Απ’ τ’ ουρανού, του σκοτεινού, τη σιωπηλή τ’ αγκάλη,
σταλάζει η βροχή σαν όνειρο που χάνεται και σβήνει.
Κάθε σταγόνα ψίθυρος, σαν αύρα σ’ ακρογιάλι,
τραγούδι τού φθινόπωρου που φέρνει τη γαλήνη.
Μυρίζει η γη στο χώμα της, θυμάρι και φρεσκάδα,
κι ο αγέρας με τις νότες του μελωδικά σφυρίζει.
Στο τζάμι η ανάσα θαμπερά γράφει με μια “γλαυκάδα”,
ως κάποιο χέρι τ’ έρωτα που ποθοζωγραφίζει.
Βράδυ, σκοτάδι· ένα κερί δειλά κι αχνά φωτίζει.
Η φλόγα κάνει τη σκιά μες στη σιωπή να γέρνει.
Η θλίψη τώρα γίνεται άστρο που λαμπυρίζει,
σα βρίσκει νόημα υπομονής σ’ εκείνον, που τη φέρνει.
Στη βροχερή τη σιγαλιά, νέος λογισμός γεννιέται…
Η λύπη γίνεται χαρά κι ο πόνος σου ξεχνιέται.
Θεόσταλτη μια μουσική έρχεται κι απαγκιάζει
εκεί, στην ψυχή με θαλπωρή, και σε απαλαγκαλιάζει!!!
Ο Θεόδωρος Γ. Θανόπουλος είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός,τ. Σχολικός Σύμβουλος Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης με καταγωγή από τα Καλάβρυτα.
Ακολουθήστε το kalavrytapress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
