Γεώργιος Δ. Φωτόπουλος: Η εκπρόσωπος του τόπου μας εις την χορείαν του Harvard κα Τακτικού Παναγιώτα.

Η εκπρόσωπος του τόπου μας εις την χορείαν του Harvard κα Τακτικού Παναγιώτα.

Μορφές βίας και τα ξένα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα

Η κα Τσουκαλά Αναστασία Δρ Πανεπιστημίου Paris I, Δικηγόρος, εις διατριβήν της: «Ειδικά θέματα», αναλύει την Πολιτικήν των Ευρωπαϊκών Οργάνων έναντι του χουλιγκανισμού και την επίπτωσίν της εις το Ελληνικόν Δίκαιον και γράφει μεταξύ άλλων:

«Το φαινόμενον της βίας, των θεατών στα γήπεδα, κοινώς χουλιγκανισμός, γνωστό ήδη από τα τέλη του 19^ου αιώνα, υπέστη στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ορισμένες μεταβολές, οι οποίες παρουσιάστηκαν αρχικά στην Αγγλία αλλά επεκτάθηκαν σύντομα στα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά Κράτη, προσδίδοντας στον χουλιγκανισμό τα κύρια χαρακτηριστικά της σύγχρονης μορφής του: αύξηση της συχνότητας, του βαθμού οργάνωσης και της σοβαρότητας των επεισοδίων και βαθμιαία αποσυσχέτιση της συμπεριφοράς των θεατών από τον χρόνον και τον χώρο διεξαγωγής των εκάστοτε αθλητικών συναντήσεων, δεδομένου ότι τα επεισόδια εκδηλώνονται πλέον συχνά πριν την έναρξη ή μετά τη λήξη των αγώνων, γύρω από τα γήπεδα ή και σε άλλα σημεία της πόλης. Η οργάνωση των κρατικών απαιτήσεων στο πρόβλημα του χουλιγκανισμού, τόσον στην Ελλάδα, όσον και στα άλλα Ευρωπαϊκά Κράτη, εντάσσεται βέβαια στα πλαίσιο της ευρύτερης πολιτικής που ακολουθεί το κάθε κράτος σε θέματα δημόσιας τάξης.

Τα τελευταία χρόνια όμως οι εθνικές ευρωπαϊκές νομοθεσίες δέχτηκαν μια υπερεθνική επιρροή, λόγω της ανάπτυξης μιας όλο και πιο επεξεργασμένης σειράς απαιτήσεων από τα ευρωπαϊκά όργανα….».

«…. Θεωρώντας ότι η αποτελεσματικότητα μιας νομοθετικής πολιτικής εξαρτάται από το βαθμό γνώσης των συστατικών στοιχείων του προς καταπολέμηση εγκληματικού φαινομένου, πιστεύουμε ότι μόνον η μελέτη των πορισμάτων των ήδη δημοσιευμένων ερευνών και η ενδεχόμενη διεξαγωγή περαιτέρω μελετών πάνω στο θέμα μπορούν να οδηγήσουν στη σύλληψη μιας ευρύτερης, μακροπρόθεσμης αλλά και βραχυπρόθεσμης πολιτικής η οποία, λαμβάνοντας υπ’ όψη τα αίτια γένεσης και ανάπτυξης του χουλιγκανισμού, θα μπορέσει να επιφέρει την επίλυση και όχι απλά την εξάλειψη του προβλήματος».

Κατά την διάρκειαν του διημέρου σεμιναρίου, το οποίον έλαβε χώραν εις το MÜNSTER της πρώην Δυτικής Γερμανίας 3-5/5/1988, με θέμα «Η βία στις αθλητικές και λοιπές δημόσιες συναθροίσεις», ωμίλησε για το θέμα και ανέπτυξε τις πτυχές του ο Αστυνομικός Διευθυντής του Ηνωμένου Βασιλείου, Dr Philip David.

Οὗτος παρετήρησεν ότι: «Τα άτομα, που επιδίδονται εις επεισόδια χουλιγκανισμού, είναι πολλές φορές τα ίδια άτομα που διακινούν ναρκωτικά, απηγορευμένα αλκοολούχα ποτά και προστατεύουν γυναίκες ελευθερίων ηθών. Τα ίδια πρόσωπα επιδίδονται σε παρόμοια επεισόδια σε όλες τις μεγάλες συναντήσεις των αθλητικών γεγονότων σε μία Χώρα. Απεδείχθησαν διεθνείς διασυνδέσεις των ομάδων αυτών με άλλες ομάδες άλλων κρατών με παρόμοιες όμως τάσεις. Οι τάσεις αυτές, οι επιδιώξεις τους και τα συνθήματα που εκτοξεύουν δεν περιορίζονται στον αθλητικόν χώρον.

Συνθήματα που βρέθηκαν, έλεγαν: Θα σφάξουμε όλους τους νέγρους ή θα σκοτώσουμε τους Καθολικούς της Ρώμης κ.τ.λ. Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι οι προσπάθειές των δεν περιορίζονται σε ένα αθλητικόν γεγονός. Χρησιμοποιούν τις αθλητικές συναντήσεις ως αφορμές για να προκαλέσουν επεισόδια, για να καταστρέψουν αντικείμενα, χωρίς να τους ενδιαφέρει στην πραγματικότητα το γεγονός που πήραν αφορμή. Και τελικά η όλη δραστηριότητα λειτουργεί αποπροσανατολιστικά για τις διωκτικές αρχές, εφ’ όσον τα επεισόδια των χούλιγκανς προκαλούν πολλές φορές αντιπερισπασμό για τη συγκάλυψη άλλων παράνομων δραστηριοτήτων».

Εκ της οὓτω τοποθετήσεως του Δρος Philip David προκύπτει ότι η βία κατά τις Αθλητικές Διοργανώσεις κ.λπ., ο χουλιγκανισμός, ως είθισται να αποκαλήται: «Είναι το νεράκι, το οποίον ποτίζει την τσουκνίδα, το ωργανωμένον έγκλημα». Συγκαταλέγεται εις τα εγκλήματα βίας, τα οποία οσημέραι λαμβάνουν ανησυχητικές διαστάσεις. Είναι όρος ξενόφερτος και ήλθε να συσκοτίση το Ολυμπιακόν Πιστεύω, το οποίον διετυπώθη από τον Γάλλον Βαρώνον Pierre de Coubertin και είναι ευθυγραμμισμένον προς τα Ελληνικά Ιδεώδη. Ο χουλιγκανισμός είναι μία των μορφών του ωργανωμένου εγκλήματος και συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία της παραβατικότητος της οικογενείας – συμμορίας των Hooli, η οποία κατήγετο από την Β. Ιρλανδίαν, κατοικούσεν εις το Λονδίνον και έκανε σημεία και τέρατα. Η οικογενειακή αυτή παραβατικότης ελειτούργησεν ως είδος σπείρας, η οποία εξηπλώθη γρήγορα και απέκτησε μεγάλες διαστάσεις. Ειρήσθω εν παρόδω ότι από την λέξιν gang (= συμμορία), προήλθε το δεύτερον συνθετικόν διά τον σχηματισμόν της λέξεως hooligang. Εκεί, όπου ενεφανίσθη το πρώτον ο χουλιγκανισμός, η Τοπική Αστυνομία (= η Μητροπολιτική Αστυνομία του Λονδίνου) χρησιμοποιεί μεθόδους και μέσα παιδαγωγικά, πέραν των συνηθισμένων μέτρων.

Την 15^ην Απριλίου 1989 παρηκολούθησα ποδοσφαιρικόν αγώνα εις το γήπεδον της Άρσεναλ, εις το πλαίσιον μελέτης του φαινομένου της βίας κατά τις Αθλητικές Διοργανώσεις. Εκεί διεπίστωσα ότι τον αγώνα παρακολουθούσαν και παιδιά μετά συνοδού, καθώς και παιδιά άνευ συνοδού. Την προστασίαν των παιδιών είχεν αναλάβει ομάδα Αστυνομικών με επικεφαλής Αξιωματικόν.

Όποιον εκ των παιδιών αυτών ήθελε να μεταβή οπουδήποτε (κυλικείον κ.λπ.), μετέβαινεν υπό την προστασίαν Αστυνομικού. Έτσι συνηθίζει το παιδί να θεωρή τον Αστυνομικόν προστάτην του, εμπεδώνεται εις αυτό το αίσθημα ασφαλείας, συνηθίζει να σέβεται την τάξιν.

Ούτω δεν υπάρχει λόγος ασκήσεως βίας. Η βία, εκ των πραγμάτων, γεννά βίαν, η οποία οπωσδήποτε αργά ἢ γρήγορα θα εκδηλωθή.

Κατά την εορτήν της Παιδείας εις Δεσινόν Καλαβρύτων 26 Σεπτεμβρίου 2014 ο Διευθυντής Πρωτοβαθμίου Εκπαιδεύσεως ε.ε. τότε κ. Χρυσανθόπουλος Αθανάσιος, εξ Αγριδίου Αροανίας Καλαβρύτων, του οποίου η μεστή ομιλία εντυπωσίασε τους πάντες, είπε μεταξύ άλλων: «…. Οι Εκπαιδευτικοί Λειτουργοί και οι Μαθητές των Σχολείων μας, εφ’ όσον υπάρξουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις ουδέν έχουν να ζηλεύσουν από το Harvard».

Ορθώς λοιπόν ο κ. Χρυσανθόπουλος ετοποθετήθη, καθ’ ότι επί σειράν δεκαετιών είχε διακρίνει τον πεφωτισμένον νουν και γνώσιν, τόσον των Εκπαιδευτικών Λειτουργών, όσον και της Μαθητιώσης νεολαίας του τόπου μας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής.

Άλλωστε και εις την χορείαν του Harvard έχουν εκπροσώπησιν τα χωριά μας. Και για να μην πάμε πολύ μακριά, ιστάμεθα εις ένα Αστέρι πρώτου μεγέθους, το οποίον πάντα έχει ως οδηγόν: «Τρόπος δίκαιος, κτήμα τιμιώτατον».

ΙΙ. Παρατίθεται σχετική φωτογραφία

Πρόκειται για την κ^αν Τακτικού Παναγιώταν, θυγατέρα της λαμπράς οικογενείας Θεοδώρου και Κυριακής Τακτικού εκ Ψωφίδος.

Η Παναγιώτα έχει Πτυχιακές και Μεταπτυχιακές σπουδές εις την Κλασικήν Φιλολογίαν και εις το Αρχαίον Θέατρον και μάλιστα υπήρξεν υπότροφος του Πανεπιστημίου Harvard, μετά πολλών τίτλων και περγαμηνών εις ό,τι αφορά: την πολιτιστικήν Κληρονομιάν του τόπου μας και την προστασίαν της νεολαίας μας «από τον ολέθριον συγκρητισμόν της νέας εποχής». Γνωρίζει ότι γίνεται προσπάθεια από ωρισμένα σκοτεινά κέντρα λήψεως αποφάσεων εναντίον της Ιστορίας μας, της Πολιτιστικής μας Κληρονομιάς και της Θεολογίας μας, ώστε – κατά που γράφει ο συγγραφεύς Νικόλαος Π. Βασιλειάδης – «να αλλοτριωθή, να μεταλλαγή η τελευταία αὓτη και να καταντήση άναλον ἃλας».

Η Παναγιώτα διδάσκει διά του παραδείγματος και επιβάλλει διά της ευπρεπείας. Τύχη αγαθῆ, την πρώτην Κυριακήν μετά την Πεντηκοστήν, 15 Ιουνίου 2025, ημέραν Τιμής της μνήμης των Αγίων Πάντων, εγευμάτισα εις το εστιατόριον της οικογενείας της, παρά την δεξιάν όχθην του ποταμού Ερυμάνθου εις Ψωφίδα.

Ολίγα μέτρα πιο πέρα ωρισμένοι συνδαιτύμονες αντήλλασσαν απόψεις για το φαινόμενον της βίας, εντοπισμένων των απόψεων εις την καταστολήν και δη διά της επιβολής αυστηροτέρων ποινών.

Για κάποιαν στιγμήν ευρέθη πλησίον μου η Παναγιώτα. Δραττόμενος της ευκαιρίας εζήτησα τις απόψεις της για το αντικείμενον συζητήσεως.

Εις ανύποπτον χρόνον αυθορμήτως ενεστερνίσθη τα λεχθέντα πριν από ένδεκα έτη υπό του Διευθυντού Πρωτοβαθμίου Εκπαιδεύσεως κ. Χρυσανθοπούλου, χωρίς ασφαλώς να τα είχεν ακούσει, αλλά διότι η άποψίς της ήτο οἳα και η άποψις του κ. Χρυσανθοπούλου. Ιδία μου επεσήμανεν ότι: [Ωρισμένοι κατά την αγωγήν των παιδιών προσπαθούν πως θα κάνουν τα παιδιά ικανά να προσαρμοσθούν εις την χρήσιν των νέων πραγμάτων. Έτσι η όποια βελτίωσις αφορά εις τα πράγματα και όχι εις τον άνθρωπον.

Το φαινόμενον της βίας δεν είναι πρωτόγνωρον. Είναι γνωστόν αφ’ ὃτε ο Κάϊν εφόνευσε τον αδελφόν του Άβελ.

Η βία – λέγει η Παναγιώτα – εκδηλώνεται με διάφορες μορφές και στρέφεται εναντίον ανθρώπων και πραγμάτων, με τον ακάλουθον καταμερισμόν.

1. Βία εναντίον ανθρώπων:

α. Κατά της ζωής, της σωματικής ακεραιότητος και της υγείας.

β. Κατά της προσωπικής ελευθερίας.

γ. Κατά της γενετησίου ελευθερίας.

δ. Κατά της ιδιοκτησίας και της περιουσίας (ληστείες, ληστρικές κλοπές, εκβιάσεις κ.λπ.).

ε. Κατά της ψυχολογικής οντότητος και κοινωνικότητος του ανθρώπου, το γνωστόν ΜΠΟΥΛΙΝΓΚ (= Εκφοβισμός).

Τοῦτ’ ἒστιν: μορφή επιθετικής συμπεριφοράς, η οποία εκδηλώνεται σκόπιμα, απρόκλητα, επαναλαμβανόμενα με σκοπόν την πρόκλησιν σωματικού, ψυχολογικού ή κοινωνικού άλγους. Το φαινόμενον αυτής της μορφής βίας απασχολεί την κοινωνίαν και δή την μαθητικήν τοιαύτην από πολλές δεκαετίες, ίσως και περισσότερον.

Γενεσιουργός αιτία είναι – κατά κύριον λόγον – η αντιζηλία, ο φθόνος συνυφασμένος εκάστοτε με την αντιζηλίαν, ο εγωϊσμός, ο οποίος όσες φορές υπερβαίνει τα όρια της σεμνότητος και της σωφροσύνης, καταντά αντικοινωνικόν και ολεθροφόρον πάθος. Δράστες αυτής της μορφής βίας είναι άτομα φυγόπονα, άτακτα, άτομα τα οποίοα ουδεμίαν σχέσιν έχουν με το εὖ ἀγωνίζεσθαι. Όμως τους αρέσει η διάκρισις και η υπεροχή.

Προς τούτο επιστρατεύουν και μετέρχονται τα ολεθριώτερα και βαρβαρώτερα των παθών των.

Τούτου ένεκεν, επιβάλλεται να μεταλαμπαδευθή εις τα παιδιά μας από την νηπιακήν ακόμη ηλικίαν το του Θουκυδίδου: «Ἆθλα γάρ οἷς ἀρετῆς κεῖται μέγιστα, τοῖς δέ καί ἂνδρες ἂριστοι πολιτεύουσιν. Τοῦτ’ ἒστιν: Διότι, όπου προβάλλονται της αρετής βραβεία μέγιστα, εκεί ακριβώς και άριστοι πολίτες αναδεικνύονται.

Επίσης εξ απαλών ονύχων πρέπει να περάση εις την λαμπράν νεολαίαν μας το αξίωμα: Ο Δημιουργός έπλασε την ψυχήν και το πνεύμα του ανθρώπου, διά να κατοικήσουν εντός αυτών οι αρετές και οι υψηλές ιδέες, ως εις περικαλῆ κυψέλην και όχι διά κατοικίαν των παθών.

Επισημαίνω τούτο, καθ’ ότι έχει παρατηρηθεί ακόμη και εντός του οικογενειακού περιβάλλοντος άτομα – αιχμάλωτα των παθόντων – να διαπράττουν σημεία και τέρατα (ανθρωποκτονίες κ.λπ., χωρίς ασφαλώς να είναι πρωτόγνωρον (Μήδεια κ.λπ.). «Δολοφονία παιδιών, οφειλομένη σε ζήλεια και θυμόν εναντίον του πατέρα, είναι αδύνατον να χωρέση εις τον ανθρώπινον νουν. Είναι τερατούργημα».

Ο Σόλων όταν ηρωτήθη, διατί δεν έθεσεν νόμον εναντίον πατροκτόνου, απήντησε: «Διά το ότι ήτο πέραν της φαντασίας μου». Και τούτο προς αξιολόγησιν των καταστάσεων.

2. Εγκλήματα εναντίον πραγμάτων: π.χ.

α. Κοινώς επικίνδυνα εγκλήματα (εμπρησμοί κ.λπ.).

β. Εγκλήματα εναντίον συγκοινωνιών.

γ. Εγκλήματα εναντίον καταστημάτων πάσης φύσεως κ.λπ.

3. Χουλιγκανισμός:

Πρόκειται διά μίαν μεικτήν εγκληματικότητα εναντίον προσώπων και πραγμάτων ταυτόχρονα. Είναι εκείνη, η οποία είθισται να εκδηλώνεται κατά της Αθλητικές διοργανώσεις, εντός και εκτός των γηπέδων, αλλά και εις την ευρύτερη περιοχήν.

Τα βιαιότερα επεισόδια εξελίσσονται συνήθως κατά την διάρκειαν των αγώνων και μετά την λήξιν αυτών. Ο χουλιγκανισμός είναι μία των μορφών του ωργανωμένου εγκλήματος. Ύστερα από αυτήν την μορφήν εγκληματικότητας, η οποία απασχολεί την Χώραν μας, αλλά και την ανθρωπότητα γενικώτερον, επιβάλλεται να αναζητήσουν οι ειδικοί τις ρίζες, την γενεσιουργόν αιτίαν του χουλιγκανισμού, προκειμένου να ληφθούν τα επιβαλλόμενα κοινωνικά μέτρα.

Ενταύθα οφείλω να επισημάνω ότι τα πράγματα δεν είναι απλά.

Επιβάλλεται να προβληματισθούμεν. Όμως την απάντησιν την δίδει ο Θουκυδίδης.

Και συνεχίζει:

Το αξιοζήλευτον πλάσμα, ο άνθρωπος, το οποίον είναι κεκοσμημένον διά τόσων πολλών χαρίτων, τότε μόνον καθίσταται πράγματι χαριτωμένον, όταν καλλιεργηθή ηθικώς και πνευματικώς και οι λόγοι του και οι πράξεις του ακτινοβολούν παντού και πάντοτε ωραιότητα και χάριν. Τότε ακριβώς παρουσιάζει θείον πρόσωπον και αποδεικνύει ότι δικαίως έλαβε την ιδιαιτέραν μέριμναν και Ευλογίαν του Δημιουργού. Το ψυχικόν και πνευματικόν κάλλος είναι ακριβώς το ωραιότερον και διαρκέστερον και πολλές φορές ισόβιον κόσμημα της ανθρωπίνης υπάρξεως, το οποίον ευφραίνει και αυτόν που το έχει και αυτούς που τον βλέπουν.

Εις όλες τις κοινωνίες προ του Ελληνικού ανθρωπισμού κυρίαρχος δύναμις ήταν η βαρβαρότης και η αμάθεια, δύο πρωτόγονοι και αδιάλλακτοι εχθροί του Ανθρωπισμού. Αυτές τις καταστάσεις αντιμετώπισεν η Ελληνική Φυλή διά της Δικαιοσύνης, της Αιδούς και της Παιδείας και ως εκ τούτου εγένετο ο εισηγητής και ο θεμελιωτής του Ανθρωπισμού.

Όταν ομιλώ – λέγει η Παναγιώτα – για Δικαιοσύνη, δεν εννοώ να γεμίζωμε τα Σωφρονιστικά καταστήματα με ανθρώπους και δη με νεαρά άτομα, καθ’ ότι δεν έχομε περισσεύματα.

Όλοι οφείλομε να ψηλαφήζωμεν εκάστοτε μετά προσοχής την κάθε υπόθεσιν και να ευρίσκωμε την χρυσήν τομήν, ώστε να προλαμβάνωμε και όχι να καταστέλλωμεν. Έπειτα η τιμωρία δεν αποτελεί μέτρον εκδικήσεως, αλλά μέτρον προστασίας της τιμής του αδικοπραγήσαντος, λόγος δια τον οποίον οι φυλακές αποκαλούνται Σωφρονιστικά καταστήματα.

Άλλωστε κατά τον αείμνηστον Σαράντον Ι. Καργάκον: «Η τιμωρία – χωρίς να αποκλείει τον κολασμόν – σημαίνει βοήθεια. Ναι, βοήθεια. Στα αρχαία Ελληνικά το “τιμωρώ τινί” σημαίνει βοηθώ κάποιον. Η λέξη είναι σύνθετη από την τιμή και ὤρα, ὤρα όμως με ψιλή που σημαίνει φροντίδα, μέριμνα, φύλαξη. Άρα, τιμωρώ σημαίνει βοηθώ κάποιον, προστατεύοντας την τιμή του. Τον επιπλήττω, του βάζω αρχικά μια μέτρια ποινή για το ατόπημα που έκανε, για να τον νουθετήσω και να τον προστατεύσω από μελλοντικά μεγάλα ατοπήματα – πλήγματα για την τιμήν του».

α. (ΕΣΤΙΑ 16-3-2018).

β. (Λεξικόν LIDDELL – SKOTT, Τόμος IV).

γ. Παππούς από το χωριό μου γεννηθείς εν έτει 1884, αφηγούμενος περιστατικά από την ζωήν του, είπε κατά το πάλαι ποτέ:

«Έπεσα κάποτε εις την δίνην των συμπτώσεων και δικάστηκα είκοσι ημέρες φυλακή. Αυτή η φυλακή με προστάτευσε από την καταστροφήν της ζωής μου».

Ο άνθρωπος αυτός ήταν επιδεκτικός μαθήσεως και είχε την ικανότητα ακόμη και από το αρνητικό να συλλέγη θετικά διδάγματα.

Όμως εδώ, επειδή προέχει η θωράκισις της νεολαίας μας ενάντια εις την εγεκληματικότητα, επιτρέψτε μου να παραθέσω και το ρηθέν υπό του Πλουτάρχου:

«Η ψυχή του παιδιού δεν είναι ένα δοχείον, που πρέπει να το γεμίσωμε, αλλά εστία που πρέπει να την ζεστάνουμε».

Όταν ομιλώ για Αιδώ, εννοώ παράλληλον, σύμμετρον ανάπτυξιν σώματος και πνεύματος, εννοώ αρμονίαν και ῥυθμόν. Έτσι δεν έχομεν πρώϊμον ωρίμανσιν του σώματος πριν ἢ δημιουργηθούν ηθικές αναστολές, οι οποίες αποτελούν την ασπίδα έναντι του εγκλήματος και της διαφθοράς.

«Αρχαίον Πνεύμα αθάνατον, αγνέ πατέρα του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού, Θεά της αρμονίας και του ρυθμού….».

Εδώ η Παναγιώτα Τακτικού, ετοποθετήθη ως ακολούθως: «Ἐκ μελέτης πολλῆς καί ἀσκήσεως, ἡ βία καί ἡ ἀγριότης τῶν παθῶν ἀσθενεῖ».

Έτσι τέμνει τους κύκλους Ολυμπισμού και Παιδείας και υπενθυμίζει ότι: η Παιδεία επιβάλλεται να συνεχίζεται καθ’ όλη την διάρκειαν της ζωής των ανθρώπων.

Είναι η λεγόμενη διά βίου μάθησις.

Όμως αρχίζει από την σύλληψιν του κυοφορουμένου. Εδώ αφήνω τα πράγματα εις τους επαΐοντες της γενετικής.

Ανέκαθεν η Ελληνική Φιλοσοφία και Πολιτεία είδε την Παιδείαν όχι μόνον ως τρόπον και μέσον κατακτήσεως της γνώσεως, αλλά ως την ενδεδειγμένην πορείαν προς εξημέρωσιν και ηθικοποίησιν της ανθρωπίνης ζωής. Η Αρετή είναι το λαμπρόν της Παιδείας άνθος και ως εκ τούτου κατά τον Πλάτωνα:

«Πάσά τε Ἐπιστήμη, χωριζομένη Δικαιοσύνη, καί τῆς ἂλλης Ἀρετῆς, πανουργία τις, οὐ σοφία φαίνεται».

Τις ωραιότερες νίκες δεν τις πραγματοποιούν οι Στρατηγοί εις τις μάχες, αλλά οι Πεπαιδευμένοι εις τον Ιερόν Αγώνα τους, διά την λύτρωσιν της ζωής εκ της βαρβαρότητός της.

Όθεν αντιλαμβανόμεθα πόσον σημαντικόν ρόλον παίζει η Παιδεία εις την πρόληψιν της εγκληματικότητος].

Όμως το Φυσικόν Περιβάλλον δεν ήτο δυνατόν να αγνοηθή, δοθέντος ότι ευρισκόμεθα μέσα εις το απείρου κάλλους τοπίον, μέσα εις το φαράγγι του ποταμού Ερυμάνθου, του ποταμού, το οποίον ή Μυθολογία μας με πολλήν σοφίαν ταυτίζει με τον Ερυμάνθιον Κάπρον, το «άγριον θηρίον, το τέρας της καταιγίδος, το ηττηθέν υπό της ηλιακής θεότητος».

Ένα προσεκτικόν και βαθύ βλέμμα εις την πλάσιν και θα αναγνωρίσωμεν αμέσως το πρόσωπον της αρμονίας.

Ας μην αυταπατώμεθα από τις αντίνομες λεπτομέρειες της φύσεως και τις αντιφάσεις της ζωής. Είναι και αυτές τοποθετημένες με τάξιν εντός του παγκοσμίου ῥυθμού των όντων.

[Το Φυσικόν Περιβάλλον – κατά τον αείμνηστον νευρολόγον ψυχιατρόν, Καθηγητήν Πανεπιστημίου, ομογενή εξ Η.Π.Α., Ηλιόπουλον Κωνσταντίνον – λέγει η Παναγιώτα: – «αναλόγως επιδρά ρυθμιστικά ἢ απορρυθμιστικά». Και συνεχίζει, είναι ό,τι καλλίτερον για τον άνθρωπον να καταφέρνη να ζη αγνά και ουσιαστικά και να δραστηριοποιήται επαγγελματικά μέσα εις την φυσικήν αρμονίαν, η οποία άλλωστε αποτελεί έμπνευσιν για δημιουργίαν.

Ως Χώρα, αλλά και ως τόπος, δεν υστερούμεν εις φυσικόν κάλλος εις όλες τις εποχές του έτους.

ΙΙΙ. Παρατίθεται: Σχετική φωτογραφία.

Οι ξένοι μας αποκαλούν «αἰωνίους παῖδας».

Και τούτο οφείλεται εις την λαμπρότητα της φύσεως και εις την μουσιοκότητα της γλώσσας μας. Δι’ ὃ επιβάλλεται η προστασία αμφοτέρων από εμάς τους ίδιους.

Το Φυσικόν Περιβάλλον ανά τους αιώνες επέδρασεν αποτελεσματικά εις την διαμόρφωσιν του ανθρωπίνου βίου. Ο βίαιος χαρακτήρας ωρισμένων ανθρώπων οφείλεται – πέραν των άλλων – εις την αγριότητα της φύσεως.

Έπειτα η Δημιουργία – εν τη οικονομία της – εδημιούργησε διά του Φυσικού Περιβάλλοντος ασπίδα προστασίας έναντι του Βιολογικού Πολέμου.

IV. Παρατίθεται:

Σχετική φωτογραφία πειραματισμού μου παρά την δεξιάν όχθην του Ερυμάνθου ποταμού.

Ο πειραματισμός αφορά την ευεργετικήν επίδρασιν των καθοδικών ρευμάτων (= κατεβάτη) εις την εξυγίανσιν της περιοχής].

Εν κατακλείδι κάνει λόγον διά την κληρονομικότητα και τον θεσμόν της οικογενείας.

[Πέραν από την οιανδήποτε κληρονομικήν επιβάρυνσιν, η οποία οπωσδήποτε – κατά τον αείμνηστον καθηγητήν εγκληματολογίας Φωτάκην – καταπολεμείται, σημαντικόν ρόλον εις την διαμόρφωσιν του χαρακτήρος των παιδιών παίζει ο θεσμός της οικογενείας.

Ας κοιτάξωμε λίγο τον εαυτόν μας εις τον καθρέπτην της συνειδήσεώς μας και μην τα περιμένωμεν όλα από τους νέους. Ας σκύψωμεν επάνω εις τα προβλήματα των παιδιών μας. Επιβάλλεται να προσευχηθούμεν, όπως ομοιάσωμεν εμείς εις τα παιδιά μας και όχι τα παιδιά μας εις εμάς.

Όμως είναι επιβεβλημένη η σαφής και αναλόγως της ηλικίας ενημέρωσις των παιδιών εις τα προβλήματα της εποχής και της κοινωνίας, επ’ ουδενί λόγω όμως πρέπει οι γονείς να καθιστούν μάρτυρες τῶν διαφωνιῶν ἢ τῶν διαπληκτισμῶν των τα παιδιά των, πολύ δε περισσότερον τῶν τυχόν άλλων δυσαρέστων και τρομερῶν προβλημάτων των.

Κατά τον αείμνηστον Λυκειάρχην Παναγιώτην Καράμπελαν (ΑΧΑΓΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ 29-5-2018, ημέραν Τρίτην):

«Άλλωστε η ωριμότης των νέων είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Ελληνικής Φιλοσοφίας.

Γι’ αυτό και ο Σωκράτης αφιέρωσεν όλην την διδασκαλίαν του εις τούς νέους και εις το τέλος εθυσίασε και την ζωήν του».

Ο Αριστοτέλης λέγει ότι: «Οι νέοι είναι οξύθυμοι και αψίκοροι (= ευμετάβολοι), γι’ αυτό οι παιδαγωγοί πρέπει να τους βοηθούν να προσγειώνωνται και τότε η δύναμις των νέων γίνεται δημιουργική. Διαφορετικά η δύναμίς των μπορεί να τους οδηγήση εις την καταστροφήν»].

Συμπέρασμα:

Έχομεν τεκμηριωμένες απόψεις εγκρίτων επιστημόνων Ανωτάτων Εκπαιδευτών Ιδρυμάτων (Α.Ε.Ι.) τριών Δημοκρατικών Χωρών, εις ό,τι αφορά τον τρόπον αντιμετωπίσεως τού φαινομένου της βίας εν τῆ εὐρεία αυτού μορφῆ και διαπιστώνομεν πως συμπλέουν με τα κρατούντα εις την Χώραν μας, προσέτι δε ότι τα καλλίτερα όπλα κατά της βίας και εν γένει της βαρβαρότητος είναι η αρμονία και ο ῥυθμός, τα οποία έχουν προέλευσιν από την Αρχαίαν Ελλάδα, από εκεί όπου διά των αθλητικών αγώνων και των γυμναστικών ασκήσεων, συνεπικουρούσης της μουσικής και του χορού (ορχήστρας), η νεότης καθίστατο ικανή να αξιοποιή το νεανικόν της κάλλος και το υπερτροφικόν της φιλότιμον.

Ωσαύτως εξυγίαινε το σώμα της από τις επιβλαβείς τάσεις και ορμές προς τις ηδονές, την νωθρότητα και την μαλθακότητα.

V. Παρατίθενται σχετικά φωτοαντίγραφα.