Θυμάμαι τέλη δεκαετίας ’70 αρχές ’80 που ήμουν φοιτητής και ταξίδευα  στα Καλάβρυτα με το τραίνο. Ήταν μεγάλη η χαρά μου όταν κατέβαινα από την ταχεία αμαξοστοιχία Αθηνών – Πατρών στο Διακοφτό για να πιάσω την ανταπόκριση με τον Οδοντωτό ν’ ανέβουμε το φαράγγι του Βουραϊκού. Κι ύστερα στην επιστροφή το γερμένο κεφάλι ν’ ακουμπά στο τζάμι του βαγονιού τρεμοπαίζοντας στα σκιρτήματα της γραμμής, στο τρίξιμο της οδοντωτής ράγας και κάπου στο τέλος της διαδρομής να κατεβαίνω με πόδια βαριά τα σκαλάκια προς την αποβάθρα για την ανταπόκριση με την ταχεία της επιστροφής στην πραγματικότητα της Αθήνας. 

Ήταν τότε το τραινάκι 80 χρόνων, από το 1896, και πέρασαν ακόμα άλλα 50 χρόνια. Έλεγες πως θά είναι έτσι για πάντα, ακριβώς όπως τότε που εκείνοι οι εμπνευσμένοι πολιτικοί και τεχνικοί της εποχής συνέλαβαν και κατασκεύασαν αυτό το θαυμαστό έργο ενσωματώνοντας πολιτική βούληση, ολοκληρωμένη οικονομική διαχείριση, εύστοχη μηχανολογική επιλογή, άρτια μηχανική, αρμονικό σχεδιασμό με σεβασμό στο κάλλος της φύσης και τολμηρή συμπόρευση με τη γεωλογική ιδιαιτερότητα του φαραγγιού που την είχε αποκτήσει πριν χιλιάδες χρόνια όταν ο Ηρακλής το άνοιξε με το σπαθί του βγαίνοντας στον πηγεμό για την αγαπημένη του Βούρα.

Αμίλητος κατέβαινα το φαράγγι στις αρχές του Μάη στην ετήσια κατάβαση ξέροντας πως δεν θα συναντήσω το τραινάκι, πως δεν θα σφυρίξει, πως δεν θα χαιρετηθούμε με τους επιβάτες του, πως δεν θα μας κλείσει σε κάποια γαλαρία και τα δόντια στη μεσαία ράγα να καρτερούν τη σμίξη με τον οδοντωτό τους. Κάναμε στάση στη θέση «Δικαστήρια», φωτογραφίες, σχόλια και ο συνειρμός να παραμονεύει. Όταν φτάσαμε στα χαμηλά πιά, κοίταζα ερευνητικά τις πληγές στα πρανή του φαραγγιού, εκείνες που ανθρώπινο χέρι ώθησε τη φύση να εκδικηθεί για να γίνουν. Από τις εξελίξεις μέχρι εκείνη τη μέρα, αλλά και από το προηγούμενο βράδυ στην εσπερίδα για τον Πέρασμα του Φαραγγιού του Οδοντωτού, είχε γίνει καταφανές οτι ο τεχνικός και ακαδημαϊκός κόσμος έδειξαν πως υπάρχει η γνώση και ο τρόπος να βρεθούν λύσεις. 

Λύσεις σπονδές να εξευμενιστεί η φύση που την προσβάλαμε. Λύσεις καθαρτήριο στην απληστία και την υστεροβουλία. Λύσεις για την ανόρθωση της σοβαρότητας, της καθαρότητας της σκέψης, της ευθείας ματιάς διοικούντων και λαού, βάλσαμο στην κοινωνική συνοχή. Λύσεις που να έχουν πίσω τους όραμα, ανοιχτό μυαλό και την βούληση να λογίζουν τους Δήμους ως κύτταρα ενός μεγάλου οργανισμού που χρειάζεται φλέβες και αρτηρίες επικοινωνίας προκειμένου να διατηρήσει τα κύτταρά του ζωντανά υγιή και δημιουργικά, ειδάλλως ελλοχεύει ο κίνδυνος της γάγγραινας και του ακρωτηριασμού. 

Λύσεις που να τιμούν το δημόσιο συμφέρον και να αποκλείουν αναθέσεις συμβάσεων με γνώμονα μόνο το οικονομικό όφελος αποφλοιώνοντας την ανθρώπινη διάσταση έργων και υπηρεσιών που αφορούν κοινωνίες πολιτών. Λύσεις ενέματα στη διαρρηγμένη κρατική μηχανή, που απαιτούν τη θεσμοθέτηση στιβαρών κανόνων, πλαισίου διαδικασιών εφαρμογής τους στη λήψη αποφάσεων, και διοικητικού μηχανισμού που τους περιφρουρεί σε σύμπνοια με τον τεχνικό κόσμο της χώρας και τις τοπικές κοινωνίες.

Λύσεις που θα εξασφαλίζουν οτι δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά άλλη δεκαεξαετία πλημμελούς συντήρησης των συρμών, της γραμμής και του εξοπλισμού λειτουργίας και ασφάλειας του Οδοντωτού σε βαθμό απαξίωσής του. Λύσεις από μία πολιτική εξουσία που θα επιβάλει συνέπειες για την μη διενέργεια συντηρήσεων την μη επιθεώρηση και μη επικαιροποίηση των συνοδών τεχνικών έργων της γραμμής και όχι πολιτικοί που έντρομοι έβαλαν λουκέτο στο τραινάκι μήπως εμφανιστεί κανένας άλλος «σταθμάρχης» και τρέχουν και δεν φτάνουν. Λύσεις που θα εξασφαλίζουν πως όταν προκύπτουν προβλήματα, όπως αναπόφευκτα μπορεί να συμβεί με όλα τα τεχνικά έργα, δεν θα επιλέγεται η ολίσθηση σε διαλυτικές αποφάσεις αλλά θα ενεργοποιείται το δυναμικό και οι μηχανισμοί θεραπείας των προβλημάτων. 

Λύσεις υπευθυνότητας που δεν θα προσκρούουν στη φλύαρη λογική πολιτικίσκων που υποκριτικά επικαλούνται την αξία της ανθρώπινης ζωής για να εκδόσουν δελτία τύπου αναστολής της λειτουργίας ενός θαυμαστού έργου που όφειλαν να το υπηρετούν. Λύσεις αυτοκριτικής εκείνων που έδειξαν δυσανεξία στην ικανότητα να τοποθετούν αξιοκρατικά ανθρώπους σε θέσεις που λαμβάνουν αποφάσεις που αφορούν ανθρώπινες ζωές, και που τώρα υπό τον φόβο του εισαγγελέα ομνύουν στην αξία της ανθρώπινης ζωής. Λύσεις που δεν θα οδηγούν την εκτελεστική εξουσία στην απόλυτη κατάπτωση να καλεί τη Δημοτική αρχή να αναλάβει ευθύνες για την ασφάλεια του Οδοντωτού. 

Σε αυτούς που κρύβονται πίσω από μιά φωτογραφία ομιλούντος βράχου, που θα κρύβονταν πίσω κι από ένα στρογγυλεμένο πετραδάκι προκειμένου να μην αναλάβουν καμία ευθύνη, ή που στην ανάγκη θα έσκαβαν ένα λάκο να χώσουν το κεφάλι τους προκειμένου να φυγομαχήσουν από τα προβλήματα, το μόνο που τους απομένει είναι η ανταπόκριση με την ταχεία αναχώρησή τους από τη διοίκηση του τόπου. 

Λάμπης Ζωγράφος

Follow us on Google News Ακολουθήστε το kalavrytapress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις