Το 1986, όταν το κτήριο χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο, όλοι κατάλαβαν πως η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει. Το σχολείο ετοιμαζόταν να παραδώσει τη σκυτάλη. Οι χαραγμένες καρδιές στα θρανία και οι λεκέδες από μελάνι θα έδιναν τη θέση τους στις προθήκες και στα κειμήλια.
Η δεκαετία του ’80 ήταν το τελευταίο κεφάλαιο της «ζωντανής» ιστορίας του κτηρίου, προτού αυτό μεταμορφωθεί στο Δημοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος, έναν τόπο όπου η σιωπή θα γινόταν πλέον η πιο δυνατή φωνή.
Ακολουθήστε το kalavrytapress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
