από την πίστη στην ιστορία και από την εμπειρία στη μνήμη.
Αυτό πρέπει να αναδείξουμε.
Ο θρησκευτικός τουρισμός δεν είναι μόνο προσκύνημα. Είναι σύνδεση με την ιστορία, την παράδοση, την τέχνη, την αρχιτεκτονική, την πίστη και την εθνική μνήμη.
Από την Παναγία Τρυπητή στο Αίγιο μέχρι την Αγία Λαύρα και το Μέγα Σπήλαιο στα Καλάβρυτα, δεν μιλάμε απλώς για σημεία επίσκεψης. Μιλάμε για σταθμούς πνευματικής, ιστορικής και εθνικής μνήμης.
Η Επανάσταση του 1821 δεν είναι για την περιοχή μας ένα μακρινό ιστορικό γεγονός. Είναι παρούσα στους τόπους, στα μοναστήρια, στις αφηγήσεις και στη μνήμη των ανθρώπων.
Γι’ αυτό η Αιγιάλεια και τα Καλάβρυτα δεν πρέπει να λειτουργούν ως ασύνδετοι προορισμοί. Πρέπει να λειτουργήσουν ως ενιαία διαδρομή εμπειρίας.
Να ενώσουμε:
την Παναγία Τρυπητή με το ιστορικό Αίγιο,
το Διακοπτό με τον Βουραϊκό,
τον Οδοντωτό με τα Καλάβρυτα,
το Μέγα Σπήλαιο και την Αγία Λαύρα με τη μνήμη της Επανάστασης,
το κρασί και τη γαστρονομία της Αιγιάλειας με τη φιλοξενία και τη φυσική ομορφιά των Καλαβρύτων.
Αυτή η σύνθεση μπορεί να δημιουργήσει ένα ισχυρό brand προορισμού.
Γιατί brand δεν είναι ένα λογότυπο. Δεν είναι ένα σύνθημα. Brand είναι αυτό που μένει στον επισκέπτη όταν φύγει. Είναι η εμπειρία που έζησε. Είναι η ιστορία που θα μεταφέρει. Είναι ο λόγος για τον οποίο θα επιστρέψει.
Ιδιαίτερη θέση σε αυτή τη διαδρομή έχει ο Οδοντωτός Σιδηρόδρομος Διακοπτού – Καλαβρύτων.
Ο Οδοντωτός δεν είναι απλώς μέσο μεταφοράς. Είναι εμπειρία. Είναι ζωντανό τοπόσημο. Είναι η διαδρομή που ενώνει τη θάλασσα με το βουνό, την Αιγιάλεια με τα Καλάβρυτα, τον Βουραϊκό με την ιστορική μνήμη.
Γι’ αυτό η ασφαλής επαναλειτουργία του είναι κρίσιμη. Όχι μόνο ως τεχνικό ζήτημα, αλλά ως μέρος της τουριστικής, πολιτιστικής και βιωματικής ταυτότητας ολόκληρης της περιοχής.
Δεν μπορεί να μιλάμε για τουρισμό εμπειρίας και να στερούμαστε ένα από τα ισχυρότερα βιωματικά στοιχεία της Αχαΐας.
Χρειάζεται συνέργεια. Χρειάζεται συνέχεια. Χρειάζεται κοινή στρατηγική.
Τουρισμός, Πολιτισμός, Περιφέρεια, Δήμοι, Εκκλησία, Επιμελητήριο, επαγγελματίες, παραγωγοί, οινοποιοί και πολιτιστικοί φορείς πρέπει να λειτουργήσουν με κοινή κατεύθυνση.
Όταν όλα μένουν χωριστά, έχουμε αποσπασματικές δράσεις.
Όταν ενώνονται, έχουμε ταυτότητα.
Και όταν η ταυτότητα γίνεται εμπειρία, τότε δημιουργείται brand.
Η Αιγιάλεια και τα Καλάβρυτα έχουν μια από τις πιο δυνατές διαδρομές πίστης, ιστορίας και ελευθερίας στην Ελλάδα.
Το στοίχημα είναι να την οργανώσουμε, να την προστατεύσουμε και να την αναδείξουμε.
Όχι με πρωτοβουλίες μιας θητείας, αλλά με στρατηγική δεκαετίας.
Η περιοχή μας δεν είναι απλώς πέρασμα.
Είναι τόπος πίστης.
Είναι τόπος ιστορίας.
Είναι τόπος μνήμης.
Είναι τόπος εμπειρίας.
Και έχει ακόμη πολλά να πει.
Δείτε ολόκληρη την ομιλία.
Κυρίες και κύριοι,
Σεβασμιώτατε,
εκπρόσωποι της Αυτοδιοίκησης,
εκπρόσωποι των παραγωγικών, τουριστικών και πολιτιστικών φορέων,
αγαπητοί φίλοι,
Η συζήτηση για τον θρησκευτικό τουρισμό στην Αιγιάλεια δεν πρέπει να ξεκινήσει στενά.
Δεν πρέπει να ξεκινήσει μόνο από τους ναούς, τα μοναστήρια και τα προσκυνήματα.
Πρέπει να ξεκινήσει από μια μεγάλη αλλαγή που συμβαίνει διεθνώς στον τουρισμό.
Ο σύγχρονος επισκέπτης δεν αναζητά απλώς έναν τόπο για να πάει.
Αναζητά μια εμπειρία για να ζήσει.
Δεν θέλει μόνο να δει ένα αξιοθέατο.
Θέλει να καταλάβει την ιστορία του.
Να περπατήσει σε έναν τόπο.
Να δοκιμάσει τα προϊόντα του.
Να γνωρίσει την κουζίνα του.
Να αισθανθεί την παράδοσή του.
Να φύγει με μια ανάμνηση.
Αυτό είναι ο τουρισμός εμπειρίας.
Και αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα της Αιγιάλειας.
Η Αιγιάλεια δεν είναι ένας μονοθεματικός προορισμός.
Δεν είναι μόνο θάλασσα.
Δεν είναι μόνο βουνό.
Δεν είναι μόνο κρασί.
Δεν είναι μόνο ιστορία.
Δεν είναι μόνο θρησκευτική παράδοση.
Είναι όλα αυτά μαζί.
Έχει φυσική ομορφιά.
Έχει παραλιακό μέτωπο.
Έχει ορεινούς όγκους.
Έχει χωριά με χαρακτήρα.
Έχει αμπελώνες και οινική ταυτότητα.
Έχει γαστρονομία.
Έχει προσκυνήματα και μοναστήρια.
Έχει ιστορική μνήμη.
Και έχει κάτι ακόμη πολύ σημαντικό: είναι κοντά στην Αθήνα.
Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να γίνει προορισμός όλο τον χρόνο.
Όχι μόνο για μεγάλες διακοπές.
Αλλά για Σαββατοκύριακα, για θεματικές διαδρομές, για μικρές αποδράσεις, για επισκέψεις με περιεχόμενο.
Το κρίσιμο, λοιπόν, δεν είναι απλώς να προβάλουμε μεμονωμένα σημεία.
Το κρίσιμο είναι να τα συνθέσουμε.
Γιατί σήμερα brand δεν δημιουργεί μόνο ένα ωραίο τοπίο.
Δεν δημιουργεί μόνο ένα μνημείο.
Δεν δημιουργεί μόνο ένα καλό κρασί ή ένα όμορφο μοναστήρι.
Brand δημιουργεί η συνολική εμπειρία.
Ο επισκέπτης πρέπει να μπορεί να πει: πήγα στην Αιγιάλεια και έζησα κάτι ολοκληρωμένο.
Είδα θάλασσα και βουνό.
Γνώρισα ιστορία.
Επισκέφθηκα τόπους πίστης.
Δοκίμασα κρασί και τοπικά προϊόντα.
Περπάτησα σε διαδρομές.
Ένιωσα ότι ο τόπος έχει ταυτότητα.
Αυτό είναι το ζητούμενο.
Να μη μείνει η Αιγιάλεια ένα άθροισμα όμορφων σημείων.
Να γίνει αναγνωρίσιμη εμπειρία.
Να αποκτήσει καθαρό brand.
Και το brand δεν είναι ένα λογότυπο.
Δεν είναι ένα σύνθημα. Δεν είναι μια αφίσα.
Brand είναι αυτό που μένει στον επισκέπτη όταν φύγει.
Είναι η αίσθηση.
Είναι η ιστορία που θα πει σε κάποιον άλλον.
Είναι ο λόγος για τον οποίο θα επιστρέψει.
Αν θέλουμε, λοιπόν, η Αιγιάλεια να αποκτήσει ισχυρή τουριστική ταυτότητα, πρέπει να ενώσουμε τις εμπειρίες της.
Να ενώσουμε την Παναγία Τρυπητή με το ιστορικό Αίγιο.
Την παραλιακή ζώνη με την τοπική αγορά.
Τους αμπελώνες με τα οινοποιεία.
Τα μοναστήρια με την ορεινή Αιγιάλεια.
Το Διακοπτό με τον Βουραϊκό.
Τον Οδοντωτό με τα Καλάβρυτα.
Το Μέγα Σπήλαιο και την Αγία Λαύρα με τη μνήμη της Επανάστασης.
Αυτή η σύνθεση είναι που δημιουργεί προορισμό.
Και μέσα σε αυτή τη συνολική εμπειρία, ο θρησκευτικός τουρισμός έχει ξεχωριστή σημασία.
Όχι μόνο γιατί μπορεί να φέρει επισκέπτες.
Αλλά γιατί δίνει βάθος και νόημα στην επίσκεψη.
Ο θρησκευτικός τουρισμός στην Ελλάδα δεν είναι απλώς μια μετακίνηση προς έναν ιερό χώρο.
Είναι επαφή με την ιστορική μνήμη.
Με την παράδοση.
Με την τέχνη.
Με την αρχιτεκτονική.
Με την κοινότητα.
Με την εθνική μας αυτοσυνειδησία.
Και σήμερα, σε μια εποχή αβεβαιότητας και αναζήτησης νοήματος, οι αξίες θα ξαναμπούν στο προσκήνιο.
Η έννοια της πίστης θα αποκτήσει ξανά ρόλο.
Όχι ως σύνθημα.
Όχι ως τυπική αναφορά.
Αλλά ως στοιχείο ταυτότητας, αντοχής, συνέχειας και συλλογικής μνήμης.
Οι άνθρωποι δεν αναζητούν μόνο προορισμούς.
Αναζητούν σημεία αναφοράς.
Αναζητούν αυθεντικότητα.
Αναζητούν τόπους που να λένε κάτι βαθύτερο για το ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι αξίζει να κρατήσουμε.
Η Αιγιάλεια και η ευρύτερη περιοχή των Καλαβρύτων μπορούν να προσφέρουν ακριβώς αυτό: μια διαδρομή πίστης, ιστορίας και αξιών.
Εδώ η πίστη δεν είναι αποκομμένη από την ιστορία.
Και η ιστορία δεν είναι αποκομμένη από τον τόπο.
Η Παναγία Τρυπητή δεν είναι απλώς ένα προσκύνημα.
Είναι σημείο αναφοράς για το Αίγιο και την ευρύτερη περιοχή.
Η Μονή Ταξιαρχών, οι ναοί, τα μοναστήρια και τα προσκυνήματα της Αιγιάλειας δεν είναι απλώς σημεία επίσκεψης.
Είναι φορείς μνήμης, τέχνης, παράδοσης και εκκλησιαστικής συνέχειας.
Το Διακοπτό, ο Βουραϊκός, ο Οδοντωτός, τα Καλάβρυτα, το Μέγα Σπήλαιο, η Αγία Λαύρα δεν είναι απλώς στάσεις σε έναν χάρτη.
Είναι τοπόσημα μιας μεγάλης διαδρομής που ενώνει φύση, πίστη, ιστορία και εθνική μνήμη.
Η Επανάσταση του 1821 δεν είναι για την περιοχή μας ένα μακρινό ιστορικό γεγονός. Είναι παρούσα στους τόπους, στα μοναστήρια, στις αφηγήσεις, στη μνήμη των ανθρώπων.
Στην περιοχή Αιγιάλειας – Καλαβρύτων, η πίστη και η ιστορία δεν είναι δύο χωριστές αφηγήσεις.
Είναι μία ενιαία διαδρομή.
Από την Παναγία Τρυπητή μέχρι την Αγία Λαύρα και το Μέγα Σπήλαιο, δεν μιλάμε μόνο για αξιοθέατα.
Μιλάμε για σταθμούς πνευματικής, ιστορικής και εθνικής μνήμης.
Γι’ αυτό ο θρησκευτικός τουρισμός δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί στενά.
Δεν είναι μόνο προσκύνημα.
Είναι αφήγηση ιστορικής συνέχειας.
Είναι ένας τρόπος να γνωρίσει ο επισκέπτης όχι μόνο πού βρίσκεται, αλλά και τι σημαίνει ο τόπος που επισκέπτεται.
Αυτό είναι το βαθύτερο περιεχόμενο του τουρισμού εμπειρίας.
Ο επισκέπτης μπορεί να έρθει για ένα Σαββατοκύριακο.
Μπορεί να έρθει για κρασί.
Μπορεί να έρθει για γαστρονομία.
Μπορεί να έρθει για τη φύση.
Μπορεί να έρθει για την εγγύτητα με την Αθήνα.
Μπορεί να έρθει ως προσκυνητής.
Μπορεί να περάσει πηγαίνοντας προς τα Καλάβρυτα.
Το θέμα είναι αν εμείς θα του δώσουμε λόγο να σταθεί.
Να μείνει.
Να συνδέσει αυτά που βλέπει.
Να καταλάβει τον τόπο.
Να επιστρέψει.
Δεν αρκεί να έχουμε πολλά σημεία ενδιαφέροντος.
Πρέπει να δημιουργήσουμε νόημα ανάμεσα στα σημεία.
Δεν αρκεί να έχουμε καλούς προορισμούς μέσα στον ίδιο τόπο.
Πρέπει να δημιουργήσουμε διαδρομές.
Δεν αρκεί να έχουμε ιστορία, πίστη, φύση, κρασί και τοπικά προϊόντα.
Πρέπει να τα κάνουμε ενιαία εμπειρία.
Εκεί κρίνεται το brand της Αιγιάλειας.
Ένα ισχυρό brand για την Αιγιάλεια δεν μπορεί να είναι τεχνητό.
Πρέπει να βγαίνει από την πραγματική της ταυτότητα.
Και η πραγματική της ταυτότητα είναι η σύνθεση.
Πίστη και ιστορία.
Θάλασσα και βουνό.
Κρασί και γαστρονομία.
Φύση και δραστηριότητες.
Μνήμη και φιλοξενία.
Αιγιάλεια και Καλάβρυτα.
Παράδοση και σύγχρονη εμπειρία.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Οδοντωτός έχει ιδιαίτερο ρόλο.
Δεν θα σταθώ πολύ.
Θα πω μόνο αυτό:
ο Οδοντωτός Σιδηρόδρομος Διακοπτού – Καλαβρύτων δεν είναι απλώς μέσο μεταφοράς.
Είναι εμπειρία.
Είναι τοπόσημο.
Είναι διαδρομή που ενώνει τη θάλασσα με το βουνό, το Διακοπτό με τα Καλάβρυτα, τον Βουραϊκό με την ιστορική μνήμη.
Γι’ αυτό η ασφαλής επαναλειτουργία του είναι κρίσιμη.
Όχι μόνο ως τεχνικό ζήτημα.
Αλλά ως μέρος της τουριστικής, πολιτιστικής και βιωματικής ταυτότητας της περιοχής.
Δεν μπορεί η περιοχή να μιλά για τουρισμό εμπειρίας και να στερείται ενός από τα ισχυρότερα βιωματικά της στοιχεία.
Και για να γίνουν όλα αυτά πράξη, χρειάζεται συνεννόηση.
Όχι ένα βαρύ γραφειοκρατικό σχήμα.
Όχι άλλη μία επιτροπή χωρίς αποτέλεσμα.
Χρειάζεται μια συμφωνία συνεργασίας ανάμεσα σε όσους έχουν ρόλο:
Τουρισμός, Πολιτισμός, Περιφέρεια, Δήμοι, Εκκλησία, Επιμελητήριο, επαγγελματίες, παραγωγοί, οινοποιοί, πολιτιστικοί φορείς.
Αυτή η συνέργεια είναι που μπορεί να δημιουργήσει brand.
Γιατί κανένας φορέας μόνος του δεν μπορεί να αφηγηθεί ολόκληρη την ταυτότητα της περιοχής.
Ο Τουρισμός μπορεί να προβάλει.
Ο Πολιτισμός μπορεί να τεκμηριώσει και να προστατεύσει.
Η Εκκλησία μπορεί να δώσει αυθεντικότητα και πνευματικό βάθος.
Η Περιφέρεια και οι Δήμοι μπορούν να οργανώσουν υποδομές και διαδρομές.
Η επιχειρηματικότητα μπορεί να μετατρέψει την επίσκεψη σε φιλοξενία και εμπειρία.
Όταν όλα αυτά μένουν χωριστά, έχουμε αποσπασματικές δράσεις.
Όταν ενώνονται, έχουμε ταυτότητα.
Και όταν η ταυτότητα γίνεται εμπειρία, τότε δημιουργείται brand.
Εδώ όμως πρέπει να βάλουμε και ένα ζήτημα βαθύτερο από τον τουρισμό. Το ζήτημα της συνέχειας.
Δεν μπορεί κάθε φορά που αλλάζουν πρόσωπα να ξεκινάμε από την αρχή.
Δεν μπορεί να αλλάζει ένας υπουργός και να ακυρώνεται ένας σχεδιασμός.
Δεν μπορεί να αλλάζει μια δημοτική ή περιφερειακή αρχή και να μη μένει τίποτα όρθιο από όσα είχαν συμφωνηθεί.
Δεν μπορεί να αλλάζει μια κυβέρνηση και να μηδενίζονται πολιτικές που αφορούν την ταυτότητα, την ανάπτυξη και το μέλλον ενός τόπου.
Ο θρησκευτικός, πολιτιστικός και βιωματικός τουρισμός δεν είναι έργο μιας θητείας.
Είναι στρατηγική δεκαετίας.
Ένας τόπος δεν μπορεί να χτίσει brand αν κάθε λίγα χρόνια αλλάζει αφήγημα.
Δεν μπορεί να δημιουργήσει εμπιστοσύνη αν κάθε αλλαγή προσώπων ακυρώνει όσα προηγήθηκαν.
Και εδώ η Εκκλησία έχει ένα χαρακτηριστικό από το οποίο μπορούμε να διδαχθούμε.
Η Εκκλησία έχει λύσει σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα της συνέχειας.
Με τη θεσμική της διάρκεια.
Με τη μνήμη της.
Με τη σταθερότητα των προσώπων.
Με την ισοβιότητα της εκκλησιαστικής διακονίας.
Δεν αλλάζει κατεύθυνση κάθε λίγα χρόνια.
Δεν διαγράφει την παράδοση επειδή αλλάζει μια διοίκηση.
Κρατά μνήμη, συνέχεια, τελετουργία, αφήγηση και παρουσία μέσα στον χρόνο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι θεσμοί πρέπει να λειτουργούν όπως η Εκκλησία.
Σημαίνει όμως ότι σε ζητήματα ταυτότητας, μνήμης και πολιτισμού, η συνέχεια είναι ανεκτίμητη.
Η Πολιτεία και η Αυτοδιοίκηση οφείλουν να αποκτήσουν αντίστοιχη θεσμική σοβαρότητα.
Η Αιγιάλεια δεν χρειάζεται μια πρωτοβουλία μιας θητείας.
Χρειάζεται μια στρατηγική δεκαετίας.
Ένα σχέδιο που θα ανήκει στον τόπο και όχι σε έναν άνθρωπο.
Ένα σχέδιο που θα μπορεί να το παραλάβει ο επόμενος και να το συνεχίσει, όχι να το ακυρώσει για να ξεκινήσει πάλι από την αρχή.
Γιατί η συνέχεια δεν είναι γραφειοκρατική έννοια.
Είναι προϋπόθεση σοβαρότητας.
Και βεβαίως, πρέπει να μετράμε το αποτέλεσμα.
Να ξέρουμε πόσοι ήρθαν.
Γιατί ήρθαν.
Τι επισκέφθηκαν.
Πόσο έμειναν.
Αν ο θρησκευτικός και ιστορικός πλούτος της περιοχής επηρέασε την απόφασή τους.
Αν το κρασί, η φύση, ο Οδοντωτός, τα μοναστήρια, τα Καλάβρυτα και η τοπική γαστρονομία λειτούργησαν ως μία ενιαία εμπειρία ή ως ασύνδετες στάσεις.
Γιατί δεν αρκεί να μετράμε επισκέψεις.
Πρέπει να μετράμε κίνητρο, εμπειρία και σύνδεση.
Κυρίες και κύριοι,
Η Αιγιάλεια έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα.
Είναι κοντά στην Αθήνα, αλλά δεν είναι ένας απρόσωπος προορισμός.
Έχει ταυτότητα.
Έχει πίστη.
Έχει ιστορία.
Έχει φύση.
Έχει κρασί.
Έχει τοπικά προϊόντα.
Έχει ανθρώπους που μπορούν να προσφέρουν αυθεντική φιλοξενία.
Και μαζί με τα Καλάβρυτα, έχει μια από τις πιο ισχυρές διαδρομές μνήμης, πίστης και ελευθερίας στην Ελλάδα.
Το ζήτημα είναι αν θα αφήσουμε όλα αυτά να λειτουργούν αποσπασματικά ή αν θα τα ενώσουμε σε μια ενιαία στρατηγική.
Η εποχή απαιτεί να περάσουμε από την απλή προβολή στην οργανωμένη εμπειρία.
Από το μεμονωμένο αξιοθέατο στη διαδρομή.
Από το άθροισμα σημείων στη σύνθεση νοήματος.
Από την καλή πρόθεση στη συνέργεια.
Από τη γενική συζήτηση στο μετρήσιμο αποτέλεσμα.
Και από την πολιτική της εξαγγελίας στην πολιτική της συνέχειας.
Ο θρησκευτικός τουρισμός, όταν γίνεται σωστά, δεν εμπορευματοποιεί την πίστη.
Τη σέβεται.
Την αναδεικνύει.
Τη συνδέει με την ιστορία, τον πολιτισμό και τη ζωή της τοπικής κοινωνίας.
Και ο τουρισμός εμπειρίας, όταν χτίζεται πάνω στην αυθεντικότητα ενός τόπου, δεν είναι επιφανειακή κατανάλωση.
Είναι τρόπος να κρατήσουμε ζωντανή την ταυτότητα, τη μνήμη και την οικονομία της περιοχής.
Σε μια εποχή που οι άνθρωποι θα αναζητήσουν ξανά αξίες, σταθερά σημεία και πνευματικά ερείσματα, η Αιγιάλεια έχει κάτι αληθινό να προσφέρει.
Την πίστη ως ζωντανή παράδοση.
Την ιστορία ως μνήμη και ευθύνη.
Τη φύση ως εμπειρία.
Το κρασί και τα προϊόντα ως αυθεντικότητα.
Τον Οδοντωτό ως διαδρομή ζωής.
Και τον τόπο ως αφήγηση συνέχειας.
Η Αιγιάλεια δεν είναι απλώς πέρασμα.
Είναι τόπος όπου η πίστη συναντά την ιστορία.
Είναι τόπος που μπορεί να αφηγηθεί στον επισκέπτη τη συνέχεια του Ελληνισμού, από τα μοναστήρια και τα προσκυνήματα μέχρι τη μνήμη της Επανάστασης.
Μπορεί να γίνει προορισμός πίστης, ιστορίας, πολιτισμού και αυθεντικής εμπειρίας.
Αρκεί να ενώσουμε τα τοπόσημά της.
Αρκεί να οργανώσουμε τη διαδρομή της.
Αρκεί να χτίσουμε το brand της πάνω στην αλήθεια της.
Αρκεί να επαναφέρουμε τις αξίες στο προσκήνιο.
Αρκεί να δώσουμε συνέχεια πέρα από πρόσωπα και θητείες.
Και αρκεί να πιστέψουμε ότι αυτός ο τόπος έχει ακόμη πολλά να πει.
Ακολουθήστε το kalavrytapress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
