Θεόδωρος Θανόπουλος: "Στο Ψήλωμα των Αθανάτων".

Στης γης το ψήλωμα στάθηκες, αθάνατη ψυχή,
με του Ήλιου το χαμόγελο, της Δόξας το στεφάνι ·
απ’ των προγόνων τ’ αίματα φύτρωσε το γεράνι`
το πάλεμά σου γίνηκε σπαθί κι απαντοχή.
Σαν Διγενής πάντα νικάς στα “Μαρμαρένια Αλώνια”,
και στήνεις το Λεβέντικο Χορό της Λευτεριάς.
Καμάρι σου είναι το χακί, η φούντα της κλεφτουριάς,
κι η Αντρειωσύνη σου γνώρισμα και τώρα μα κι Αιώνια!..
Στης ιστορίας τη σιωπή, η μνήμη γλυκανασαίνει,
ψίθυρος λες, ανάκρουση, γαλάζιου σου γιαλού,
μελώδημα, ευχάριστο, μαγευτικού αυλού,
στη σκέψη, στο νου, σα φυλαχτό, για πάντα χαραγμένη.
Κι όταν περήφανα ψηλά σηκώνω το κεφάλι,
Τσολιάδες λεβεντόκορμους, βλέπω, φύτρας Παιδιά,
που έχουν την τόλμη γνώρισμα, την Ελλάδα στην καρδιά,