Ο στόχος επιτεύχθηκε.
Και ίσως πολλοί θεωρήσουν πως αναφερόμαστε στην κατάκτηση του Κυπέλλου. Όμως ο πραγματικός στόχος αυτής της προσπάθειας είχε επιτευχθεί πολύ πριν από το τελευταίο σφύριγμα του τελικού.
Πριν από οκτώ μήνες δημιουργήθηκε μια ομάδα ανθρώπων με κοινή καταγωγή από τα χωριά του Δήμου Καλαβρύτων, ανθρώπων που ζουν και δραστηριοποιούνται στην Αθήνα, αλλά διατηρούν ζωντανή τη σύνδεσή τους με τον τόπο τους. Στόχος αυτής της δράσης ήταν να έρθουν πιο κοντά οι συγχωριανοί μας, να δημιουργηθεί μια μεγάλη παρέα, να ενωθούν άνθρωποι από διαφορετικά χωριά κάτω από μια κοινή ιδέα και μαζί τους να έρθουν κοντά φίλαθλοι, φίλοι και συμπατριώτες.
Αυτός ήταν ο πρώτος και σημαντικότερος στόχος. Και επιτεύχθηκε.
Γι’ αυτό και η χαρά μας είναι διπλή. Γιατί, πέρα από τη δημιουργία αυτής της όμορφης ομάδας και παρέας, ήρθε και η αγωνιστική δικαίωση με την κατάκτηση του Κυπέλλου απέναντι σε μια εξαιρετική ομάδα, τα Δωδεκάνησα, σε έναν τελικό που πραγματικά δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από αγώνα επαγγελματικού επιπέδου.
Πριν προχωρήσουμε στα όσα έγιναν το βράδυ της Κυριακής και στον ίδιο τον τελικό, αξίζει να αναφέρουμε κάτι που ίσως δεν θα διαβάσετε σε τοπικά sites ή σε προβεβλημένα ρεπορτάζ. Γιατί αυτή η προσπάθεια δεν δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες, προσωπικές επιδιώξεις ή οικονομικά συμφέροντα. Δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά τον τόπο τους και παίζουν για τη φανέλα.
Κάποτε πηγαίναμε στα γήπεδα για να δούμε ποδοσφαιριστές που αγωνίζονταν με πάθος, αυταπάρνηση και αγάπη για τη φανέλα και τον τόπο που εκπροσωπούσαν. Αυτό ακριβώς προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανό κι εμείς μέσα από αυτή την ομάδα.
Παίζουμε για τα χωριά μας. Για τις ιδιαίτερες πατρίδες μας. Για τα μέρη όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν οι γονείς και οι παππούδες μας. Για χωριά που μπορεί σήμερα να δοκιμάζονται από την ερήμωση και την εγκατάλειψη, αλλά συνεχίζουν να ζουν μέσα στις καρδιές μας, στις μνήμες μας και στις αξίες με τις οποίες μεγαλώσαμε.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξεχνούν τον τόπο τους, όσο υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να επιστρέφουν, να νοιάζονται και να κρατούν ζωντανές αυτές τις ρίζες, τόσο θα συνεχίσουν να υπάρχουν και τα χωριά μας. Όχι μόνο ως σημεία στον χάρτη, αλλά ως ζωντανό κομμάτι της ταυτότητας και της ψυχής μας.
Ο αγώνας είχε ένταση, πάθος και υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού. Τα Δωδεκάνησα είχαν μεγαλύτερη κατοχή, ενώ η δική μας ομάδα δημιούργησε τις πιο κλασικές ευκαιρίες του αγώνα. Πάνω απ’ όλα όμως, ήταν ένας τελικός που διεξήχθη με ηρεμία, αξιοπρέπεια και αμοιβαίο σεβασμό, διαφημίζοντας τόσο το ποδόσφαιρο όσο και τον πολιτισμό που πρεσβεύει αυτή η διοργάνωση.
Θερμές ευχαριστίες αξίζουν στον Σύλλογο Μανιατών, ο οποίος στάθηκε αρωγός και συνοδοιπόρος σε αυτή τη μεγάλη γιορτή του πολιτισμού και του ποδοσφαίρου.
Στα χωριά μας, η φιλοξενία δεν είναι απλώς μια συνήθεια,είναι τρόπος ζωής. Είναι βαθιά ριζωμένο μέσα μας πως κανένας επισκέπτης δεν φεύγει χωρίς το καλωσόρισμα, το τραπέζι και το «κέρασμα» που του αξίζει. Με τον ιδιο τρόπο εισπραξαμε και το βράδυ της Κυριακής την αυθεντική μανιάτικη φιλοξενία.Τη ζεστασιά και την ανοιχτή αγκαλιά των ανθρώπων του Συλλόγου. Ηταν κάτι που ένιωσαν όλοι όσοι βρέθηκαν εκεί εκείνο το βράδυ.
Οι άνθρωποι του συλλόγου Μανιατών μάς αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή και συνέβαλαν καθοριστικά στην επιτυχία της διοργάνωσης, αποδεικνύοντας στην πράξη πως όταν υπάρχει αγάπη για τον πολιτισμό, τον τόπο και τον συνάνθρωπο, μπορούν να δημιουργηθούν πραγματικά ξεχωριστές στιγμές.
Ιδιαίτερες ευχαριστίες οφείλουμε στην πρόεδρο, κυρία Dimitra Kouvari και στο μελος του συλλογου Πετρο Κουρουνη, καθώς και σε όλα τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, οι οποίοι υπήρξαν πραγματικά εξαιρετικοί οικοδεσπότες, έχοντας φροντίσει κάθε λεπτομέρεια με αγάπη, μεράκι και επαγγελματισμό.
Τα κύπελλα της διοργάνωσης ήταν προσφορά του Συλλόγου Μανιατών, ενώ ο ίδιος ο σύλλογος ανέλαβε τη διοργάνωση του γηπέδου, τη μικροφωνική κάλυψη και συνολικά την άψογη υποστήριξη της εκδήλωσης, συμβάλλοντας ώστε όλα να κυλήσουν υποδειγματικά.
Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε η παρουσία του χορευτικού τμήματος του συλλόγου, το οποίο με περισσότερα από 70 άτομα πλημμύρισε το γήπεδο με παραδοσιακές Μανιάτικες φορεσιές, δημιουργώντας μια μοναδική εικόνα που ανέδειξε τον πολιτιστικό χαρακτήρα της διοργάνωσης και χάρισε ξεχωριστό χρώμα στη βραδιά.
Ο Σύλλογος Μανιατών αποδεικνύει διαχρονικά πως αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους και πιο δραστήριους πολιτιστικούς συλλόγους όχι μόνο της Αθήνας αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας, υπηρετώντας με συνέπεια την παράδοση, τον πολιτισμό και τη συλλογικότητα.
Στο αγωνιστικό κομμάτι, ο τελικός δικαίωσε τις προσδοκίες όλων όσοι βρέθηκαν στο γήπεδο αφου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Η ομάδα μας, έχοντας για πρώτη φορά στη διάθεσή της όλους τους ποδοσφαιριστές, χρειάστηκε λίγο χρόνο ώστε να βρει ρυθμό και τα πατήματά της μέσα στον αγώνα. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό οι παίκτες μας κατέθεσαν ψυχή, πάθος και απόλυτη αυταπάρνηση, δείχνοντας πόσο πολύ πίστεψαν σε αυτή την προσπάθεια.
Η νίκη ήρθε με σκορ 1-0, χάρη στο γκολ που σημείωσε ο νεότερος ποδοσφαιριστής της ομάδας μας, ο Ιωάννης Γέρος, ο οποίος έγραψε το όνομά του στην ιστορία αυτού του τελικού χαρίζοντας το τρόπαιο στην ομάδα μας.
Τον άτυπο τίτλο του MVP του τελικού αξίζει να τον αποδώσουμε στον Γιώργο Πράπα, ο οποίος πραγματοποίησε μία συγκλονιστική εμφάνιση και ηγήθηκε αμυντικά της ομάδας μας σε έναν αγώνα υψηλών απαιτήσεων.
Μαζί με τον Κώστα Παπαδημητρόπουλο απο το Παγκράτι απέδειξαν για ακόμη μία φορά πως πολλές φορές οι τελικοί κερδίζονται από την άμυνα. Απέναντι σε μια εξαιρετικά επιθετική ομάδα, με ποδοσφαιριστές που διαθέτουν ποιότητα και μεγάλες επιθετικές δυνατότητες, κατάφεραν να κρατήσουν ανέπαφη την εστία μας, αποτελώντας τον θεμέλιο λίθο αυτής της επιτυχίας.
Με εμπειρία, πάθος, καθαρό μυαλό και αυταπάρνηση, έδειξαν πως η ηλικία δεν αποτελεί εμπόδιο όταν υπάρχει αγάπη για το ποδόσφαιρο, αγωνιστική καρδιά και διάθεση για προσφορά. Παρά τα 40 τους χρόνια, απέδειξαν μέσα στο γήπεδο πως όχι μόνο αντέχουν, αλλά συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν και να αποτελούν παράδειγμα για τους νεότερους.
Όμως, σε έναν τέτοιο τελικό θα ήταν άδικο να σταθεί κανείς μόνο σε δύο ποδοσφαιριστές. Γιατί μια ομάδα δεν αποτελείται μόνο από εκείνους που ξεχωρίζουν περισσότερο στα μάτια του κόσμου, αλλά από όλους όσοι αγωνίζονται μέσα στο γήπεδο και από εκείνους που βρίσκονται στον πάγκο, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να προσφέρουν.
Στα άκρα, οι Καρνεσαίοι Παπαλιμπέρης και Ρέλλος πραγματοποίησαν σπουδαία εμφάνιση, με αστείρευτο τρέξιμο, ένταση και αφοσίωση στο παιχνίδι τους, κλείνοντας κάθε διάδρομο και αναχαιτίζοντας διαρκώς τις επιθετικές εξορμήσεις των Δωδεκανήσιων.
Στον χώρο του κέντρου, ο αρχηγός μας Κωτσοβός ήταν για ακόμη μία φορά επιβλητικός και καθοριστικός, αποτελώντας την «καρδιά» της ομάδας. Με πάθος, καθαρό μυαλό και αστείρευτη ενέργεια, έδινε τον ρυθμό και τον παλμό σε κάθε σημείο του αγώνα, παρασύροντας όλη την ομάδα με την αγωνιστική του προσωπικότητα.
Οι Γέρος (Καλάβρυτα), Κόρμπος(Μαζεϊκα) Θεοδώρου(Κρινόφυτα) και Αυδικος(Στρεζόβα)στάθηκαν επίσης στο ύψος των περιστάσεων, προσφέροντας ποιότητα, σταθερότητα και πολύτιμες λύσεις σε όλη τη διάρκεια του τελικού. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στον Αυδίκο, ο οποίος αγωνίστηκε τραυματίας, δείχνοντας αυταπάρνηση, ψυχική δύναμη και αφοσίωση στην ομάδα.
Στην κορυφή της επίθεσης, ο Καραγιάννης αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την ομάδα μας, δίνοντας μάχες σε κάθε φάση και λειτουργώντας ως η σταθερή «κολόνα» της επιθετικής γραμμής.
Στο δεύτερο ημίχρονο, η είσοδος του Καρνεσαίου Στέφανου Δεμενεόπουλου και του Κρινοφυτινου Δημοπουλου Γιάννης έδωσε νέα πνοή στην επίθεση, καθώς με την ταχύτητα, την ενέργεια και τις κινήσεις τους δημιούργησαν σημαντικά ρήγματα στην άμυνα των Δωδεκανήσιων και βοήθησα ουσιαστικά την ομάδα να κρατήσει την πίεση ψηλά.
Παράλληλα, πολύτιμες λύσεις και σημαντική προσφορά έδωσαν από τον πάγκο οι Μητροπουλος, Ρηγανάς (Μαζεικα) Πελέκης (Βυσωκα), Κατσαρδής (Σουδενα) και Καβαδιας (Φιλια) ο οποιος αξιζει να σημειώσουμε οτι μετέβη απο το τοπο διαμονης του Το Ναύπλιο αποκλειστικά για την ομαδα μα.
Στις κορυφαίες στιγμές του τελικού αξίζει να σταθούμε και σε τρεις φάσεις που λίγο έλειψε να χαρίσουν στην ομάδα μας ακόμη πιο ιστορικές στιγμές.
Αρχικά, στο εξαιρετικό φάουλ που εκτέλεσε ο Δεμενεόπουλος αναγκάζοντας τον τερματοφύλακα των Δωδεκανήσων σε μια σπουδαία επέμβαση, σε μία φάση που ξεσήκωσε ολόκληρο το γήπεδο.
Λίγο αργότερα, ο Δημόπουλος, ο Κρινοφυτίνος άσσος επιχείρησε ένα εκπληκτικό σουτ έξω από την περιοχή, πιάνοντας την μπάλα με δύναμη και τρομερή τεχνική. Η μπάλα κατέληξε στο οριζόντιο δοκάρι, στερώντας μας για λίγα εκατοστά μία από τις πιο όμορφες στιγμές του τελικού.
Ακόμη μία μεγάλη στιγμή, που θα μπορούσε να είχε «κλειδώσει» νωρίτερα τον τελικό και να δώσει διαστάσεις θριάμβου στη νίκη της ομάδας ηταν οταν
ο Δεμενεόπουλος πραγματοποίησε εξαιρετική ατομική προσπάθεια από τη δεξιά πλευρά, ξεπερνώντας με προσωπική ενέργεια δύο αντιπάλους και δημιουργώντας ιδανικές προϋποθέσεις για γκολ. Με ψυχραιμία πέρασε την μπάλα την κατάλληλη στιγμή στον Κρινοφυτίνο επιθετικό Καραγιάννη, ο οποίος βρέθηκε απέναντι από την εστία σε θέση τετ-α-τετ.
Ωστόσο, με μια πραγματικά εντυπωσιακή και καθοριστική επέμβαση, ο τερματοφύλακας των Δωδεκανήσων κατάφερε να αποσοβήσει το δεύτερο γκολ, κρατώντας την ομάδα του μέσα στη διεκδίκηση του αγώνα μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Και τελευταίο, θα αφήσουμε τον μαέστρο της ομάδας.
Αυτόν που κράτησε σταθερά το τιμόνι όλη τη χρονιά, που πιστώνεται τις επιτυχίες αλλά σηκώνει και το βάρος στις δύσκολες στιγμές. Τον προπονητή μας.
Ο άνθρωπος που ήταν πάντα εκεί. Από τα πρώτα τηλεφωνήματα και την οργάνωση της ομάδας, μέχρι την καθημερινή αγωνία για κάθε παίκτη ξεχωριστά. Με ενδιαφέρον αληθινό, συμβουλές, στήριξη και ανθρώπινη παρουσία, όχι μόνο μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου αλλά και έξω από αυτές.
Για άλλη μια φορά, η ομάδα κατέβηκε όπως έπρεπε. Με πειθαρχία, πάθος και σωστή προετοιμασία. Ο προπονητής μας δοκίμασε σχήματα και επιλογές που ίσως πολλές φορές να μην καταλαβαίναμε εκείνη τη στιγμή, όμως το αποτέλεσμα στο τέλος ήταν αυτό που τον δικαίωσε και τον επιβράβευσε.
Η συμβολή του στην πορεία της ομάδας ήταν τεράστια. Όχι μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι, αλλά και στο οικογενειακό και φιλικό κλίμα που δημιουργήθηκε φέτος — κάτι που σε ένα πολιτιστικό πρωτάθλημα έχει ίσως ακόμα μεγαλύτερη αξία. Γιατί ο αθλητισμός και ο πολιτισμός, όταν συνδυάζονται σωστά, χτίζουν παρέες, σεβασμό και δεσμούς που μένουν.
Γιάννη Ζουμή, σε ευχαριστούμε για την αγάπη, την αφοσίωση και την ψυχή που έδωσες σε αυτή την ομάδα.
Το μόνο σίγουρο είναι πως το ραντεβού μας ανανεώνεται… και το συμβόλαιό σου μαζί μας είναι εσαεί.
Οι παίκτες μας.
Αυδίκος Ανδρέας — Δάφνη
Αναστάσιος Μητρόπουλος — Μαζέικα
Γέρος Γιάννης — Καλαβρύτα
Δημόπουλος Γιάννης — Κρινόφυτα
Θεόδωρου Δημήτρης — Κρινόφυτα
Καραγιάννης Γιώργος — Κρινόφτα
Κατσαρδής Γιώργος — Σουδενά
Κόρμπος Γιώργος — Μαζέικα
Κοτσοβός Νίκος — Μαζέικα
Νίκος Πέγκας — Κρινόφυτα
Αναστάσιος Μητρόπουλος — Μαζέικα
Καβαδίας Ανδρέας — Φίλια
Πελέκης Μπάμπης — Βυσοκά
Πράπας Γιώργος — Τσαρούχλι
Ριγανάς Θοδωρής — Μαζέικα
Στέφανος Δεμενεόπουλος — Καρνέσι
Παπαλυμπέρης Γιώργος-Καρνέσι
Ρελλος Δημήτρης-Καρνέσι
Παπαδοπουλός Θοδωρής -Καρνέσι
Παπαδημητρόπουλος Κώστας-Παγκράτι
Τελικά, το Κύπελλο ήταν η επιβράβευση. Η πραγματική νίκη όμως ήταν κάτι μεγαλύτερο. Η ένωση ανθρώπων με κοινές ρίζες, η αγάπη για τον τόπο, η διατήρηση της μνήμης και των αξιών μας και η απόδειξη πως, όταν υπάρχει πίστη, ενότητα και ψυχή, ακόμη και τα πιο όμορφα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα.— μαζί με Nikos Panaretakis.
Ακολουθήστε το kalavrytapress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
